فیل و فنجان به قلم رویا یزدانپور

پارت سوم :

سپس با ژست خنده‌داری موهایش را در دستانش گرفت و چشمانش را گرد کرد و بالا پایین پرید و با شوق داد کشید.
ـ نگو که دارم عمو میشم؟ آره؟ خدای من شکرت بعده بیست و هشت سال بلآخره جواب دعاهامون رو دادی.
خودم از حرکاتش خنده‌ام گرفته بود. مربی به تندی در را باز کرد و با دیدن محمد در آن حالت با تعجب نگاهش را بین ما دو نفر به گردش درآورد و با دیدن من که حالا از خنده ریسه می‌رفتم کمی اخم‌هایش را باز کرد و با جدیت تمام گفت:
ـ اگه خنده و گرگم به هواتون تموم شده بیاین کارتون دارم.
و با تکان دادن سرش از ما دور شد. دستم را دور گردن محمد انداختم و با هم به طرفِ بچه ها رفتیم. مربی پشت مانیتور موجود در سالن نشسته بود. با دیدن ما دستش را به منظور اینکه پیشش برویم تکان داد. همگی به سمتش رفتیم و پشت سرش جمع شدیم و منتظر تا توضیحاتش را شروع کند.
ـ ببینین بچه‌ها. تا سه ماهِ دیگه مسابقات آسیایی شروع میشه و ما باید حریفامون و تاکتیکای جدیدشون رو بشناسیم. خب شما میدونین که با هند، کره جنوبی و ژاپن بازی داریم. حالا تا اینکه جدول سری دوم چطور بالا بره، ما برای اول شدن میریم. فیلمای بازیاشون رو آوردم. هربازیشون رو با هر کشوری دیدیم آنالیزشون می‌کنیم. حالا برین دو تیم بشین. هر روزم دو بازی انجام میدیم. یکی رأس ساعت هفت و نیم صبح، یکی رأس ساعت چهار بعدازظهر. دیر کردن و هیچ بهونه‌ای هم پذیرفته نیست.
به فکر فرو رفتم، هر روز دو بازی، فشرده بود و سخت اما شدنی. دلم می‌خواست در این مسابقات بیشتر از همیشه بدرخشم. به مربی نگاه کردم. هنوز هم مشغول توضیحاتِ لازم بود. او را ده سال بود که می‌شناختم. مردِ پنجاه ساله‌ای که همه از جدیت و پشتکارش حرف می‌زدند. اما بسیار مهربان و دوست داشتنی بود. حتی بخاطر او و زحماتش هم که شده، همه سعی در بُرد داشتند. برای همه‌مان زحمت کشیده بود، همچون مشاور و پدری دلسوز و غم‌خوار بود.
او را از هجده سالگی می‌شناختم و اکنون در سن بیست و هشت سالگی از بازیکنان برتر تیم ملی محسوب می‌شدم. از همان اوایل کودکی به والیبال علاقه خاصی داشتم. حتی به‌جای مدرسه هم به باشگاه می‌رفتم و به دلیل علاقه و استعدادم که قدِ بلندم هم ضمیمه‌اش بود واردِ تیم ملی شدم. قدی که حالا دویست و دوازده سانتی متر بود و خیلی بلند محسوب می‌شدم. وقتی بیرون از خانه بودم، از روی تعجب و یا علاقه مرا نگاه می‌کردند.
با تمام شدن صحبت‌های مربی به دو گروه تقسیم شدیم و شروع به نرمش‌های اولیه کردیم و بعد از آن، برای چند دقیقه استراحت روی نیمکت نشستم. محمد بلافاصله خودش را به من رساند و آرام در گوشم زمزمه کرد.
ـ یه چیزی شده که تو امروز اینقده ساکتی.
نگاهی به چشمان میشی رنگش انداختم. رنگش دقیقا مثل رنگِ چشمان رویا بود. یک لحظه احساس کردم که اگر جثه‌ی محمد کوچکتر بود بیشتر به او شباهت داشت.
ـ آره، یه دختر رو نجات دادم. نزدیک بود بره زیر ماشین. اما چیزی که واسم عجیبه رفتارش بود. اول خیلی مهربون و محجوب ازم تشکر کرد و حتی باهامم شوخی کرد. اما همین که یکم گذشت خیلی سرد و خشک جوابمو داد و رفت. یکی از بچه‌های دانشکده‌س، تربیت بدنی میخونه. خیلی تعریفش رو شنیدم. با اینکه ترم دومه چه پسر چه دختر دوسش دارن اما نه به مفهومی که همه فکر می‌کنن، این دوس داشتن بیشتر یه جور احترام و ارزش قائل شدنه. از خیلی پسرا شنیدم که انگار خواهرشونه. ینی خودش این اجازه رو به کسی نمیده چیز دیگه‌ای فکر کنن. حتی مسببِ خیر چند نفرم شده. با همه هم مهربونه. اما نمیدونم در مقابل من چرا اینطوری رفتار کرد. گفت نمیتونه بهم اعتماد کنه حتی اگه جونشو نجات داده باشم.
محمد متفکرانه دستی به چانه‌اش کشید.
ـ مطمئنی با همه مهربونه؟ شاید تو فقط حرفِ اون سری از پسرا و دخترا رو شنیدی که دوسش دارن، شاید با خیلیا خوب نباشه، شاید یکی مثه تو، هان؟ باید بدونی به چه دلیل با اونا خوبه. وقتی تو یه غریبه‌ای انتظار نداشته باش بخاطر اینکه جونشو نجات دادی بپره ماچت کنه. رفتارش به نظرم کاملا عادی بوده که اول تشکرکرده اما مهربونیش میشه گفت شاید بر اثر نجات از مرگ بوده و وقتی به موقعیتِ واقعی برگشته تونسته نسبتت رو با خودش رو درک کنه، مثه همیشه رفتار کرده. اما بازم میگم باید از نزدیک دید چطور با افراد مختلف رفتار میکنه.
سپس دستی به پشتم زد و مرا به سمتِ زمین هُل داد.
ـ فعلا برو تمرین تا بعد.