چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت شصت و پنجم :
***
سوت سرد و فلزی زندان سرود همیشگی شب‌های تاریک بند بود. هوای سنگین و دم‌کرده بوی نم و نومیدی می‌داد؛ بویی که در تاریکی مطلق سلول‌ها خود را به ریه‌ها می‌چسباند و رهایشان نمی‌کرد.
داریوش با ابروان پرپشت گره‌خورده روی تخت فلزی‌اش لم داده بود. موهایش بلندتر از همیشه شده بود؛ او هم دل‌ودماغ نداشت انگار... بسان کسرایی که روی تخت بیمارستان چشم‌انتظار دعا بود. ریش چندروزه‌اش به
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
0هم بندی جدیدنفوذی پلیسه؟