حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و سی و یک :
ترانه هاج و واج به او خیره بود. اویی که با موهایش پریشان بر بالشت و دستانش گره شده روی شکم، چشم به سقف سفید اتاق داشت. منگ و ناباور دهان باز کرد: خاک تو سرت! تو... تو خیلی خری! یه خر به تمام معنا!
پروا واگویه کرد: عاشقشم.
_ ای مرده شور عاشق شدنت رو ببره. خریت کردی احمق جون!
در جواب حرص ترانه، خونسرد زیر لب گفت: خریت نکردم. خواستم علاقهمو بهش ثابت کنم.
_ بله... شما از هر لحاظ ثابت شد
لطفا صبر کنید...
