حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و بیست و هشتم :
پشت دست ساناز روی گونۀ داغش لغزید؛ نگاه خجلش به چشمان پرعشق و گرمی بخش او بود که با لحنی خفه گفت: تو همیشه بی رحمانه ترین روش رو واسه ابراز احساساتت به من رو می کنی.
حامی تک خنده ای کرد که آوایش به گوش ساناز بی نهایت دلکش بود: یادت نره من آدم تلافیَم. سزای قساوت تواَم همین بی رحمی های شیرین و خوش طعمه.
لبانش بیخ گوش دخترک چسبید و مشعوف نجوا کرد: به عمرم توت فرنگی به این طعم و گرمی نچشÛ

لطفا صبر کنید...

ماهرخ
1خدا قوت عالی بود