ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت دویست و نوزده :
ماهی دست راستش را به کمر می‌زند. فکر کنم که توانستم او را عصبانی کنم و از پوسته خونسرد بودن خارج کنم. لبخند محوی می‌زنم که از چشم ماهی دور نمی‌ماند.
- از نظر من بحث فایده نداره، وقتی همه چیز مطابق نقشه شما پیش رفت. امشبم که تموم بشه، دیگه دیداری وجود نداره که حرفی پیش بیاره.
چطور ماهی تا این اندازه به خود تسلط دارد که نمی‌توانم او را عصبانی کنم؟ چرا از هر راهی که فکر م
لطفا صبر کنید...
