رمان ساندویچ با سس خون اضافه به قلم هانیه پروین

ژانر : #عاشقانه #فانتزی

خلاصه :

رستوران "بلادبورن" (Bloodborn) حالا یه شجره‌ی دویست ساله از خدمت به جامعه خون‌آشامی داره. حکومت انگلستان اون‌ها رو به رسمیت شناخت و بهشون مجوز ساخت این رستوران رو داد، اما با دو شرط سخت!

حالا که نوه‌ی بلادبورنِ بزرگ، نارسیس، این رستوران رو به دست گرفته، فقط یک اشتباه کافیه تا ارثیه‌ی خانوادگیش به گاف بره و پلمب بشه. گرگینه‌ها در سایه لبخند می‌زنن و بازرسِ احمق، مورد هدف خشمِ نارسیس قرار می‌گیره...

می‌خواستم شب آرومی داشته باشم، ولی وقتی کلاغ از پنجره پرید توی دفترم، فهمیدم امشب قراره خون ریخته بشه. اینجا نشسته بود، چنگال‌هاش درست روی شونه سمت راستم بود که زخمش هنوز تیر می‌کشید. این کلاغ نشونه بود، نشونه اتفاق‌های شوم. برای همین هم اینقدر دوستش داشتم!

سرش رو نوازش کردم و گفتم:

- اوه! پسر خوب.

و بلافاصله یکی از پَرهای سیاهش رو کندم.

- اوپس! متاسفم، لازمش دارم.

قلم‌پر رو آغشته به جوهر قرمز کردم و شروع به امضای برگه‌های جلوم. کلارا دماغش رو چین داد و همینطور که برگه‌ها رو یکی‌یکی جلوم می‌ذاشت، گفت:

- می‌دونی که چیزی به اسم خودکار اختراع شده نارسیس؟

دستم رو مقابل صورتم بالا بردم و از دیدن برق ناخن‌های ده سانتیم، غرق لذت شدم.

- به این ناخن‌های تیز و بی‌نقص نگاه کن! باید برای فرو رفتن توی کاسه چشم یه آدمیزاد کافی باشه، نه؟

کلارا برگه‌ها رو از جلوم برداشت و طره‌ای از موهای کوتاه و لختش رو دور انگشتش چرخوند؛ این کاری بود که هفت هزاربار در روز انجام می‌داد، پیچوندن موهاش دور انگشتش و تبلیغ خودکارها!

یه نگاه سرسری به ناخن‌هام انداخت که روز گذشته، دو ساعتِ تموم زمان بُرده بود تا روشون لاک قرمز بزنم.

- فقط باید کوتاهشون کنی.

- اوه! بذار بهت بگم باید چی‌کار کنم...

از پشت میزم بلند شدم تا هم‌قدش بشم.

- تنها کاری که لازمه بکنم اینه که نذارم کارکنای رستوران، تحت هیچ شرایطی، عاشق یه آدمیزاد بشن!

روی میز خم شدم و نگاه افسار گریخته‌م رو به مردمک‌های لرزون کلارا دوختم. اگه می‌خواست من رو دور بزنه، باید درست و حسابی این کار رو انجام می‌داد. کلاغ از روی شونه‌ من بلند شد و توی قاب پنجره نشست، از این مکالمه خوشش نیومده بود. آروم گفتم:

- موافق نیستی؟

لب باریک و سرخش رو به دندون نیشش کشید. سرش رو پایین انداخت و لب زد:

- من فقط...

- تو فقط از قوانین سرپیچی کردی!

گوش‌هاش رو با دست‌ پوشوند و برگه‌های امضا شده، کف زمین پخش شدن.

- داد... نزن!

دست به کمر شدم و ابرو بالا انداختم.

- کافیه یک‌بار دیگه با متیو ملاقات کنی کلارا...

- داری تهدیدم می‌کنی؟! من دوست توام نارسیس، این هیچ معنایی برات نداره؟

شونه‌ام رو بالا انداختم، جوجه‌تیغی بانمکم رو از زمین برداشتم و شکمش رو قلقلک دادم.

- چون دوستمی، اون کودن داره به زندگی بی‌ارزشش ادامه میده.

کلارا بازوم رو کشید و با صدای لرزون، التماس کرد:

- با متیو کاری نداشته باش... خواهش می‌کنم.

از اینکه در مقابلم اینقدر درمونده بشه، اون هم به خاطر یه آدمیزاد، متنفر بودم! گلوش رو گرفتم و اون رو محکم به دیوار چسبوندم. لبخندِ نیش‌نمایی بهش زدم:

- من که کاری باهاش ندارم، ولی حیوونای گرسنه زیادی رو می‌شناسم که بهش علاقمندن کلارا. گفتی کجا کار می‌کنه؟ توی باغ‌وحش، درسته؟

با صدای بلند گریه کرد.

- دیگه... هیچ‌وقت... نمی‌بینمش.

با هق‌هق از دفترم بیرون زد. به سمت کلاغ برگشتم که عجیب نگاهم می‌کرد. بهش پرخاش کردم:

- چیه؟! اینم تقصیر منه؟

- قارقار!

شقیقه‌ام رو مالش دادم.

- هوف!

در دفتر بی‌هوا باز شد و ویل از پشت اون، گردن کشید.

- بین تو و کلارا چه اتفاقی افتاد؟

چشم غره رفتم.

- چیزی نشده، کلارا بیخودی شلوغش می‌کنه.

عینک مربعی شکلش رو جابه‌جا کرد. نگاه لرزونش مدام بین من و جورج جابه‌جا می‌شد.

- وای ویل! به خاطر مسیح! از یه جوجه‌تیغی کوچیک اینقدر می‌ترسی؟

سیبک گلوش بالا و پایین شد. موهاش که انگار هفت روزِ هفته به جریان الکتریسیته وصل بود، لرزیدن. نفس عمیقی کشیدم.

- ویل، کاری داشتی؟

سرش رو تکون داد. اون ویلیامه، سرآشپز فراموشکار و ترسوی بلادبورن که وقتی بحث آشپزی وسط باشه، جادو می‌کنه.

- منوی جدید رو آماده کردم، باید تاییدش کنی.

- معطل چی هستی؟ بدش من!

با چشم‌های وحشت‌زده به جورج نگاه کرد. جلو رفتم و منو رو از دستش بیرون کشیدم.

- خب، بذار ببینم اینجا چی داریم: جگر له‌شده در لخته‌، روده‌پیچ خونابه‌ای، لاشه‌ی دودی، سوپ مغز جوشان، گوشت‌کوب خون‌چکیده...

نگاهم به ویل افتاد که همچنان از پشت در به من نگاه می‌کرد.

- چیز دیگه‌ایم هست که بخوای بهم بگی؟

لب‌هاش رو جمع کرد، کمی فکر کرد و بشکن زد.

- آها! می‌خواستم بگم کلارا بطری ممنوعه رو با خودش بُرد.

چشم‌هام درشت شد.

- الان باید اینو بهم بگی؟!

صورتش رو جمع کرد، برام قیافه گرفت و گفت:

- من اونی نیستم که کلارا رو به گریه انداخت.

هُلش دادم و از دفتر بیرون زدم. دختره احمق! کت و کیفم رو برداشتم، باید دنبالش می‌رفتم. پله‌ها رو به سرعت نور پایین رفتم و با تنه به حسابدار بدتیپ‌مون، از سالن اصلی رستوران گذشتم. آخه کی الان رنگ دستمالش رو با جورابش ست می‌کنه؟

یکی از پیشخدمت‌ها وسط رستوران جلوی راهم سبز شد. پیشونیش از قطرات عرق، برق می‌زد و لبخند زورکی‌ای، دهن باریکش رو قاب کرده بود. با مِن‌من گفت:

- عذر می‌خوام ولی باید بهتون بگم...

- برو به جهنم!

پیشخدمت رو به کناری هُل دادم که به یکی از میزها خورد و آستین سفید مشتری، توی کاسه سوپش فرو رفت. داشتم از در بیرون می‌رفتم که پیشخدمت با همه توانش داد زد:

- بازرس اینجاست!

برای لحظه‌ای ایستادم و برای ادای احترام به بازرس، انگشت وسطم رو بالا بردم. این دولت کوفتی فقط روی برگه‌ ما رو قبول کرده بود، وگرنه کدوم رستورانی هر دو هفته بازرسی می‌شد!

در ماشینم رو کوبیدم و استارت زدم. حین رانندگی، کفش‌های پاشنه‌بلندم رو درآوردم و روی صندلی شاگرد انداختم. ماهِ کامل، بزرگ‌تر از همیشه وسط آسمون می‌درخشید.

- کلارا... کلارا... امیدوارم زنده بمونی تا خودم اون جسم بدردنخورتو بسوزونم!

فاصله زیادی با صخره‌ نارا نداشتم؛ این اسمی بود که کلارا روش گذاشته بود، ترکیبی از اول و آخر اسممون. وقتی بهش خیانت شد، وقتی مادرم مُرد، یا هر اتفاق نحس دیگه‌ای توی زندگیمون افتاد، به اون صخره رفتیم و از ته دل جیغ زدیم. به هر دلیل مسخره‌‌‌ای، هربار هم دوباره به زندگی‌هامون برگشتیم و هیچ‌وقت خودمون رو از اون بالا پرت نکردیم... لااقل تا امشب.

از ماشین پیاده شدم و به بالای صخره رسیدم. خدای من! داشت بطری رو به طرف دهنش می‌برد. به طرفش دویدم و سیلی محکمی روی صورتش نشوندم. بطری از دستش افتاد و از صخره سقوط کرد.

- زده به سرت؟

شونه‌هاش رو تکون دادم.

- می‌فهمی داری چی کار می‌کنی؟ ارزششو داره؟ به خاطر یه آدمیزاد؟!

چهره‌اش که از درد جمع شد، متوجه شدم با نهایت توانم شونه‌هاش رو فشار دادم. رهاش کردم، پشت بهش ایستادم و دستم رو به سرم گرفتم تا به هیجاناتم تسلط پیدا کنم. تا اون لحظه، متوجه تپش‌های دیوونه‌وار قلبم نشده بودم.

با چهره آروم‌تری مقابلش نشستم. زانوهاش رو بغل گرفته بود و ریمل سی و شش پوندیش روی صورتش ردهای زشت و زننده‌ای به جا گذاشته بود، ردهایی که فریاد می‌زدن این دختر به کمک نیاز داره.

دستش رو گرفتم. چشم‌های کهرباییش، براق‌تر از ماه به نظر می‌رسید.

- من... من فقط... من خیلی احمقم نارسیس؟

ابروهام درهم گره خورد.

- نیستی.

انگار تموم اون پریشون‌حالیش، آرامش قبل از طوفان بود؛ چون ناگهان با صدای بلندی زد زیر گریه و قبل از اینکه بفهمم دقیقا چرا باید به کت چرم هشت هزار پوندیم گند بزنه، خودش رو توی بغلم انداخت.

- متیو باهام تموم کرد.

خرگوش وحشی که مقابلم بود، اجازه نداد به اندازه کافی درباره خبر کلارا ناراحت بشم. ادامه داد:

- می‌خواستم باهاش فرار کنم نارسیس، می‌خواستم بهش بگم چقدر دوستش دارم... خیلی بیشتر از جونم.

احتمالا قلبم وقتی این‌ها رو شنید، کمی فشرده شد. حتی دلم خواست کلارا رو از بالای صخره هُل بدهم، اما دست‌هام رو مشت کردم.

- گوشیمو روشن کردم و دیدم تموم شده! رابطه‌ای که من حاضر بودم سرش همه چیزمو ببازم، دوساعت قبلش با یه پیام مسخره تموم شده بود.

نتونستم جلوی زبونم رو بگیرم.

- این دلیل نمیشه آب‌مقدس بخوری.

از من جدا شد و نگاهش رو به پایین دوخت.

- معذرت می‌خوام.

سرم رو تکون دادم که یعنی اشکالی نداره. من کلارا رو پذیرفته بودم، با وجود اینکه از روز اول می‌دونستم با احساساتی‌ترین خون‌آشامِ لندن طرفم.

- از کجا فهمیدی اینجام؟

چشم‌هام رو توی حدقه چرخوندم.

- اوه بذار حدس بزنم؛ یک نفر خیلی اتفاقی همیشه بهم میگه که یک روز میاد بالای صخره و خودشو از شر من و سختگیریام خلاص می‌کنه!

خیلی وقت بود که داشت با موهاش ور می‌رفت و اون‌ها رو دور انگشتش می‌پیچید.

- حق با تو بود... من فقط فکر می‌کردم اون با بقیه فرق داره.

شونه‌ بالا انداختم. فقط اگه صورتش اینقدر بیچاره نبود، بهش می‌گفتم: من که بهت گفته بودم!

- نارسی، پاهاتو ببین!

به محض گفتن این حرف، سوزش غیر قابل تحملی از سمت کف پاهام احساس کردم.

- پابرهنه از صخره بالا اومدی؟

- چیز مهمی نیست، بیا برگردیم.

کلارا به شدت سر تکون داد و انگشت اشاره‌اش رو زیر آسمون شب، چپ و راست بُرد.

- حق نداری از جات تکون بخوری! تو ماشینه؟ میرم برات میارمشون.

اجازه دادم این مکالمه رو برنده بشه. وقتی به اندازه کافی پایین رفت، گوشیم رو از جیب دامن کوتاهم بیرون کشیدم و شماره گرفتم. تماس وصل شد اما صدایی ازش بلند نشد. کوتاه گفتم:

- کد بیست و هفت رو اجرا کن.

قطع کردم. کلارا که با کفش‌هام برگشت، بالاخره تونستم بهش لبخند بزنم... خب، حداقل تلاشم رو کردم.

وقتی به رستوران رسیدیم، ضربه‌ای به بازوم زد و بلند گفت:

- اونجا چه خبره؟!

هردو پیاده شدیم. دندون‌هام رو به هم ساییدم و فریاد زدم:

- نیک، این گاومیش‌ها چرا جلوی رستورانن؟ یادمه بهت گفتم ببریشون به حیاط پشتی! متوجهی که با این کارت چه خسارتی...

- نارسیس، کلارا! خدا رو شکر که اینجایید.

به طرف ویلیام برگشتم.

- اینجا چی کار می‌کنی؟ چرا توی آشپزخونه نیستی؟

انگار که حرفم رو نشنیده باشه، به طرف کلارا رفت و سرتاپاش رو وارسی کرد.

- تو حالت خوبه؟ سالمی؟ نباید به خاطر نارسیس دست به همچین کار احمقانه‌ای بزنی، درسته که اون رئیس همه ماست، اما باید تا حالا فهمیده باشی که چقدر خودخواه و...

صدای ناله‌ی گاومیش‌ها داشت مغزم رو رنده می‌کرد. فریاد زدم:

- ویل!

شبیه یک عروسک کوکی به سمتم برگشت.

- بله نارسیس؟ اوه! چیزی اذیتت می‌کنه؟ آخه پره‌های دماغت درست شبیه اژدهاییه که داره برای آتیش زدن یه شهر آماده میشه! می‌دونی، در واقع اونا اصلا افسانه‌ای نیستن و طبق مقاله‌ای که هفته گذشته روی تبلتم خوندم...

حنجره‌ام می‌سوخت و نمی‌تونستم با فریاد زدن، متوقفش کنم.

- اینجا چه خبره؟ چرا شما سر کارتون نیستید؟ این گاومیش‌های عوضی درست جلوی رستوران من چه غلطی می‌کنن!

یکی از گاومیش‌ها صدای بلندی از خودش درآورد که اگه کورس‌های کوفتیِ زبون حیواناتم رو کامل کرده بودم، احتمالا منظورش رو می‌فهمیدم.

- رستوران پلمب شده!

صدای آروم نیک، علی‌رغم پنجاه گاومیش وراج به گوشم رسید. ویلیام به طرز مسخره‌ای سکوت کرد و کلارا دستش رو جلوی دهنش گذاشت:

- هین!

نیک یک نفسه گفت:

- برای همینه سرکارمون نیستیم نارسیس، چون دیگه کاری نداریم! بلادبورن برای همیشه از دست رفت.

نیک رو کنار زدم و سعی کردم از بین گاومیش‌ها راه باز کنم. نیک منفی‌باف‌ترین خون‌آشام روی زمین بود، آره، همینطوره. هیچ‌کس حق نداره بلادبورن رو پلمب کنه، وگرنه مطمئن میشم که طلوع خورشید فردا رو نبینه!

اونجا بود. درست روی در بزرگ و باشکوه رستوران، یک برگه سفید با این محتوا چسبونده شده بود: "این محل بنا به دستور دایره‌ی بهداشت محیط و بر اساس مقررات ایمنی و بهداشت مواد غذایی تعطیل شده است. ورود یا بازگشایی این مکان بدون مجوز از مقام محلی، تخلف محسوب می‌شود."

ویلیام از پشت بهم نزدیک شد و گفت:

- می‌تونستن بهتر عمل کنن، منظورم اینه که فقط نگاش کن! اصلا در شان بلادبورن نیست. باید مراسمی چیزی می‌گرفتن و به تو هم خبر... کلارا میشه کمتر آرنجتو توی پهلوم فرو کنی؟

اون کاغذ هیچ وزنی نداشت اما شبیه یه خنجر توی گلوم فرو رفته بود و اجازه نمی‌داد نفس بکشم، یه خنجر آلوده به زهر.

- چطور این اتفاق افتاد؟

نیک و ویلیام به هم نگاه کردن و همزمان، سیبک گلوی جفتشون بالا و پایین شد. حواسم بود که مردمک چشم‌های کلارا چطور تبدیل به دو توپِ شناور در اشک شده بود. پشت به در ورودی بلابورن ايستادم تا اون برگه جلوی چشمم نباشه.

- کلارا تقصیر تو نیست.

رو به نیک فریاد زدم:

- نمی‌خواین بگین چه اتفاقی افتا...

گوشیم توی جیب دامنم شدوع به لرزش کرد. دست‌هام رو مشت کردم. کلارا یک قدم نزدیک‌تر شد و گفت:

- جواب نده!

گوشی رو از جیبم بیرون کشیدم و با دیدن اسم ذخیره شدش، گلوم رو صاف کردم. دکمه سبز رو لمس کردم و بلافاصله گفتم:

- می‌تونم توضیح بدم.

صدای نفس‌های سنگین پشت خط شبیه غرش یک شیر قبل از پرش روی طعمه‌ش بود. ویلیام و نیک دست‌های همدیگه رو گرفته بودن، من می‌دونستم بین این دونفر یه خبری هست.

- بیا عمارت!

- حتما همین الا...

صدای بوق‌های ممتد نشون داد این مکالمه خیلی وقته که از طرف اون تموم شده. گوشی رو پایین آوردم و به کلارا نگاه کردم.

- چی گفت؟ چی گفت؟

انگشت اشاره‌ام رو به سمت نیک و ویل گرفتم.

- به وقتش به حساب شما دونفر می‌رسم. تو رستوران من قرار می‌ذارید؟

دست‌هاشون رو عقب کشیدن، نیک به کفش‌هاش و ویلیام به آسمون خیره شد. سینه‌ام رو از هوای شب پر کردم و گفتم:

- تو راه برام تعریف کن چه اتفاقی افتاده.

از وقتی سوار ماشین شدم، نیک سعی داره بهم بگه چی شده؛ فقط اگه ویلیام از خوندنِ دستور پختِ جدید کیک خونش دست برمی‌داشت، شاید متوجه می‌شدم نیک داره درباره رستوران حرف می‌زنه، یا خاطرات خیانت اکسش رو برام مرور می‌کنه.

- نیک قسم می‌خورم اگه دوست پسرتو خفه نکنی، قطع کنم!

نمی‌دونم نیک دقیقا چی توی حلق ویلیام فرو کرد که به طور ناگهانی، صداش از جهان هستی حذف شد.

از فِراری قرمز جلوم سبقت گرفتم. دستش رو روی بوق گذاشت و فحش‌های داغ حواله من کرد. با شنیدن فحش آخرش، آروم گفتم:

- اوه! این یکی جدید بود.

سعی کردم یادم نگه‌دارم تا توی یک موقعیت مناسب ازش استفاده کنم.

- نارسیس سالمی؟!

حواسم جمع نیک شد که هنوز پشت‌خط بود.

- بگو نیک، می‌شنوم.

موهای لخت و بلندم رو پشت گوشم هُل دادم، معمولا این کار رو برای بهتر شنیدن انجام می‌دادم. نیک حرف زد و من سعی کردم فین‌فین‌هاش رو نادیده بگیرم.

وقتی بالاخره تموم شد، هوف بلند و بالایی کشیدم. نیک نفسی گرفت و همزمان، من هم ماشینم رو کنار ردیفِ ماشین‌هایی که انگار همین الان از کارواش بیرون اومدن پاک کردم.

نیک با نهایت ناامیدی پرسید:

- درستش می‌کنی نارسیس، مگه نه؟ باید مشتری‌ها رو می‌دیدی، به زور جلوشونو گرفتیم با بازرس درگیر نشن.

کیفم رو برداشتم و گفتم:

- درباره این بازرسه... می‌خوام همه چیزو بدونم نیک. از مارک شیرخشکی که توی نوزادی خورده، تا سایز کفش الانش!

قبل از پیاده شدن، بهش اطمینان دادم:

- درستش می‌کنم.

از ماشین فاصله گرفتم و سوتی کشیدم. رنگ ماشین زیر لایه‌های خاک و گِل پوشونده شده بود و بین اون‌ ماشین‌های درخشان، مال من یک جوجه‌اردک زشت محسوب می‌شد؛ جوجه اردکی که چندتا پرنده بی‌ادب روی سرش خرابکاری کرده بودن.

روبروی عمارت باشکوه بلادبورن ایستادم و برای دیدن انتهای اون، سرم رو بالا گرفتم. می‌تونستم سر هشتادتا گاومیشی که داشتم شرط ببندم که شیرپیر داشت از پنجره اتاقش من رو تماشا می‌کرد. مو به تنم سیخ شده بود!

در رو کوبیدم. همون‌قدر که من به خودکار اعتقاد نداشتم، خانواده بلادبورن از زنگ‌ها فراری بودن. زن جوانی با لباس مخصوص خدمتکارها در رو برام باز کرد و سر تکون داد.

- منتظرته.

نفس‌عمیقی از هوای آزاد گرفتم که مطمئن بودم توی اون عمارت جهنمی، بهش نیاز پیدا می‌کردم. قدم برداشتم و وارد عمارتی شدم که سال‌ها قبل ازش بیرون انداخته شدم.

از وقتی سوار ماشین شدم، نیک سعی داره بهم بگه چی شده؛ فقط اگه ویلیام از خوندنِ دستور پختِ جدید کیک خونش دست برمی‌داشت، شاید متوجه می‌شدم نیک داره درباره رستوران حرف می‌زنه، یا خاطرات خیانت اکسش رو برام مرور می‌کنه.

- نیک قسم می‌خورم اگه دوست پسرتو خفه نکنی، قطع کنم!

نمی‌دونم نیک دقیقا چی توی حلق ویلیام فرو کرد که به طور ناگهانی، صداش از جهان هستی حذف شد.

از فِراری قرمز جلوم سبقت گرفتم. دستش رو روی بوق گذاشت و فحش‌های داغ حواله من کرد. با شنیدن فحش آخرش، آروم گفتم:

- اوه! این یکی جدید بود.

سعی کردم یادم نگه‌دارم تا توی یک موقعیت مناسب ازش استفاده کنم.

- نارسیس سالمی؟!

حواسم جمع نیک شد که هنوز پشت‌خط بود.

- بگو نیک، می‌شنوم.

موهای لخت و بلندم رو پشت گوشم هُل دادم، معمولا این کار رو برای بهتر شنیدن انجام می‌دادم. نیک حرف زد و من سعی کردم فین‌فین‌هاش رو نادیده بگیرم.

وقتی بالاخره تموم شد، هوف بلند و بالایی کشیدم. نیک نفسی گرفت و همزمان، من هم ماشینم رو کنار ردیفِ ماشین‌هایی که انگار همین الان از کارواش بیرون اومدن پاک کردم.

نیک با نهایت ناامیدی پرسید:

- درستش می‌کنی نارسیس، مگه نه؟ باید مشتری‌ها رو می‌دیدی، به زور جلوشونو گرفتیم با بازرس درگیر نشن.

کیفم رو برداشتم و گفتم:

- درباره این بازرسه... می‌خوام همه چیزو بدونم نیک. از مارک شیرخشکی که توی نوزادی خورده، تا سایز کفش الانش!

قبل از پیاده شدن، بهش اطمینان دادم:

- درستش می‌کنم.

از ماشین فاصله گرفتم و سوتی کشیدم. رنگ ماشین زیر لایه‌های خاک و گِل پوشونده شده بود و بین اون‌ ماشین‌های درخشان، مال من یک جوجه‌اردک زشت محسوب می‌شد؛ جوجه اردکی که چندتا پرنده بی‌ادب روی سرش خرابکاری کرده بودن.

روبروی عمارت باشکوه بلادبورن ایستادم و برای دیدن انتهای اون، سرم رو بالا گرفتم. می‌تونستم سر هشتادتا گاومیشی که داشتم شرط ببندم که شیرپیر داشت از پنجره اتاقش من رو تماشا می‌کرد. مو به تنم سیخ شده بود!

در رو کوبیدم. همون‌قدر که من به خودکار اعتقاد نداشتم، خانواده بلادبورن از زنگ‌ها فراری بودن. زن جوانی با لباس مخصوص خدمتکارها در رو برام باز کرد و سر تکون داد.

- منتظرته.

نفس‌عمیقی از هوای آزاد گرفتم که مطمئن بودم توی اون عمارت جهنمی، بهش نیاز پیدا می‌کردم. قدم برداشتم و وارد عمارتی شدم که سال‌ها قبل ازش بیرون انداخته شدم.

به محض ورود به سالن اصلی، ناخواسته چشمم دنبال قاب‌عکس خودم و "اِدموند" گشت، اما دیگه اونجا نبود. به طرف قاب عکس بزرگ خانواده بلابورن رفتم، حداقل من رو از این عکس حذف نکرده بودن... البته هنوز!

وقتی این عکس رو گرفتیم، مادر هنوز زنده بود. توی عکس لباس آبی پوشیده بود، چون پدربزرگ از همه خواست سیاه بپوشن. چیزی نمونده بود لبخند بزنم که صدای زن‌عمو رو شنیدم:

- اوه! فکر کنم فقط من برای استقبال ازت اومدم.

چشم‌هام رو محکم بستم و باز کردم. به طرفش برگشتم، کفش‌های پاشنه‌بلند قرمز رنگش، اولین چیزی بود که توجهم رو جلب کرد. یک کمد بزرگ از این کفش‌ داشت، هیچ‌وقت اون رو با دمپایی ندیدم.

بین موهای کوتاه و شرابی رنگش دست کشید و گفت:

- خوش اومدی. می‌خوای اطراف رو بهت نشون بدم؟

- اینجا خونه منه، نیاز ندارم یه تازه‌وارد اونو بهم نشون بده.

"لیندا" قهقهه زد.

- وای! تو درست شبیه مادرتی.

صورتم هیچ تغییری نکرد، اما آرواره‌هام داشت از فشار خرد می‌شد. سال‌ها دور بودن از خونه، یک چیزهایی رو خوب به من یاد داده بود. مثل همین قانون نانوشته که میگه: مهم نیست چه کسی شعله اول رو روشن می‌کنه، مقصر همیشه اونیه که آتیش گرفته.

از کنارش رد شدم و زمزمه کردم:

- موهات بلند شده لیندا... خیلی بلند.

نتونستم چهرش رو ببینم اما سکوتش نشون داد به هدفم رسیدم. مادر هیچ‌وقت لیندا رو به عنوان جزوی از خانواده قبول نکرد، چرا که می‌دونست لیندا هیچ عشقی نسبت به اِدموند نداره و فقط برای به چنگ آوردن رستوران، باهاش ازدواج کرده.

لیندا اون موقع به موهای بلندش معروف بود، موهایی که مادر دور دستش پیچید، لیندا رو روی زمین کشید و از عمارت بیرون انداخت. آهی کشیدم. حداقل مادر الان اینجا نبود تا ببینه چطور دختر خودش از عمارت بیرون انداخته شد و لیندا... اون هنوز همین جاست.

نرده‌ی سیاه‌رنگ رو لمس کردم، نرده‌ای که تو بچگی ازش سُر می‌خوردم و وقتی ادموند رو ترغیب به این کار کردم، منجر به شکستن دماغش شد! با شنیدن صدای قیژقیژ به گذشته پرتاب شدم، پله‌ی سوم هنوز هم صدا می‌داد. نفسی گرفتم و سریع‌تر پله‌ها رو بالا رفتم. هر یک لحظه درنگ، می‌تونست من رو درون خاطرات گذشته غرق کنه.

در نهایت اونجا بودم، پشت دری که سال‌ها بود به روم بسته شده بود. مشتم رو بالا بردم و به در کوبیدم.

- بیا.

این تنها در توی دنیا بود که قبل از ورود، بهش ضربه می‌زدم. دستگیره رو چرخوندم و فشاری بهش وارد کردم. به همین سادگی، من در مقابل بلادبورنِ بزرگ بودم.

به مبل سلطنتیش تکیه زده بود و در مقایسه با آخرین باری که دیدمش، شکسته‌تر به نظر می‌رسید. نمی‌تونستم به بازوهای عضلانیش خیره نشم، اون هیچ‌وقت شبیه یک پدربزرگ نبود، انگار همین الان، از مجله مُد بیرون اومده بود.

هنوز از پنجره چشم نگرفته بود.

- من اومدم پدربزرگ.

صدای نفس بلندش رو شنیدم. زیر چشمی به ساعت بزرگ گوشه اتاقش نگاه کردم، هیچ‌وقت به صدای تیک‌تاک بلندش عادت نکردم.

- اگه مادرت این روزها رو می‌دید، هیچ‌وقت به خاطرت همه چیزش رو به خطر نمی‌نداخت.

اون دقیقا می‌دونست باید کجا رو نشونه بگیره تا حریفش رو زمین بزنه، هیچ چیز مثل مرگِ مادر نمی‌تونست من رو از خودم بیزار کنه. سرش رو به طرف من متمایل کرد، حالا نیمرخش رو می‌دیدم. صورت شیو کردش برای من، ترسناک‌تر از هیولاهای زیر تخت بچگیم بود.

- ادموند...

مکث کرد. با تحکم بیشتر ادامه داد:

- اون شایستگی لازم برای مدیریت بلادبورن رو داره، تسلیم شو نارسیس! اینجا میدون بازی بچگیات نیست.

از اینکه من و عمو رو مقابل هم قرار می‌داد متنفر بودم! سرم رو به چپ و راست تکون دادم و جلو رفتم.

- من فقط یه شانس برای درست کردن اشتباهم می‌خوا...

دستش رو بالا گرفت و فریاد زد:

- نزدیک نشو!

خشکم زد. این حجم از نفرت عجیب بود، حتی برای منی که بهش عادت داشتم. عقب رفتم، سرم رو پایین انداختم و خاطراتِ دورِ بازی با پدربزرگ رو پس زدم. مردی که اون سوی اتاق ایستاده بود، میلیاردها سالِ نوری با پدربزرگ بچگیم فاصله داشت، اما من نمی‌تونستم تسلیم بشم، به خاطر مادرم.

- خواهش... می‌کنم.

به محض گفتم اون کلمات، تموم استخون‌های غرورم رو خرد کردم. درد غیر قابل تصوری توی تنم پیچید! کسی که خون بلادبورن توی رگ‌هاشه، هیچ‌وقت به کسی التماس نمی‌کنه؛ اما من برای دومین بار این کار رو کردم، اولیش وقتی بود که به مادر التماس کردم نره و من رو تنها نذاره.

پدربزرگ همچنان پشت به من ایستاده بود. کنجکاو بودم که آیا حتی ذره‌ای مشتاق به دیدن من نیست؟ صداش رو شنیدم که گفت:

- فقط پنج روز فرصت داری.

- اما پنج روز خیلی کمه، حداقل...

- سه روز!

لب‌هام رو به هم فشردم. اون نمی‌خواست من بلادبورن را پس بگیرم، فقط می‌خواست کنار بکشم و راه رو برای ادموند باز کنم. سرم رو تکون دادم و از اتاق خارج شدم. چندلحظه بی‌حرکت، پشت در ایستادم. خیالاتی شده بودم و فکر می‌کردم قاب عکسِ خودم و ادموند رو روی میز کارش دیدم.

نفسی گرفتم و به خودم تشر زدم:

- احمق نباش نارسیس، اون ازت متنفره!

تلاش کردم دردی که ناشی از سنگینی این جمله بود رو نادیده بگیرم. اون حتی به چشم‌های من نگاه هم نکرد. ریه‌هام رو از هوا پر کردم و به کف دست‌هام نگاه کردم، جای ناخن‌هام می‌سوخت.

- بازم دستاتو داغون کردی که!

به طرفش برگشتم. توی اون کت و شلوار سرمه‌ای رنگش می‌درخشید، اما عمرا اگه این رو بهش می‌گفتم. ابرو بالا انداختم و گفتم:

- عجیبه که این ساعت خونه‌ای.

با سر به در اتاق پدربزرگ اشاره کرد:

- از طرف پیرمرد احضار شدم.

ادموند تنها کسی بود که می‌تونست پدربزرگ رو اینطور خطاب کنه و زنده بمونه. دست در جیب، به من نزدیک شد. به اون پوزخند لعنتی عادت نداشتم؛ اون همیشه به من لبخند می‌زد، حداقل تا وقتی که پدربزرگ من رو به عنوان مدیر جدید به خونواده معرفی کرد. از اون روز، من دیگه لبخندش رو ندیدم.

سرش رو خم کرد و آروم گفت:

- کنجکاوم بهت چی گفته که اینقدر به هم ریختی!

بهش تنه زدم و رد شدم.

- حوصله سر و کله زدن با تو یکی رو ندارم.

صداش من رو وسط راه‌پله متوقف کرد.

- اینقدر بدجنس نباش نارسیس، با رئیس جدیدت درست رفتار کن دخترجون!

صدای قدم‌هاش رو شنیدم که از پشت به من نزدیک می‌شد. خم شد و نفس سردش، روی لاله گوشم نشست:

- حق با لیندا بود، تو اینقدر بی‌عرضه‌ای که حتی لازم نیست خودمو به زحمت بندازم، خودت با دستای خودت گند زدی به همه چی! الانم می‌تونی برگردی خونه و منتظر بمونی تا برای استخدام پیشخدمت، خبرت کنم.

نفس بلندی کشیدم. توی این خونه، همه دنبال آزمایشِ آستانه‌ی تحمل من بودن، انگار از هورت کشیدنِ اعصابم لذت می‌بردن. دست ادموند، روی شونه‌م نشست و گفت:

- می‌تونم کمکت کنم، فقط باید ازم بخوای!

من و ادموند باهم بزرگ شده بودیم؛ بنابراین می‌تونستم بدون دیدن صورتش، عمق لذتی که توی صداش جریان داشت رو بفهمم.

دستش رو پس زدم و از بین دندون‌های قفل‌ شدم غریدم:

- برو به جهنم!

صدای قهقهه‌ی بلندش، آخرین چیزی بود که شنیدم؛ انگار شراب خون صدساله نوشیده بود که اینقدر بشاش بود. از اون عمارت جهنمی بیرون زدم، سوار ماشینم شدم و جیغ بلندی کشیدم. فقط سه روز فرصت داشتم، وگرنه مرگ مادرم بیهوده می‌شد.

آسمون شبیه یه هویج پلاسیده، نارنجی و رنگ‌پریده شده بود. پام رو روی پدال‌گاز گذاشتم و تا لحظه‌ای که به خونه کلارا برسم، لحظه‌ای متوقف نشدم. کوره‌ی داغ و نفرت‌انگیز خورشید داشت بالا می‌اومد و من نمی‌خواستم شاهد طلوعش باشم. مادر هیچ‌وقت اجازه نداد مستقیم به خورشید نگاه کنم، اون به بهای جونش از من و رازم مراقبت کرد.

رنج روور سیاه‌رنگم رو مقابل ساختمون خونه‌ی کلارا پارک کردم و پیاده شدم. چراغ‌های خونه همگی خاموش بودن، آه خسته‌ای از بین لب‌هام خارج شد. بالا رفتن از دیوار کاری نبود که واقعا دلم می‌خواست اون ساعت از روز انجام بدم، اما چاره‌ای نداشتم.

وقتی از پنجره‌ی نیمه‌باز وارد اتاق خواب کلارا شدم که جوراب‌شلواریم از چند جا سوراخ شده بود. لباس‌هام رو تکوندم و آروم غریدم:

- لعنتی!

به اتاق نشیمن رفتم، روی کاناپه نشستم و عروسک خرسی خنگی که روش بود رو پایین انداختم. سرم رو بین دست‌هام گرفتم و فکر کردم.

یک ساعت بعد، صدای باز و بسته شدن در من رو از فکر بیرون آورد، کلارا برای دستشویی بیدار شده بود. صدای کشیده شدن سیفون و پشت بندش، خمیازه بلندش رو شنیدم. به جای اینکه به تخت برگرده، داشت به طرف آشپزخونه می‌اومد.

- یا مسیح!

صورتم رو از جیغ بلندش جمع کردم. سرم رو برگردوندم و بهش نگاه کردم، چشم‌های سیاهش اندازه جگر مرغ شده بود.

- نمی‌خواستم بیدارت کنم.

- می‌تونستی در بزنی!

شونه‌ای بالا انداختم. کلارا خودش رو کش و قوس داد و بعد، پاهای برهنه‌ش رو روی زمین کشید تا کنار من بشینه. لباس‌خواب ساتن صورتی‌رنگش، از روی شونه‌ش لیز خورده بود و تتوی کرم‌ابریشم روی بازوش رو به نمایش می‌ذاشت.

- چی شد؟

صداش هنوز دورگه و خواب‌آلود بود.

- سه روز وقت داریم همه چیزو درست کنیم.

کلارا بازوی من رو گرفت تا بهش نگاه کنم.

- عقلتو از دست دادی؟ این غیرممکنه!

- همینطوره.

کلارا انگشت اشاره‌اش رو زیر چشمش کشید، هیچ‌وقت یاد نگرفت آرایشش رو قبل از خواب پاک کنه.

- نقشه چیه؟

به گوشیم که روی میز جلو بود اشاره کردم:

- نیک و وکیل رستوران دارن درباره بازرس تحقیق می‌کنن. اون مادر به خطا! می‌دونم چه بلایی سرش بیارم.

کلارا روی کاناپه پهن شد، درست شبیه کتلت‌های خوشمزه ویلیام که به کف تابه می‌چسبیدن. به سقف زل زد و آروم گفت:

- تقصیر منه.

ابروهای باریکم رو درهم گره زدم.

- مهم نیست، من اینجام که درستش کنیم.

انگار صدام رو نمی‌شنید و توی افکارش غرق بود، دوباره گفت:

- نباید از قانون سرپیچی می‌کردم، فکر کردم می‌تونم مخفی نگهش‌دارم.

چنگی به موهام زدم و اونها رو عقب روندم. الان اصلا زمان مناسبی برای این مکالمه نبود.

- اتفاقی که برای بلادبورن افتاد، تقصیر تو نبود. من باید متوقفت می‌کردم، باید زودتر متوجهش می‌شدم.

برای چند دقیقه هر دومون سکوت کردیم. نور خورشید نمی‌تونست از پرده‌های ضخیم عبور کنه، اما ردپای اون، به خوبی مشخص بود؛ چرا که حالا به خوبی می‌تونستم جعبه پیتزای نیمه‌خورده‌ای که تمام مدت روش پا گذاشته بودم رو ببینم!

دماغم رو چین دادم و تشر زدم:

- اینکه خونه تبدیل به سطل‌زباله شده، به حتم تقصیر توئه کلارا! نگاش کن، آخه کی لباس زیرشو از تلویزیون آویزون می‌کنه؟!

با صدای جیغ مانندش گفت:

- تو وسواس داری، مشکل من نیست. اگه خیلی ناراحتت می‌کنه، می‌تونی خودت تمیزش کنی.

همون لحظه، صدای جاستین بیبر از اتاق‌خواب کلارا بلند شد که داشت با تموم وجودش فریاد می‌زد:

- اگه دوست پسرت بودم، هرگز ولت نمی‌کردم. می‌تونم تو رو ببرم جاهایی که هرگز نرفتی...

به طرفش برگشتم و با ناباوری گفتم:

- این زنگ گوشیته؟!

هر لحظه ممکن بود خودم رو از نزدیک‌ترین پنجره به پایین پرت کنم تا مجبور نباشم اون آهنگ خز رو تحمل کنم. کلارا برای جواب دادن به تلفنش از کنارم گذشت و زیر لب غر زد:

- نه، تو خوبی که هیچ خواننده‌ای جز اِمینم گوش نمیدی.

بلند گفتم:

- کلارا، هی، می‌شنوم چی میگی!

- ببخشید... اه، قطع شد.

گوشی به دست، به اتاق‌نشیمن برگشت. بعد چند لحظه، سرش رو از روی گوشی بلند کرد و با ناباوری گفت:

- نه، این امکان نداره!

به ناخن‌هام نگاه کردم، نیاز به سوهان کشی داشتن. کلارا من رو کنار زد و دیوونه‌وار کوسن‌ها رو برداشت.

- چه مرگته؟

جوابی نداد. کنترل تلویزیون رو از زیر جوراب‌هاش بیرون کشید و با دست‌های لرزون، تلویزیون رو روشن کرد و کانال رو عوض کرد. زیرنویس قرمز رنگ رو خوندم: "هویت قربانی در ساحل ویتبی تایید شد" به مجری خبری نگاه کردم که تاپ پلنگی به تن داشت و با هیجان توضیح می‌داد:

- کارآگاه‌ها تأیید کردن که بقایای پیدا شده در ساحل، متعلق به مرد جوونیه که شب گذشته، ناپدید شده بود.

تصویر تلویزیون عوض شد، اینجا رو می‌شناختم، ساحل ویتبی بود. دوربین روی گارد ساحلی زوم شد، داشتن کیسه‌ سیاهی رو جابه‌جا می‌کردن. کلارا روی کاناپه سقوط کرد و ناباور لب زد:

- اون متیوعه!

قبل از اینکه کلارا متوجه لبخندم بشه، لب‌هام رو جمع کردم. گوینده داشت نتیجه مسابقات تنیس امروز رو اعلام می‌کرد، اما کلارا هنوز میخِ تلویزیون بود. کنترل رو از مشتش بیرون کشیدم و خاموشش کردم. چندبار پلک زد و به طرفم برگشت.

- اون... متیو بود.

طوری این جمله رو بیان کرد که فهمیدم هنوز باورش نکرده. قبل از اینکه بتونم جمله‌ای برای دلداری کلارا بگم، مثلا یه چیزی تو مایه‌های "حقش بود" گوشیم روی میز لرزید.

پیام از طرف نیک بود و وقتی روش ضربه زدم، عکس یه مرد ژولیده روی گوشیم باز شد. زیر چشم‌هاش گود افتاده بود و کت سرمه‌ای رنگش، به وضوح چروک بود. خدای من! اون چه لکه‌ایه که روی یقه پیرهنشه؟

قبل از اینکه بتونم روی گوشیم بالا بیارم، دوباره لرزید. فایل ارسال شده رو باز کردم و اطلاعاتش رو خوندم: آدام ویلسون، سی و هفت ساله، عنوان شغل: بازرس بهداشت محیط و غذایی... خودشه!

قبل از اینکه عمیق‌تر بشم، گوشیم زنگ خورد. جواب دادم:

- کارت عالی بود نیک!

در حالی‌که سعی می‌کرد اشتیاقش رو مهار کنه، گلوش رو صاف کرد و محتاطانه پرسید:

- حالا چی میشه؟

نیشخندی زدم و از روی مبل کلارا که کوسن‌های پرنسسی داشت، بلند شدم. سرخوشانه گفتم:

- این به آقای ویلسون بستگی داره. قطع کن نیک، باید به دیدن دوست جدیدمون برم!

گوشی رو پایین آوردم و با دیدن کلارا که زانوهاش رو بغل گرفته بود، چشم‌هام رو توی حدقه چرخوندم.

- یا مسیح! تو هنوز اونجایی؟ بلند شو کلارا، باید بریم. به اندازه کافی زمان از دست دادیم.

دماغش رو بالا کشید و گفت:

- می‌خوام اینقدر گریه کنم... که بمیرم!

دستش رو کشیدم و تشر زدم:

- احمق نباش! هیچ‌کس تا حالا از گریه‌کردنِ زیاد نَمرده. راه‌های مطمئن‌تری...

متوجه نگاه دَریده‌اش شدم و دست‌هام رو به نشونه تسلیم، بالا بُردم.

- بی‌خیال! فقط لباس بپوش.

پاش رو به زمین کوبید و اعتراض کرد:

- صبح‌صبحی کجا می‌تونیم بریم؟

دست به کمر زدم و سعی کردم آبِ آویزون شده‌ از دماغش رو ندید بگیرم. نفس عمیقی کشیدم:

- مثل اینکه متوجه حرفم نشدی، فقط سه روز وقت داریم.

- من الان سوگوارم نارسی، متوجهی؟

- معلومه که متوجهم، فکر کردی چرا یه جعبه بزرگ دستمال‌کاغذی دستمه؟

بعد از اینکه مطمئن شدم ضدآفتاب کلارا تموم صورت و دست‌هامون رو پوشونده، خونه رو ترک کردیم. خونه بازرس، اون سر لندن بود؛ محله پرتی که بیشترین آمار جرم و جنایت رو داشت و خب، با اون حقوق کامندی، جز این هم انتظار نمی‌رفت.

پرسیدم:

- نداره؟! چطور ممکنه؟

کلارا تبلت رو به صورتش نزدیک‌تر کرد و پوفی کشید:

- نداره دیگه، می‌تونی از خودش بپرسی.

گوگل‌مپ رو دنبال کردم و به سمت راست پیچیدم.

- چطور ممکنه هیچ خانواده یا دوستی نداشته باشه؟ پارتنر چطور؟!

انگشت اشاره کلارا چندبار روی تبلت لغزید و بعد، با ناامیدی جواب داد:

- اونم نه.

ابروهام درهم گره خورد. با خودم گفتم:

- سخت شد.

کلارا لبه‌ی کلاه ساحلی بزرگش رو پایین کشید تا نور خورشید رو پس بزنه. گل ارکیده بزرگی روی کلاهش داشت که به خودی خود، مایه خجالت بود.

هر چقدر از مرکز شهر دورتر می‌شدیم، ساختمون‌ها کوتاه‌تر، خیابون‌ها خلوت‌تر و دوربین‌های شهری کمتر می‌شدن. این قسمت از شهر کثیف و گرسنه بود و کمتر شباهتی به لندن داشت.

کلارا گفت:

- تو که هیچ‌وقت با خونواده‌ طرف کاری نداری، چه فرقی برات داره؟

ابرویی بالا انداختم. دوباره گوگل‌مپ رو چک کردم، درست می‌دیدم. از اینجا به بعد باید وارد جاده خاکی می‌شدیم.

جواب کلارا رو دادم:

- آدمای بی‌کس‌وکاری مثل اون رو به سختی میشه زیر فشار گذاشت...

با مکث کوتاهی، اضافه کردم:

- ولی راحت میشه کُشت.

کلارا با وجود خاک بلند شده از زیر چرخ‌های ماشین، به سرفه افتاده بود و حرفم رو نشنید. چشم‌غره‌ای بهش رفتم و شیشه‌ها رو بالا کشیدم.

توی دستمال‌کاغذی فین کرد و چندبار پلک زد تا سوزش چشم‌هاش از بین بره. ماشین رو خاموش کردم و گفتم:

- اینجاست.

کلارا با چشم‌های وق‌زده نالید:

- اینجا دیگه کجاست؟ چرا هیچ خونه دیگه‌ای این دور و بر نیست؟

در ماشین رو باز کردم و گفتم:

- باید خوشحال باشی که هیچ‌کس قرار نیست صدای زجه‌هاشو بشنوه.

کلارا بازوم رو گرفت و بهم هشدار داد:

- می‌سوزی! بیا کلاهتو بذار.

به کلاه‌ساحلی که جفتِ کلاه خودش بود نگاه کردم. هیچ جوره نمی‌تونستم خودم رو با اون کلاه مسخره تصور کنم! قبل از اینکه اعتراض کنم، کلارا جیغی از خوشحالی کشید، کلاه رو روی سرم گذاشت و از ماشین بیرون پرید.

آروم لبه‌ بزرگ کلاه رو بالا بردم و متوجه شدم نیک و ویلیام، قبل از ما رسیدن. دست‌هام رو مشت کردم و نفس‌عمیقی کشیدم:

- تحمل کن نارسیس! تو بدتر از این‌ها رو پشت سر گذاشتی.

با دیدن تصویر ارکیده بزرگ کلاهم توی آینه ماشین، حرفم رو پس گرفتم. احتمالا این کلاه، بزرگترین و سخیف‌ترین اتفاق تمام عمرم به حساب می‌اومد.

پیاده شدم و با برانداز کردن پنجره‌های خونه، به سمت بچه‌ها رفتم. زیر سایه درخت بزرگی ایستاده بودن. با دیدن لُپ‌های بادکرده‌ی ویلیام، انگشت اشاره‌ام رو تهدیدوار بالا گرفتم:

- بخند تا زیر همین خورشید، گوشتت رو گریل کنم.

نیک سرفه‌ای کرد و بهم نزدیک شد.

- می‌تونیم حرف بزنیم؟

- بذار واسه بعد.

سرش رو پایین انداخت و به سختی گفت:

- وا...جبه.

جفت ابروهام رو بالا انداختم. از پشت اون عینک‌آفتابی که نصف صورتش رو پوشونده بود، نمی‌تونستم حدس بزنم چی توی سرش می‌گذره.

از بچه‌ها فاصله گرفتیم. نیک تمام مدت داشت با انگشت‌هاش بازی می‌کرد.

- بگو!

چشمم هنوز به خونه بازرس بود. شیروونی داغونی داشت که احتمالا زمستون‌ها چکه می‌کرد، باغچه کوچیک خونه به رسیدگی نیاز داشت و همینطور...

- موضوع متیوعه.

با اخم‌های درهم، نگاهم رو معطوف نیک کردم. با تته‌پته گفت:

- می‌دونم که تو... کُشتیش.

کلارا بازوم رو گرفت و بهم هشدار داد:

- می‌سوزی! بیا کلاهتو بذار.

به کلاه‌ساحلی که جفتِ کلاه خودش بود نگاه کردم. هیچ جوره نمی‌تونستم خودم رو با اون کلاه مسخره تصور کنم! قبل از اینکه اعتراض کنم، کلارا جیغی از خوشحالی کشید، کلاه رو روی سرم گذاشت و از ماشین بیرون پرید.

آروم لبه‌ بزرگ کلاه رو بالا بردم و متوجه شدم نیک و ویلیام، قبل از ما رسیدن. دست‌هام رو مشت کردم و نفس‌عمیقی کشیدم:

- تحمل کن نارسیس! تو بدتر از این‌ها رو پشت سر گذاشتی.

با دیدن تصویر ارکیده بزرگ کلاهم توی آینه ماشین، حرفم رو پس گرفتم. احتمالا این کلاه، بزرگترین و سخیف‌ترین اتفاق تمام عمرم به حساب می‌اومد.

پیاده شدم و با برانداز کردن پنجره‌های خونه، به سمت بچه‌ها رفتم. زیر سایه درخت بزرگی ایستاده بودن. با دیدن لُپ‌های بادکرده‌ی ویلیام، انگشت اشاره‌ام رو تهدیدوار بالا گرفتم:

- بخند تا زیر همین خورشید، گوشتت رو گریل کنم.

نیک سرفه‌ای کرد و بهم نزدیک شد.

- می‌تونیم حرف بزنیم؟

- بذار واسه بعد.

سرش رو پایین انداخت و به سختی گفت:

- وا...جبه.

جفت ابروهام رو بالا انداختم. از پشت اون عینک‌آفتابی که نصف صورتش رو پوشونده بود، نمی‌تونستم حدس بزنم چی توی سرش می‌گذره.

از بچه‌ها فاصله گرفتیم. نیک تمام مدت داشت با انگشت‌هاش بازی می‌کرد.

- بگو!