رمان داستان راکد وحشت به قلم فاطمه سادات هاشمی نسب

ژانر : #تراژدی #ترسناک

خلاصه :

داستان از این قرار است، سه نوجوان با اردوی مدرسه به مشهد می‌روند تا سال آخر دبیرستان را به یاد ماندنی تمام کنند، در این بین نام جنگل جیغ به گوششان می خورد که در زمینه ترس و وحشت حسابی حرف برای گفتن دارد. و همین، زمینه ای می شود تا اتفاقات بدتری بیفتد و طوری شود که سال آخر دبیرستان برای سه نوجوان ما قطعا به یاد ماندنی گردد. دومینوی داستان از آنجایی شروع می شود که پا به جنگل جیغ می نهانند و بعد داستان تازه شروع خواهد شد. حالا اگر داستان واقعی باشد... واکنشتان چیست؟ حقیقت این است که این بار اجنه در این داستان نقش مهمی را ایفا می کنند. داستان واقعیست پس مواظب باشید در حین خواندن آن، به اجنه توهین نکنید! زیرا ناگهان می بینید شب در بالای سر شما ایستاده اند و طلبکار می خندند!

سخن نویسنده:

درود، لطفا به هیچ وجه در تنهایی این داستان رو نخونید. همچنین از انجام کار هایی که شخصیت ها انجام میدن شدیدا بپرهیزید.

این داستان بعد از پلکان مرگ نوشته شده و برای امتحان قلم بنده، در ژانر وحشت هست، پس دیر یا زود، منتظر اثر رمانی بنده در این ژانر جذاب باشید.

به نام خدا

صبح روز شنبه دوباره مثل همیشه آن‌قدر غرق خواب بود که با سر، به زمین افتاد. خسته از سقوط‌های همیشگی‌اش به سختی سرش را بالا آورد و مشغول مالش دادن به دماغش شد. کمرش را صاف کرد و با نشستن روی زمین، تکیه‌اش را به تخت پشت سرش داد. خمیازه‌ای کشید و کلافه به ساعت نگاه انداخت. ساعت قدیمی اتاقش، خبر از آن می‌داد که طبق معمول سرویس مدرسه او را جا گذاشته و اکنون باید با تمام سرعت به سوی مدرسه بدود اگر می‌خواهد با در بسته‌ی مدرس رو‌به‌رو نشود.

خواب از چشم‌هایش پرید، بلافاصله بلند شد و بدون آن‌که دست و صورتش را بشوید، مشغول پوشیدن لباس فرم مدرسه شد. پیراهن و شلوار راسته‌ی مدرسه‌اش، آن‌قدر چروک بود که من خجالت کشیدم او که دیگر هیچ. اما برایش اهمیتی نداشت. اصلا توجه‌ای به چروک ها نکرد و سریع به سمت کت و کیفش رفت. کوله سیاه‌اش را بدون چک کردن کتاب‌های درون آن، پشت شانه‌اش انداخت و کتش را سرسری پوشید. با نگرانی جلوی آینه ایستاد. شانه را برداشت و موهایش را در حدی حالت داد تا کسی نفهمد تازه از خواب بیدار شده است. البته که آن‌ها احمق نبودند!

با اتمام کارش سریع به سمت در دوید. از پله‌های اتاقش پایین رفت و به سمت جاکفشی پا تند کرد. نگاهی اجمالی به خانه انداخت، همه خواب بودند. مادر و پدرش در اتاق خود به سر می‌بردند و برادر کوچک‌ترش از دیشب تا حالا هنوز مشغول بازی بود. سر تأسفی تکان داد و با اولین لنگه کفشی که به دستش رسید، آن را به سوی سر عرفان پرتاب کرد. هدف گیریش آن‌قدر خوب بود که مستقیم به مرکز سر عرفان خورد و آخش بیرون آمد. عرفان با خشم دسته‌ی بازی را رها کرد و با فریاد گفت:

- هوی چه مرگته؟ چرا هار شدی؟

آرمان شانه بالا انداخت و با تمسخر پاسخ داد:

- بهت گفتم توی این مرحله ال یک و دایره متوالی بزن. اما بازم مثل مبتدی‌ها داری همه‌ی کلیدها رو قاطی پاتی می‌زنی.

عرفان برای تمسخر صورتش را کج کرد و گفت:

- بهت گفتم ال یک و دایره متوالی متوالی...

سپس برو بابایی گفت و ادامه داد:

- من روش خودم رو دارم پس برو دنبال کارت.

آرمان بی‌خیال فحشی زیرلب به او داد و سریع از خانه خارج شد. با تمام سرعت به سمت دوچرخه‌اش که کنار دیوار خانه گذاشته بود رفت. سوارش شد و با شتاب از خانه خارج شد و به سوی مدرسه پدال زد.

عرفان بیدار بود اما او را صبح از خواب بیدار نکرده بود. این رفتارهای بچگانه‌ی هر دو واقعا مضحک است. عرفان همیشه اهل تلافی‌ست. این هم تلافیه وقتی بود که عرفان موقع یکی از امتحان‌های سال‌پیش خواب مانده بود و آرمان از عمد او را بیدار نکرده بود. سری از روی تأسف تکان دادم. این دو واقعا روانی هستند.

پس از بیست دقیقه، آرمان بالاخره به مدرسه رسید. در مدرسه مثل همیشه بسته بود و ناظم با خشم منتظر رسیدن آرمان بیچاره بود. آرمان با سری افتاده جلو رفت. از دوچرخه پایین آمد و با اندوه ظاهری گفت:

- آقا اجازه، مامانم مریض بود دیشب برای همین تا صبح بیمارستان بودیم.

ناظم پوزخند زد و با تشر گفت:

- سقفی فکر می‌کنی من احمقم که با این چیزا خر بشم؟

آرمان کلافه پوفی کشید و با بغضی که حیران مانده بودم چگونه می‌تواند آن‌قدر آن را خوب و واقعی جلوه بدهد گفت:

- آقا می‌تونید زنگ بزنید بپرسید. تازه خوابیدن، مامانم آسم داره دیشب خیلی بد شده بود و...

بغضش شکست و شروع به گریه کرد. با تعجب به آن پسر هفده ساله خیره بودم. پسر سال آخری که کلاس دوازدهم است چگونه این‌قدر راحت گریه می‌کند؟!

ناظم که از اشک تمساح ریختن آرمان دلش به رحم آماده بود، از جلوی در کنار رفت و اندوهگین گفت:

- پسر گریه نکن ایشالله حال مامانت دوباره خوب میشه. بیا، بیا برو سر کلاست تا معلمت غایبی برات نزده.

آرمان سرش را آهسته تکان داد و خرامان وارد شد. ناظم دستی از روی هم‌دردی بر پشتش زد و بیخیالش شد. با گذر از ناظم، آرمان اشک‌هایش را پاک نکرد اما لبخند شرورانه‌ای روی لب‌هایش نقش بست. ابرویم را بالا انداختم. عجب بازیگر خوبی بود!

با رسیدن به کلاس دوازده الف - الکترونیک جلوی در ایستاد. نفس عمیقی کشید و با جمع کردن دوباره‌ی اشک‌هایش برای نمایشی مجدد، در کلاس را گشود و وارد شد. آقای فتوحی ابتدا خیلی عصبانی بود اما با اجرای نمایش آرمان، دلش به رحم آمد و با هم‌دردی بسیار آرمان را راهی کرد تا روی صندلیش بنشیند. با خنده به کار هایش نگاه می‌کنم. این پسر واقعا یک بازیگر است.

با نشستن کنار سینا، آرمان نفس عمیقی کشید و در حالی که اشک چشم‌هایش را پاک می‌کرد، گفت:

- باورم نمیشه هر دفعه راضی میشن.

سینا زیر لب با خنده پاسخ داد:

- ندیدی میگن نقطه ضعف مرد گریست؟

آرمان همان‌طور که کتابی ناشناس از توی کیفش بیرون می‌کشید، زمزمه کرد:

- بی‌خود نیست دخترا تا یه چیزی می‌خوان می‌زنن زیر گریه!

هر دو ریز ریز خندیدند که محمد از پشت سرشان سرش را جلو آورد و با خنده گفت:

- آرمان امروز چه درسی داریم؟

آرمان گیج به کتاب باز شده در جلویش نگاه کرد و زمزمه گویان گفت:

- هیس. سه نکن بچه.

سینا خنده‌ی ریزی کرد و گفت:

- کار همیشگیته. کی بجای نقشه کشی فنی رایانه‌ای، ریاضی میاره؟!

آرمان دستی بر پیشانیش کشید و خیره به لپ‌تاپ های جلوی بچه‌ها، زمزمه کرد:

- فعلا هیچی نگین. حواسش نیست اصلا!

محمد خندید و به عقب برگشت. سینا نیز آرام سرش را تکان داد و هر سه جوری رفتار کردند که انگار نهایت حواسشان را به معلم و درسش داده‌اند. اما فقط من می‌دانم که هر سه داشتن در لپ‌تاپ سینا، قسمت آخر سریال ونزدی را تماشا می‌کردند و ایرپاد توی گوش هایشان بود!

با اتمام کلاس آقای فتوحی، همگی با یک خسته نباشید سکوت کلاس را شکستند و مشغول حرف زدن و جمع کردن لپ‌تاپ هایشان شدند. آقای فتوحی نیز خونسرد لپ‌تاپ و کتابش را برداشت و به سوی در قدم نهاد. خروج آقای فتوحی با اتمام قسمت آخر سریال همراه شد. آرمان ایرپاد را از توی گوشش بیرون آورد و با بهت پرسید:

- تموم شد؟

سینا سرش را تکان داد و گفت:

- خیلی بی‌خود تمومش کردن.

محمد از آن پشت پرسید:

- سینا مطمئني دوازده تا بیشتر نداشت؟

سینا کلافه همان‌طور که لپ‌تاپ را خاموش می‌کرد و توی کیفش می‌گذاشت پاسخ داد:

- آره بابا مطمئنم. نتفلیکس گفته فصل دومش رو می‌سازه.

آرمان با این پاسخ به صندلی تکیه داد و بی‌حوصله گفت:

- اگر قراره دوهش رو بسازن دیگه به درد نمی‌خوره. کلا نتفلیکس هرچی که فصل دومش رو ساخت بهش گند زد.

محمد و سینا هر دو سرشان را تکان دادند که جواد از آن‌طرف کلاس، در ردیف اول با صدای متمسخرش گفت:

- شما آخری‌ها یه وقت بهتون بد نگذره؟ وقت امتحان هم می‌خوام ببینم همین طور در مورد سریال حرف می‌زنین یا نه.

آرمان پوزخندی زد. انگشتی به جواد نشان داد و در پاسخ گفت:

- گمشو بابا.

جواد پوزخند بر لب با چندی از بچه های دیگر از کلاس خارج شد و انگشتی متقابل برای آرمان نشان داد. با رفتنش، بچه‌های دیگر حرفی نزدند و به کار خودشان مشغول شدند. چندی باهم در مورد دختری که دیشب در اسنپ چت باهاش صحبت کرده بودند، حرف می‌زدند. دو نفر دیگر در مورد خواهر دوستشان علی صحبت می‌کردند که به تازگی در صفحه‌ی اینستاگرامش عکس بی‌حجاب پست کرده بود. یک گروه شش نفره هم نشسته بودند و به یکدیگر چگونه کار کردن با نرم‌افزار جدید را یاد می‌دادند. سینا نگاهی اجمالی به مهراد، پسری که در ردیف اول نشسته بود و مشغول بازی کردن با گوشیش بود، انداخت و سپس گفت:

- هی آرمان، می‌دونی چرا کسی به مهراد گیر نمیده که گوشی آورده؟ حتی اون جواد فضول هم باهاش کاری نداره.

آرمان کنجکاو به مهراد چشم دوخت‌. کمی این‌طرف و آن‌طرف شد و سپس پرسید:

- داره واقعا با گوشی بازی می‌کنه؟ اونم توی ردیف اول!

محمد از آن پشت سرش را جلو آورد و زمزمه کرد:

- اون پسر قاضی محمدیه. برای همین کسی زیاد به پر و پاش نمی‌پیچه.

سینا سرش را تکان داد و زیرلب گفت:

- بچه‌ها می‌گفتن چند بار دیدن همراهش هفت‌تیر داشته.

آرمان ابرویی بالا انداخت، حیرت‌زده پرسید:

- اون‌وقت هیچکس به مدیر نگفته؟

محمد دستی بر شانه‌ی آرمان کوبید و با خنده گفت:

- احمق، دارم میگم پسر قاضیه شهره، چه انتظاری داری؟ بچه‌ها گزارشش رو دادن اما مدیر اونا رو تنبیه کرد!

آرمان شوکه از نفوذ این پسر، زمزمه کرد:

- پشمام! عجب قدرتی...

سینا خندید و همان‌طور که بلند میشد تا کش‌و‌قوسی به بدنش بدهد گفت:

- هی خدا پدر مادرمون هم نفوذ ندارن یکم باهاش لذت ببریم.

مهراد بلافاصله با این حرف سینا، سرش را برگرداند و به او چشم دوخت. اخم کرد و وسط بازی گوشیش را خاموش کرد. از روی صندلی بلند شد و به طرف در راه افتاد. آرمان با کنجکاوی به رفتار آن پسر خیره بود تا از کلاس خارج شد. محمد خندان گفت:

- چه خونسرد!

سینا شانه‌ای بالا انداخت و پاسخ داد:

- همیشه همین‌طوره!

محمد نیز سرش را تکان داد که آرمان کنجکاو پرسید:

- از سال دهم اینجاست؟

سینا سرش را تکان داد و گفت:

- آره، خیلی هم توی کار های عملی حرفه‌ایه.

آرمان دست‌هایش را پشت گردنش قفل کرد و شادمان زمزمه گویان گفت:

- ازش خوشم اومد. می‌تونه بهم کمک کنه انگار...

سینا پوزخندی زد و گفت:

- نکه تو برات مهمه! هر سال توی یه رشته بودی. این الکترونیک هم برای اینکه فقط بتونی دیپلمت رو بگیری.

آرمان خندید. مستانه سرش را تکان داد و در پاسخ جواب داد:

- درست میگی. ترجیح میدم بشینم توی خونه بازی کنم تا اینکه درس بخونم.

محمد همان‌طور که لپ‌تاپش را می‌بست پرسید:

- حالا چی بازی می‌کنی که اینقدر عاشقشی؟

آرمان شاداب سرش را به عقب چرخاند و پاسخ داد:

- قلمرو ماوراء الطبیعه، بهترین بازی دنیا!

سینا خواست پاسخی بدهد که با به صدا در آمدن زنگ آخر، سکوت کرد. آرمان شاداب از جایش برخاست و خسته گفت:

- بالاخره شش ساعت این درسه هم تموم شد.

محمد کیفش را برداشت و در حالی که سعی داشت از پشت صندلی‌ها بیرون بیاید گفت:

- نکه خیلی بهت فشار اومد. اول تا آخرش داشتیم سریال می‌دیدیم.

هر سه خندیدند و با تایید حرفش، از کلاس خارج شدند.

آرمان راهی بازگشت به خانه شد و بقیه نیز هر کدام مسیر خانه‌ی خود را پیش گرفتند. از آن‌جایی که مسیر خانه هایشان باهم فرق داشت نمی‌توانستند در خارج از مدرسه بیشتر باهم وقت بگذارنند.

با رسیدن آرمان به خانه، کلید را در آن هوای گرم بهاری درون قفل در انداخته و آهسته وارد شد. دوچرخه را کنار دیوار نهاد و با خستگی بسیار وارد خانه شد. عرفان همچنان در جلوی تلویزیون مشغول بازی بود و پای چشم‌هایش گود افتاده بود. آرمان سری از روی تأسف تکان داد و از پله‌ها بالا رفت تا به اتاقش برسد. با وارد شدن به اتاقش خوشحال کیفش را سویی پرتاب کرد و خود را با آغوش باز روی تخت خواب انداخت. خستگی آن‌قدری در بدنش رخوت کرده بود که با دراز کشیدن روی تخت چشم‌هایش خمار شدند و بدون عوض کردن لباس‌هایش همان‌جا خوابش برد.

آرمان پسر خوش خوابی نیست، تنها دو ساعت کافیست تا او باز انرژی‌اش را پس از خواب به دست آورد و می‌تواند تا دوازه ساعت دیگر فعالیت کند. انرژی‌اش را دوست دارم، فرد تنبل و گوشه گیری نیست.

اکنون دارد پس از خواب دو ساعته‌اش با تلویزیون بازی می‌کند، دسته‌های بازی یکی در دست آرمان و دیگری در دست عرفان است، هر دو آن‌قدر هیجان زده هستند که روی دو پا بر روی مبل نشسته و تند‌تند با فشردن کلید های دسته‌ی بازی فریاد می‌کشند. مادر و پدرشان صبح زود بیرون رفته و هنوز برنگشته‌اند. پدرشان کار آزاد دارد یک مهندس معمار که مشغول ساخت و ساز است، مادرشان اما در کارخانه کار می‌کند و بخاطر گرانی های اخیر به شدت مشغول کار هستند تا بتوانند خرج زندگی را در آورند.

روز ها می‌گذرند و عرفان و آرمان همین‌گونه هر روز را به شب می‌رسانند، مادر و پدرشان هر روز صبح بیرون رفته و هر شب باز می‌گردند. تعامل در این خانواده در کم‌ترین حد خود است، بچه‌ها مشغول بازی و خانواده مشغول کار، هر کس روال زندگی مستقلی دارد. آیا این خوب است؟ احساس خوبی ندارم، زندگی این‌چنین نیز لذتی ندارد.

امروز صبح آرمان مثل همیشه از خواب بیدار شد. بخاطر روز آخر سال دوازدهمی‌ها از طرف مدرسه به اردو می‌روند. از یزد حرکت کرده و به سوی مشهد می‌روند، چهار روز در آن‌جا مانده و سپس در روز پنجم با اتوبوس به سمت یزد باز می‌گردند. آرمان برخلاف دیگر بچه‌ها که هر کدام بخاطر بهانه‌های خانواده هایشان استرس داشتند و می‌خواستند هر طور شده آن‌ها را راضی کنند تا اجازه بگیرند، تنها کافی بود تا به پدرش بگوید یک برگه سفید را امضا کند و پدرش آن‌قدری مشغول کار بود که حتی کنجکاو نمی‌شد بداند آرمان برای چه امضایش را می‌خواهد.

صبح زود آرمان ساکش را بسته و آماده جلوی در خانه ایستاده بود تا پدرش با ماشین او را به مدرسه ببرد‌. زیرا ممکن بود در نبودش دوچرخه در مدرسه دزدیده شود و به هر حال خطرات واحتمالات کم نیستند. با خوشحالی سوار ماشین شد و با تکان دادن دستش برای عرفان از او و مادرش که با مهربانی و البته خستگی بسیار از پشت شیشه برایش دست تکان می‌داد، خداحافظی کرد.

عرفان با رفتن آرمان خوشحال روی مبل جلوی تلویزیون پرید و فریاد کشان گفت:

- آره تا آرمان نیست خودم رکورد می‌زنم!

خندیدم و به مادرش لیلا توجه کردم، او نیز مشغول گرم کردن قورمه سبزی‌ای بود که دیشب پخته بود تا با شوهرش بخورند و مجدد راهی کار شوند. آرمان را همراهی کردم تا به مدرسه رسید، ساکش را برداشت و شاداب از رضا پدرش خداحافظی کرد. با انرژی زیاد وارد مدرسه شد و در گوشه‌ی حیاط کنار آب سرد کن دوست‌هایش را دید. هر دو منتظرش بودند و با رسیدنش گل از گل‌شان شکفت. اکنون جمع‌شان جمع بود!

آرمان به سمت سینا و محمد که داشتند از گرما خودشان را باد می‌زدند، قدم برداشت. با رسیدن به آن‌ها ساکش را کنار دیوار رها کرد و با خوشحالی گفت:

- قراره حسابی بترکونیما!

محمد و سینا هر دو سری تکان دادند، سپس محمد در حالی که باز به سوی آبسردکن می‌رفت تا از گرمای زیاد آب بخورد گفت:

- امیدوارم خودمون رو به کشتن ندیم فقط.

آرمان با این حرف ابرویی بالا انداخت و کنجکاو پرسید:

- منظورت چیه؟

سینا با این حرف سریع از روی زمین بلند شد، کنار آرمان جای گرفت و با ذوق گفت:

- این رو ول کن جَو میده فقط، یه سی‌دی پیدا کردم امروز صبحی توی سطل آشغال.

آرمان متعجب به سینا چشم دوخت که او ادامه داد:

- روش با ماژیک قرمز نوشتن خطر مرگ به هیچ‌وجه نبینید.

آرمان مشتاق‌تر از قبل به سینا گفت:

- خب؟ بگو که برداشتی!

سینا با افتخار سرش را تکان داد و سی‌دی را از توی جیب پشتی شلوار لی‌اش بیرون آورد، سپس مفتخر گفت:

- البته که بر می‌دارم پس چی، بذارم یکی دیگه افتخار برداشتنش رو به دست بیاره؟

آرمان شاداب دست بر شانه‌ی سینا کوبید و گفت:

- لپ‌تاپ که همراته؟

سینا سریع سرش را تکان داد که آرمان ذوق‌زده گفت:

- پس حله!

محمد از حرف های آن‌دو اصلا خوشش نمی‌آمد زیرا با نهایت شجاعت اعتراف می‌کرد که فردی به شدت ترسو است و هیچ ادعایی برای نترس بودن ندارد. اما به قول خودش رفیق نیمه راه هم نبود و چاره‌ای ندشت که این دو احمق را همراهی کند.

یک ربع بعد به همین منوال در هوای گرم ظهر گذشت تا آن‌که بالاخره اتوبوس ها رسیدند‌. دو ساعت هم طول کشید تا همه سوار شده و برسند تا کاروان مدرسه حرکت کند‌. آرمان، سینا و محمد هر سه در ردیف آخر نشسته بودند و در کنار هم مشغول خنده، بازی و چرت و پرت گویی بودند‌.

هرچند این وضعیت تنها تا دو ساعت بعد ادامه داشت و پس از آن همه بیخیال و خسته روی صندلی هایشان خوابیده بودند، یکی برای خودش آهنگ گوش می‌داد، یکی در اینستاگرام می‌چرخید و دیگری ویدیویی از یوتیوب نگاه می‌کرد. آن‌هایی که معتاد بازی بودند بخاطر عدم اتصال اینترتت در راه مشغول استراحت کردن بودند و بقیه نیز به کار های خودشان می‌رسیدند‌.

من نیز آهسته روی یکی از صندلی‌ها نشسته‌ام و دست و گردنم را مالش می‌دهم. آن‌قدری درد دارند که گاهی به سرم می‌زند بیخیال توضیح زندگی بقیه شوم و بروم دنبال کار خودم‌ اما خب، علاقه حرف نمی‌فهمد.

هجده ساعت بعد آن‌ها به مشهد می‌رسند، همگی در خواب کلید اتاق هایشان را می‌گیرند و گیج وارد اتاق هایشان می‌شوند، بی‌تردید روی تخت ها افتاده و به جهان رویا سفر می‌کنند. من نیز اندکی اطراف را می‌گردم تا مجدد بیدار شوند.

ساعت هشت صبح است و خدمه‌ی هتل مشغول چیندن بشقاب‌ها روی میز ها هستند. بلبل‌ها آواز می‌خوانند و گنجشک‌ها باهم عشق بازی می‌کنند. هوای امروز خیلی سرد است، اخیرا برف آمده و زمین‌ها یخ بسته است. آفتاب به زیبایی می‌درخشد و طنینی از گرما را درون پوست منتقل می‌کند.

بچه‌ها تازه از خواب بیدار شده‌اند و تازه دارند اتاقشان را کاوش می‌کنند. یک اتاق سه تخته با لوازم مورد نیاز و شیک که نسبت به پول پرداختی، مقرون به صرفه است. منطقی‌ست، واقعا با یک میلیون اتاق محشری نمی‌توان در مشهد اجاره کرد! متاسفانه مثال حقیقت است.

بچه‌ها از اتاق بیرون آمدند و مشتاق درون راهرو های هتل قدم زدند. به طرف لابی رفتند تا غذایی خورده و پس از آن به گشت و گذار بروند. صبحانه کره مربا و نان بود که سینا خیلی آن را دوست داشت. پس از خوردن و پر کردن شکم هایشان، به اتاق بازگشتند تا آماده شوند‌.

دقایقی بعد در اتاق باز شد و آن‌ها بیرون آمدند، هر سه باهم ست کرده بودند و همچون گروه مافیا به نظر می‌رسیدند. عینک آفتابی‌های مربعی، نیم‌بوت‌های مشکی و کت تک مشکی روی یک شلوار کتان مشکی تیپشان را به قول جوانان گنگ کرده بود.

صدای محمد توجه‌ام را به او جلب کرد. ناراضی از این وضعیت گفت:

- بچه‌ها بیخیال اصلا توی این لباسا راحت نیستم‌.

سینا سریع به او اخم کرد و جدی گفت:

- بی‌خود، می‌دونی چقدر سخت بود برای هر سه مون بگیرم؟ باید بپوشیم این‌طوری خفن تریم!

آرمان خنده‌ای کرد و در حالی که شلوار جین را درست می‌کرد تا اذیت نشود گفت:

- مثل گروه مافیا شدیم، فقط یه پیپ کم داریم.

سینا خندید و سپس هر سه از هتل بیرون زدند‌.

تمام روز را به تفریح گذراندند و در بانگ اذان مغرب، به هتل بازگشتند. آن‌قدری خسته و کوفته بودند که دیگر نایی برای حرکت نداشتند. بنابراین به محض رسیدن به اتاق خود، همان‌جا روی زمین‌های کثیف افتادند و از بدن درد دیگر حرکتی نکردند. هر سه کنار هم خوابیده بودند و به سقف خیره بودند. سینا با آن‌که خسته بود اما سعی کرد بلند شود، سپس در همان حین گفت:

- این زمینا معلوم نیست کی تمیز شدن، بلند شین باید بریم...

اما تلاشش فایده‌ای نداشت و از درد زیاد بدنش مجدد روی زمین دراز کشید. محمد از دیدن این واکنش خندید و گفت:

- زور نزن داداش فایده نداره.

هر سه با این حرفش خندیدند که آرمان با نفس‌های عمیقی که می‌کشید تا سریع نفسش را بازیابی کند، گفت:

- فردا قراره کجا بریم؟

سینا پوفی کرد و نالان زمزمه کرد:

- اول بذار خستگیمون در بره بعد از فردا و مکافاتش حرف بزن!

آرمان لبخند گرمی زد و به شکستگی روی سقف خیره شد. سپس لب زد:

- یه جای خیلی خوبی امروز پیدا کردم، میگن خیلی معروفه!

محمد که کنجکاو شده بود، اندکی سرش را بالا آورد و نیم خیز به آرمان خیره شد، با شک پرسید:

- کجا؟ نکنه همونی که اون دختره گفت؟!

آرمان سریع چشمکی زده و سرش را تکان داد. توافق آرمان روی این موضوع، محمد را به شدت ترسناند. سریع بیخیال درد بدنش شد و روی زمین نشست. با اخم خطاب به آرمان گفت:

- به هیچ‌وجه! آرمان جدیم باهات ما نمیریم اونجا!

آرمان لبخند بر لب با شوق جلوی محمد نشست و با هیجان گفت:

- دیگه این فرصت گیرمون نمیاد احمق! کی می‌تونیم دوباره باهم بیایم مشهد و بریم همچین جایی؟

سینا که از واکنش آن‌دو کنجکاو شده بود، کلافه روی زمین نشست و خطاب به آرمان پرسید:

- داری از چی حرف می‌زنی؟ به منم بگین!

آرمان بی‌توجه از نارضایتی محمد، سریع به سمت سینا چرخید و با‌ذوق گفت:

- امروز تو که رفته بودی سفارش بدی ده تا دختر و پسر میز کناری نشسته بودن.

سینا سرش را تکان داد و خونسرد گفت:

- خب این که خودمم دیدم.

آرمان سریع ادامه داد:

داشتن از یه جنگل مرموز حرف می‌زدن. می‌خواستن برن اونجا و یه شب رو بمونن ولی اکثرا مخالف بودن.

سینا ابرویش را بالا انداخت و با قلبی که اکنون اندکی تند تر میزد پرسید:

- خب؟ چرا مخالف؟

آرمان که اینجا هیجان وجودش بیشتر شد، دست هایش را با ذوق برهم مالید و با لحنی مرموز گفت:

- یکی از دخترا می گفت اون جنگل برای اجنه¬ست!

سینا با شنیدن این حرف، ناخواستت یک «چی؟!» بلند گفت که محمد به خود لرزید. سپس خشمگین از جایش بلند شد و گفت:

- من عمرا پام رو توی اون جنگل بذارم!

آرمان اما مصمم دست او را گرفت و مجدد وادارش کرد روی زمین بنشیند، گوشی اش را از توی جیب خود بیرون آورد و با ذوق گفت:

- اول گوش کنین ببینین چی میگم، من از روی کنجکاوی سرچ زدم ببینم چیه و حدس بزنید به چی رسیدم!

سینا مشتاق جلوتر آمد و پرسید:

- چی پیدا کردی؟ بذار منم ببینم.

آرمان مشتاق صفحه‌ی سرچ گوگل را جلوی چشم های کنجکاو سینا گرفت و با ذوق به چهره‌ی او خیره شد. سینا اندکی وقت صرف خواندن متن کرد و سپس با بهت و انرژی بسیاری به آرمان خیره شد، لب زد:

- فردا میریم!

آرمان همانطور که از سینا انتظار داشت راضی سرش را تکان داد و سپس متن را به محمدی که نگران بود نشان داد. به واکنش محمد خیره شدم، به حتم از ترس خود را خیس خواهد کرد! محمد با خواندن متن سریع عقب کشید و با خشم گفت:

- می خواین خودتون رو بکشین؟! خب به جهنم اما من جونم رو دوست دارم!

آرمان قهقه ای زد و با ذوق گفت:

- محمد بیخیال، اگر قراره ما بمیریم تو هم باید با ما باشی اون دنیا بهشت بی تو لذتی نداره!

محمد خشمگین خواست حرفی بزند که سینا با ذوق و با صدایی بلند شروع به خواندن متن کرد. مشتاقانه گوش سپردم تا از آن محتوایی که محمد را تا این اندازه بهم ریخته بود، مطلع شوم.

«جنگل جیغ مشهد؛ ترسناک‌ترین جنگل ایران! اگر فکر می‌کنید صدای جیغ‌ در این جنگل شایعه‌ای است که مردم درست کردند، بدجور اشتباه می‌کنید! صدای جیغ‌ کاملا واقعی است و شب‌ها واضح به گوش می‌رسد. این جاذبه ترسناک در جنوب مشهد قرار دارد و پر از درختان بلند و گیاهان متنوع است. جدا از جنبه ترسناک این جنگل، شما منظره‌های زیبایی را به چشم می‌بینید که فراموش می‌کنید اینجا ترسناک‌ترین جنگل ایران است. بیایید با دید وسیع‌تری به گذشته جنگل جیغ نگاه کنیم. در روستای سربرج، رودی به همین اسم وجود دارد که در گذشته بسیار پر آب بود. مدتی که گذشت کم‌کم این رود خشک شد؛ تاحدی‌که آب، هر چند سال یک‌ بار در آن جاری می‌شد تا سال نود همین اوضاع بود تا اینکه به‌طرز مشکوک و شگفت‌آوری این رود پر آب و خروشان شد، طوری که از سال نود تا الان سالی نبوده است که در آن، رود سربرج بی‌آب یا کم‌آب شود. به‌محض اینکه رود پر آب شد، مردم صدای جیغ‌ را در جنگل شنیدند. همین اتفاق باعث شد صدها داستان و فرضیه بافته شود و مردم فکر کردند که جن‌ها جنگل را نفرین کردند. همه می‌گفتند شب‌ها شیطان‌ها به این جنگل می‌آیند و جیغ می‌کشند؛ همچنین می‌گفتند نفرین و قدرت شیاطین است که رود را پر از آب کرده است! اگر قصد سفر به این جنگل را دارید سفری خوش و شادی بخش را برای شما آرزومندیم!»

با پایان متن و سکوت سینا، محمد خشمگین گفت:

- باید می‌نوشت مرگ خوشی را برای شما آرزومندیم!

آرمان با این حرف قهقه زد و سرش را تکان داد، سپس بخاطر انرژی زیادی که به رگ هایش تزریق شده بود، از روی زمین بلند شد و با ذوق گفت:

- پس مقصد فرادمون مشخص شد!

سینا نیز مشتاق سرش را تکان داد و با شادی گفت:

- اجنه ما داریم میایم!

محمد اما سرش را میان دست هایش گرفته بود و از ترس و نگرانی خود را تکان می داد. اصلا موافق رفتن به آن جنگل نبود اما مگر نظرش اهمیتی داشت؟ آن دو دیوانه تر از این حرف ها بودند که چیزی از خطر و ترس بفهمند!

روز بعد، ساعت نه صبح.

هر کدام یک دست لباس برداشته و محمد ساکش را خالی کرده است تا مشترک از آن استفاده کنند. آرمان و سینا هر دو آنقدر وسایل عجیبی درون ساک چپانده اند که دیگر جا ندارد. انواع نمک از شرکت های مختلف، سیر، پیاز و شمع های زیادی از انواع رنگ ها برداشته اند تا بتوانند طبق نوشته های گوگل، اجنه را احضار کنند. حقیقتا کمی دیوانه اند! سینا سراسیمه همانطور که نیمه ی کفشش را پوشیده بود، فریاد زد:

- آرمان کبریت یادت نره!

آرمان که روی تخت نشسته و مشغول مطالعه بود، سرش را تکان داد و گفت:

- به نکته ی خوبی اشاره کردی واقعا!

سینا خندید و دوباره مشغول پوشیدن کفشش شد. محمد کنار ساکش نشسته و کز کرده است، هنوز هم موافق رفتن به آن جا نیست اما کسی به حرفش گوش نمی دهد، پس چاره ای جز همراهی آن ها ندارد. زمان کند می گذرد اما بالاخره نیم ساعت آینده هر سه آماده هستند. ساک به دست از هتل خارج می شوند و به سمت یک تاکسی قدم بر می دارند. تاکسی جلوی در هتل منتظر پیدا کردن مسافر است که با دیدن آن بچه ها، شاداب دستمال گردنش را درون ماشین پرتاب می کند و با صدایی شاد می پرسد:

- پسرا کجا میرین؟

آرمان خندان جواب می دهد:

- جنگل جیغ، چقدر میشه؟

مرد با شنیدن نام جنگل جیغ لبخندش محو شده و نگرانی و تردید جایش را می گیرد. مردد به آن پسر ها که سن کمی دارند خیره می شود و سپس آهسته می گوید:

- پونصد تومن.

آرمان سرش را راضی تکان می دهد و هر سه سوار می شوند. راننده اما هنوز نگران است، آیا دارد کار درستی می کند؟ به نظرش نباید آن ها را به جنگل جیغ ببرد اما اگر واقعا آن ها راضی هستند پانصد تومان برای این مکان هزینه کنند، چه می توان گفت؟ او حقیقتا به پولش نیاز دارد. امروز تولد یسنا دخترش است، به او قول داده بود کیک می خرد اما امروز آن طور که انتظار داشت کار نکرده بود تا پول در بیاورد! اکنون که خدا برایش یک جا پول فرستاده است، ناشکریست اگر قبول نکند!

پس تردید را کنار گذاشت و استارت ماشین را زد. در بلوار کلاهدوز به راه افتاد و مسیر جنگل جیغ را در پیش گرفت. نگران ماشین را دنبال کردم، یک پژوی زرد رنگ تاکسی بود که با سرعت بسیاری حرکت می کرد. وحشت زده ام، نگران و دلهره ی بسیاری دارم. چرا این بچه ها اینقدر احمق هستند؟ واقعا چرا؟! البته که نباید از حق گذشت، زیرا ترس یک خوراکی واقعا لذت بخش و شیرین است! بعد از سه ساعت، بالاخره به جنگل جیغ رسیدند. راننده ی تاکسی که حدودا سی سال سن داشت، ماشین را کنار یک تیر چراغ برق نگه داشت و زمزمه کرد:

- اینجاست، رسیدیم.

آرمان، سینا و محمد به درخت های بلندی که سر هایشان از لا به لای خانه ها معلوم بود نگاهی انداختند، صدای آرمان در اتاقک ماشین پیچید:

- اینجا خونه ای برای اجاره هست؟

مرد نفس عمیقی کشید و گفت:

- یکم جلوتر آقای دهداری هستن، ازشون بخواین یه خونه براتون پیدا کنن. ولی...

مکث طولانی ای کرد، مردد بود حرفش را بزند اما بالاخره گفت:

- شماها فکر نکنم سنی داشته باشین، این جنگل خیلی خطرناکه بهتره که نرید توش!

آرمان ذوق زده سرش را تکان داد و در حالی که از ماشین پیاده میشد گفت:

- نگران نباش آقا، شماره کارتتون رو هم بده براتون واریز کنم.

محمد که با هشدار مرد بیشتر از پیش ترسیده بود، گوشه ی پیراهن صورتی رنگ سینا را گرفت و گفت:

- بیا همین الان برگردیم، به خدا حس خوبی ندارم!

سینا اما دستش را در هوا تکان داد و خطاب به راننده لب زد:

- آقا یه شماره ای چیزی هم بدید خواستیم برگردیم به شما زنگ بزنیم.

مرد سرش را تکان داد، شماره کارت و شماره تماسش را به آن دو داد و سپس پس از واریزی پول، با دلهره از آنجا دور شد. به سمت مشهد رانندگی کرد اما حواسش هنوز پیش آن سه پسر بود. آیا کارش درست بود؟ نمی داند!

محمد وحشت زده به رفتن ماشین خیره شد و زیر لب گفت:

- بدبخت شدیم...

آرمان و سینا اما برعکس او آنقدری ذوق داشتند که با شادی اطراف را کاوش می کردند. محمد نیز دنبالشان راه افتاد و هر سه به سمتی که آن مرد گفته بود رفتند. دویست متر جلو تر به یک مغازه رسیدند. «املاک دهداری» آرمان وارد مغازه شد تا ملکی را برای اجاره پیدا کند، سینا اما نگاهش به شیشه ی مغازه افتاد، آنقدر کثیف بود که انگار ده سال است کسی آن را تمیز نکرده است. سینا اما حواسش پیِ خانه ها بود. عجیب است، چرا این روستا اینقدر خلوت و سوت و کور بود؟ آرمان دقایقی بعد بیرون آمد، کلید در دست راستش بود. آن را بالا گرفت و با ذوق گفت:

- بریم، برای یه شب اجاره کردم.

سینا سرش را تکان داد و نگران گفت:

- بچه ها، مردم این روستا کجان؟

آرمان با این حرف، توجه اش به اطراف جلب شد. لبخندی زد و گفت:

- آقای دهداری گفت مردم رفتن پیِ زمین هاشون برای همین کسی نیست. تا ظهر بر می گردن.

سینا و محمد هر دو آهانی گفتند و آسوده به دنبال آرمان راه افتادند تا خانه را پیدا کنند. سینا خسته از کشیدن ساک سنگینی که آورده بودند گفت:

- کی می رسیم؟ دستم شکست، بهتون گفتم اون همه خرت و پرت نندازین توی این لامصب.

سینا خندید و آرمان که سخت مشغول پیدا کردن خانه بود گفت:

- فکر کنم دیگه رسیدیم، باید همین...

نگاهش که به خانه ای نارنجی رنگ با سقف شیار دار افتاد، بشکنی زد و گفت:

- خودشه! بیاین بچه ها!

کلید را توی قفل در انداخت و با تیک بلندی، در باز شد. یک در کهنه ی آهنی که زنگ زده بود و انگار سال هاست کسی به آن نرسیده است. در با صدای بدی باز شد و حیاط پر از خار و سنگ های شکسته نمایان شد. آرمان ابتدا به درون خانه قدم نهاد و سینا پشت سرش وارد شد. بعد نیز محمد آمد و در را پشت سرش بست. هر سه محو تماشای آن خانه بودند، زیرا خیلی بد خراب شده بود. آرمان آهسته گفت:

- مطمئنم توی روز های اوجش واقعا دیدنی بوده.

سینا سرش را تکان داد و زمزمه کرد:

- حیف این خونه واقعا!

محمد اما نگران در حالی که اطراف را کاوش می کرد لب زد:

- اصلا حس خوبی ندارم، بیاین برگردیم، تو رو خدا!

آرمان و سینا اما بی توجه به او به سمت در ساختمان رفتند، در را آهسته گشودند و وارد شدند. بر خلاف ظاهر بیرونی خانه که پر از خار و خاک و سنگ های شکسته بود، داخلش رسیدگی شده بود و خراب نبود. گویا هر بار اجاره داده شده است برای همین تمیز و مرتب بود. دو اتاق کوچک داشت که هر کدام یک تخت داشتند و در سالنش سه مبل دو نفره نهاده بودند. آشپزخانه ریزی داشت و در کنار اتاق ها دستشویی و حمام مشترک طراحی شده بود. محمد با دیدن داخل خانه، نفس عمیقی کشید و آسوده گفت:

- آخ بالاخره احساس آرامش!

روی مبل دو نفره ولو شد و با شادی به سقف تمیز خیره شد. آرمان چمدان رها شده میان هوا و زمین را برداشت و درون یکی از اتاق ها نهاد، به سالن بازگشت و با خوابیدن روی یکی دیگر از مبل ها گفت:

- عجب خونه ی خوبیه ها!

سینا که مشغول گشت زدن در خانه بود، سرش را تکان داد و در حالی که در های کابینت ها را باز می کرد گفت:

- با صفاست.

سپس رویش را سمت آرمان کرد و با لبخندی مرموز گفت:

- اینطوری محمد هم کمتر از جلسه احضارمون می ترسه!

محمد با شنیدن این حرف و پشت بندش پیچیدن صدای خنده ی آرمان، وحشت زده گفت:

- فکرشم نکنین! نمی ذارم...

آرمان سریع از روی مبل بلند شد، به سمت ساک قدم برداشت و مشتاق گفت:

- تازه یه چیز خیلی خاص اوردم تا باهاش بیشتر حال کنیم.

سینا کنجکاو به رفتنش خیره شد و پرسید:

- مگه با شمع فقط نیست؟ دیگه چی...

محمد نگران، سراسیمه و وحشت زده روی مبل نشست، پاهایش را مضطرب بر روی زمین می کوبید و منتظر بود تا آرمان باز گردد. سینا نیز کنارش نشست و با ذوق به آمدن آرمان چشم دوخت. پس از چند دقیقه آرمان بازگشت، تخته ای بزرگ در دست هایش بود، با ذوق روی زمین، میان محوطه سه مبل نشست و گفت:

- این شما و این تخته ی ارواح!

سینا ذوق زده دست هایش را بر هم کوبید و کنارش جای گرفت. روی فرش تمیز کوچک نشستند و سینا با ذوق به تخته خیره شد. محمد اما خود را جمع کرد و گفت:

- بس کنین! خطرناکه، ویدیو های زیادی توی یوتیوب هست که بلاهای بدی سر احظار کننده ها میاد!

سینا و آرمان هر دو ترسویی نسارش کردند و سپس آرمان توضیح داد:

- ببین دقیق نمی دونم چطوریه، نتوستم زیاد در موردش بخونم. فقط توی یکی از سطل های زباله ی مشهد دیدم، گفتم بردارم شاید به کار اومد.

سینا سرش را آهسته تکان داد و گفت:

- ولی من می دونم، زیاد در موردش شنیدم. تخته احضار روح بهش میگن، باید دورش شمع روشن کنیم و به شکل مثلث بشینیم. یکی راهنما میشه و با روح ارتباط می گیره.

آرمان مشتاق سرش را تکان داد و بلند شد تا شمع بیاورد. سینا نیز متقابلا برخاست تا چراغ ها را خاموش کند. محمد اما ناراضی گفت:

- لعنتی ها، حداقل بذارین استراحت کنیم فردا صبح...

آرمان با شمع ها بازگشت، سینا نیز مجدد نشست. اکنون به شکل مثلث نشسته و تخته در مرکزشان قرار داشت، محمد را از روی مبل پایین کشیدند تا روی زمین باشد و سینا خطاب به وی گفت:

- محمد! مسخره بازی در نیار لطفا!

محمد اما هنوز می ترسید، حتی بیشتر از آنچه فکرش را بکنید! آرمان شمع ها را روشن کرده و هر کدام را جلوی بچه ها گذاشت. شمع آخر را جلوی پاهایش نهاد و کبریت را کناری پرتاب کرد. تاریکی محض با سه نور شمع روشن شده بود. خانه در ظلمات فرو رفته ولی آن ها به جای ترس، مشتاق و پر هیجان هستند. سینا آهسته به آرمان خیره شد و پرسید:

- کی راهنما میشه؟

آرمان شانه ای بالا انداخت و خونسرد گفت:

- من میشم، زیاد نمی ترسم.

سینا از خدا خواسته قبول کرد و همگی دست های همدیگر را همچون یک حلقه گرفتند. سینا صدای قلبش را به خوبی احساس می کرد، او نیز استرس داشت اما ترس؟ شاید کمی. محمد اما در حد زیادی ترسیده بود. به اندازه ای که هر آن ممکن بود ایست قلبی کند! آرمان اما آرام تر از بقیه بود. لب هایش را گشود و با شروع یک بسم الله با صدایی بلند و رسا گفت:

- ما اینجاییم. ارواحی که صدای من رو می شنوین، بیاین تا باهم صحبت کنیم. من از شما ترسی ندارم، خودتون رو نشون بدین.

محمد به خود لرزید اما سینا آرام تر بود، چشم هایشان بسته بود و منتظر هر حرکت و صدایی بودند. من نیز ترسیده ام. برای همین کنار آرمان ایستاده و می ترسم اطراف را نگاه کنم. صدایش دوباره به گوش رسید:

- آیا روحی در این خانه هست؟ جواب بده!

هر سه منتظر هستند تا اتفاقی بیفتد، یک چیزی حرکت کند یا صدایی به گوش برسد، اما در کمال حیرت هیچ اتفاقی نمیوفتد. سینا ناامید از نبود یک روح در این اطراف گفت:

- بیخیال بابا، فکر کنم این تخته خرابه!

آرمان نیز سرش را تکان داد و گفت:

- البته ماهم چیزی بلد نیستیم. شاید داریم یه چیزی رو اشتباه انجام می دیم.

محمد خوشحال از حس آرامش، نفسش را بیرون داد و با شادی دست آن دو را رها کرد. سرش را روی مبل نهاد به سقف خیره شد. با شادی گفت:

- خدایا شکرت!

سینا خنده ای به این وضعیت او کرد و آرمان شاکی به حرف آمد:

- مسخرمون کرده! اَه!

سینا اما هنوز مشتاق است، شاداب گفت:

- بیخیال پسر، تا چند ساعت دیگه شب میشه، اجنه ی واقعی توی جنگل هستن!

آرمان که انگار فراموش کرده بود برای چه اینجا هستند، انرژی زیادی گرفت و گفت:

- آره خودشه! چقدر دیگه تا شب مونده؟

سینا به ساعتش نگاه کرد، ساعت دو ظهر را نشان می دهد، لب زد:

- الان ساعت دوهه، شش و نیم دیگه ورود به جنگل ممنوع میشه.

آرمان با ذوق از جایش برخاست، شاداب گفت:

- نظرتون چیه از الان بریم اونجا تا شب بمونیم؟

سینا ابرویی بالا انداخت و راضی گفت:

- فکر بدی نیست!

محمد اما سریع گفت:

- آره الان بریم و شب برگردیم!

آرمان و سینا هر دو بهم دیگر نگاه کردند و خندیدند. آرمان جواب داد:

- حله، پس بلند شین بریم!

هر سه راضی و با توافق برخاستند، ساکشان را در خانه جا گذاشته و با برداشتن یک رو فرشی کوچک به سمت جنگل راه افتادند. از خانه بیرون آمدند و سینا کلید را توی جیبش گذاشت. محمد مشغول دیدن خانه ها و معماری زیبایشان بود که سینا پرسید:

- حالا جنگل کدوم طرفه؟

محمد شانه ای بالا انداخت و زمزمه کرد:

- تابلو داره!

دستش را به سمت شمال دراز کرد. سینا خندید و آرمان با تمسخر گفت:

- داداش تابلو به اون بزرگی توی چشمت نره!

تابلوی سبز رنگ درست رو به رویشان بود. «به طرف جنگل جیغ - خطر مرگ» هر سه به راه افتادند و از شیب زیاد مسیر بالا رفتند تا به جنگل برسند. نگران دنبالشان رفتم، واقعا یک تخته کم دارند. در این گرمای ظهر کدام احمقی به جنگل می رود تا اجنه را ببیند؟ حدود چهل دقیقه پیاده روی کردند تا بالاخره به مرز جنگل رسیدند. آرمان از تپه ی جلویش پایین رفت و با تعجب گفت:

- جنگل جیغ جنگل جیغی که می کردن، این بود؟

محمد با لکنت و ترس جواب داد:

- هیچی رو از روی ظاهرش قضاوت نکن!

سینا نیز شانه ای بالا انداخت و از تپه پایین آمد. به سمت جنگل قدم برداشت و گفت:

- بیا، شاید توش بهتر باشه.

نگاهی به جنگ می اندازم، درخت های سپیدار بزرگ آن را پوشش داده اند. ظاهر ترسناکی ندارد، حتی پوشش گیاهی گسترده هم ندارد که در میان گیاهان گم بشوید. تقریبا مثل یک باغ معمولی از درخت های سپیدار و سنوبر می ماند. محمد با آن که از ظاهر جنگل نمی ترسد اما هنوز نمی تواند اعتماد کند، می داند که در فیلم ها همیشه از کاه کوه ساخته می شود! نمی تواند مطمئن باشد در این جنگ چیزی وجود ندارد! آن هم با آن همه مطلب در گوگل و اخبار کشور.

نگاهی به ورودی انداختم، اینجا هیچ محافظی نیست، باید از راه فرعی رسیده باشند وگرنه نگهبان های جنگل نمی ذاشتند وارد شوند! زیرا جزء شرایط بود که حتما باید بیست نفر باشند!

با قدم های بلند هر سه وارد جنگل شدند، اینجا روشن است و هیچ چیز ترسناکی وجود ندارد. انگار که دارید درون یک باغ قدیمی قدم بر می دارید. آرمان کلافه ایستاد تا بقیه نیز بیایند و سپس پرسید:

- مطمئنین که درست اومدیم؟ اینجا واقعا جنگل جیغه؟

سینا که محو زیبایی جنگل شده بود و با ذوق اطراف را می دید، زمزمه کرد:

- فکر کنم همه چیز شایعه بوده فقط! خدایا این جنگل خیلی قشنگه!

آرمان سرش را تکان داد و لب زد:

- گفته شده فقط شب ها خیلی خطرناکه!

بعد دستش را در هوا تکان داد و گفت:

- خیلی خب، بیاین بریم جلوتر، شاید به یه چیزی برخوردیم. هرچند چشمم آب نمی خوره.

سینا و محمد به دنبالش راه افتادند و هر سه در کنار همدیگر از میان درختان سپیدار و سنوبر گذشتند. از حق نگذریم این جنگل واقعا شکوه و زیبایی منحصربه فردی داشت، درختان آنقدر زیبا در کنار همدیگر قرار گرفته اند که حیران می مانم. نور از لا به لای برگ ها فرار کرده و چشم انداز واقعا حیرت انگیزی را ساخته است. باید به خالق این تصویر زیبا احسنت گفت.

حدود بیست دقیقه بعد، هنگامی که به مرکز جنگل رسیده بودند؛ آرمان ایستاد. یک برکه ی کوچک وسط جنگل بود تا حیوانات بتوانند از آن آب بخورند، یک جورهایی مرکز حیاط جنگل به حساب می آمد. آرمان جلو تر رفت، لبه ی برکه روی زانوانش نشست و مشغول خوردن آب شد. آب شیرین و زلال است، آنقدر تمیز که ماهی های درونش مشخص هستند. سینا با ذوق جلو آمد، تلفن اش را بیرون آورد و با شادی برنامه ی دوربین را گشود. لب زد:

- ماهی اونم توی یه برکه توی جنگل! باید کار مردم باشه...

آرمان با فهمیدن آنکه ماهی درون برکه است، تمام آب درون دهانش را به بیرون تف کرد و با تهوع فریاد زد:

- اَه حالم بهم خورد!

سینا قهقه ای زد و با ذوق گفت:

- آخه بوی ماهی رو نفهمیدی؟ اینقدر تشنه بودی؟

آرمان همانطور که لب هایش را پاک می کرد تا طعم چندش ماهی ها تمام شود، جواب داد:

- مرض! اصلا حواسم نبود آب برداریم.

سینا سرش را تکان داد و به آسمان چشم دوخت، هنوز تازه ساعت سه ظهر بود! کلافه کنار یکی از درخت ها نشست و به تنه ی بزرگ آن تکیه داد. خسته پاهایش را دراز کرد و گفت:

- بیاین همینجا بمونیم تا شب، بعدشم برگردیم. خسته شدم.

محمد که مشغول عکس گرفتن بود، با رضایت گفت:

- موافقم، تا شماها استراحت می کنین منم از این جاها عکس بگیرم.

آرمان نیز موافقت خود را اعلام کرد و سپس به اطراف چشم دوخت. این جنگل زیباست اما آن ها برای دیدن زیبایی این مکان نیامده بودند! او دنبال چیز های جدید و هیجان انگیز بود، زیبایی که همه جا است! کلافه به بچه ها نگاه کرد، سینا به درخت تیکه داده و چشم هایش را بسته بود. یک لبخند دلنشین و آرامش بخش هم روی لب هایش نشسته بود. سینا نیز مشغول عکس گرفتن از ماهی ها با تمام زوایای موجود بود و گاهی هم از سنگ های گرد و درختان عکس می گرفت. نگاهش را به آسمان داد، برگ های کم پشت درختان باعث شده بودند تا نور آفتاب ظهر گاهی همچون لوله های نور بر روی زمین بیوفتند و صحنه ی جالبی بسازند.

آرمان همانطور که قصد داشت برکه را دور بزند تا اطراف را جست و جو کند، گفت:

- بچه ها من برم یکم این طرف ها بگردم، زود بر می گردم.

سینا پاسخی نداد و محمد که حسابی مشغول بود تنها باشه ای گفت. آرمان برکه را دور زد، به سمت مخالف برکه قدم برداشت و اطراف را کاوش کرد. باید یک چیزی پیدا کند اما دنبال چه می گردد؟ اینجا که اتاق فرار نیست، یک جنگل ساده و زیباست که آرامش خوب و سنگینی هم دارد. قدم زنان مشغول گشت و گذار بود که با دیدن یک وسیله در نزدیکی یک درخت تنومند، از حرکت ایستاد. با تعجب ابرویش را بالا داد و نزدیک شد. یک راکد آبی رنگ تنیس روی برگ ها افتاده بود!

آرمان ابرویی بالا انداخت و با تعجب جلوی راکد ایستاد، خم شد و با دقت به راکد چشم دوخت. راکد به نظر نو می آمد اما آنقدر کثیف و خاکی شده بود که انگار سال هاست در این جا رها شده است! اما از کجا به نظر نو می آید؟ از آنجایی که رنگ های آبی راکد، هنوز تازه و براق هستند! عجیب نیست؟ آرمان شانه ای بالا انداخت و در سکوت سنگین و عجیب جنگل، دستش را به سمت راکد برد. آن را بی هیچ درنگی در دست گرفت و بلند کرد. از جایش بلند شد و با دقت راکد را همانطور که در دستش می چرخاند کاوش کرد. راکد واقعا به نظر نو می آمد!

با دست دیگرش خزه ها را از روی آن کنار زد و خاکش را زدود، سپس همانطور که به مسیرش ادامه می داد، مشغول بازی کردن با آن راکد شد. در هوا به راکد ضربه هایی می زد که پیش تر آن ها را در فیلم ها دیده بود. هیچگاه پیش نیامده بود تنیس خاکی بازی کند اما گاهی مسابقه هایش را از توی شبکه ها دیده بود، یک چیزهایی می دانست. دسته را در هوا تکان می داد و مشغول بود که با شنیدن صدایی، از حرکت ایستاد.

صدای زوزه می آمد. نه زوزه ی گرگ، نه هو هوی جغد و نه هر چیز دیگر، زوزه ای که انگار دارد از کنار گوشش نواخته می شود. سمت راست گوشش تیر کشید، گوشش را با دست گرفت و ابرو هایش درهم رفت. کمی گوش خود را مالش داد و سپس شانه اش را به گوشش مالید. کمی اطراف را نگاه کرد، چیزی اینجا نیست و باز سکوت سنگین جنگل بر فضا حاکم است. به قدم زدن ادامه داد و کلافه لب زد:

- کدوم طرف به برکه می رسید؟

بله، راه بازگشت را تقربیا گم کرده بود و نمی دانست دقیقا باید از کدام سوی بازگردد، اندکی از راست می رفت، کمی بعد از سمت چپ ادامه می داد و باز از شمال و جنوب راهش را پیدا می کرد. نگران او را همراهی کردم، ساعت ها گمشده بود و نمی توانست بچه ها را پیدا کند. در یک ساعت اول مدام در یک مسیر راه می رفت تا بلکه به آن ها برسد، در یک ساعت دوم بلند آن ها را صدا میزد تا جواب بدهند تا راه را پیدا کند اما انگار نه انگار که سه نفر در این جنگل حضور دارند! و اکنون در یک ساعت سوم، آنقدر وحشت کرده است که نمی تواند دیگر به چیز های خوب فکر کند! کنار یک درخت تنومند سپیدار ایستاده و راکد را در آغوش گرفته است. نگران دندان به لبه ی راکد گرفته و مدام در جای خود وول می خورد. او پسر نترسی است اما نمی توان منکر حضورش در جنگل مرگ آور شد! در این چند دقیقه آنقدر خود را لعنت کرده است که تنها خدا می داند، پشیمانی و ترس در چهره اش بی داد می کند، نمی داند باید چه کند. اکنون چگونه راه بازگشت را پیدا کند؟

گوشی اش را مجدد بیرون آورد و برای چندمین بار در این سه ساعت، برنامه جی پی اس را باز کرد. اینترنت بسیار ضعیف است و گوگل مپ باز نمی شود. مسیر ها نیمه نمایان هستند و گوگل کار نمی کند. حتی در لحظاتی گوشی نیز هنگ می کند. آرمان با شنیدن صدای حرکت چیزی از سمت راست، وحشت زده سرش را بالا آورد و به آن سوی چشم دوخت. ساعت نزدیک شش است و آفتاب لحظه به لحظه در حال غروب است. خورشید می رود و شب می شود. اگر تا شب نتواند پیش بچه ها بازگردد و از جنگل بیرون نروند، توی بد دردسری می افتند! جنگل اصلا پوشش گیاهی انبوهی ندارد که نتوان دور دست هایش را دید، بلکه دور دست های جنگل کامل پیداست اما تاریکی آن ها را فرا گرفته است و نور کمی باقی ماند است. در نگاه اول گم شدن در این جنگل واقعا حیرت انگیز و غیر ممکن به نظر می آمد!

به سادگی و سرعت بی نهایت، دو ساعت دیگر نیز گذشت و اکنون ساعت هشت و نیم شب است. تاریکی عظیمی جنگل را فرا گرفته است و آرمان آنقدر ترسیده است که دیگر روی زمین نشسته و در خود جمع شده است. جرئت راه رفتن را ندارد و ترجیح می دهد تا خود صبح همینجا هوشیار بماند. به حتم بچه ها تا کنون متوجه شده اند که او باز نگشته است و شاید آن ها دارند دنبالش می گردند. نکند آن ها نیز گمشده باشند؟ نه، احتمالا به مردم روستا اطلاع داده اند و اکنون یک گروه جست و جو مشغول پیدا کردن آرمان هستند. آری باید بنشیند و منتظر رسیدن چراغ قوه های جست¬وجوگران باشد. همین راه بهترین گزینه است...

با دیدن نور ضعیفی از انتهای جنگل، چشم هایش را خیره کرد. نور در حال حرکت است و مدام به اطراف می چرخد. آرمان شاداب از جایش برخاست، باید یکی از افراد جست¬وجوگر باشد! با شادی بلند فریاد زد:

- من اینجام، آهای من اینجام!

نور روی او ثابت ماند و با اندکی مکث جلو تر آمد. آرمان شاداب دست هایش را بالا گرفت و با تکان دادن آن ها شوق خود را نشان داد. راکد همچنان درون دست هایش بود که صاحب نور نزدیک شد. با دیدن مردی که چراغ قوه در دست داشت، آرمان سلامی کرد و گفت:

- مرسی که پیدام کردین، واقعا ازتون ممنونم.

مرد در سکوت به آرمان خیره بود و با دیدن راکد در دست هایش، لبخند عجیبی زد. سرش را تکان داد و سرش را جوری حرکت داد که به آرمان بفهماند بهتر است دنبالش برود، سپس به سمت غرب قدم برداشت. آرمان نیز خوشحال از نجات یافتن از این جنگل ساکت، به دنبال آن مرد راه افتاد. در راه مدام ناخواسته به اطراف نگاه می کرد و سعی داشت به مرد بچسبد تا عقب نماند. در حین راه رفتن که حواسش به عقب بود، سنگی زیر پایش رفته و با صورت بر زمین افتاد. آخ بلندی گفت و از درد صورتش در هم رفت. گل ها را کنار زد و خواست بلند شود که نگاهش به جلو افتاد. مرد جلویش ایستاده بود و منتظر بلند شدن او بود، اما چرا پاهایش این گونه بودند؟ کفشی پایش نبود و انگشتی نداشت! پاهایش همچون سُم اسب بودند و انگار... با صدای مرد آرمان آب دهانش را نگران قورت داد و سرش را آهسته بالا آورد.

- پس منتظر چی هستی؟

به صورت لاغر و استخوانی مرد خیره شد، صدایش که طبیعی بود، چهره اش هم مثل یک انسان معمولی به نظر می آمد، پس چرا... دوباره سرش را پایین آورد و به پاهایش نگاه کرد، این دفعه پایش همچون انسان بود و فقط کفش نپوشیده بود. آرمان چشم هایش را مالش داد، سردرد امانش را کم کم می برید. آهی کشید و لب زد:

- فکر کنم دارم توهم می زنم...

از روی زمین به سختی بلند شد و با لبخند مصلحتی پرسید:

- کی می رسیم؟ خیلی تشنمه.

مرد لبخندی زد که لحظه ای بدن آرمان به لرزش در آمد. لبخند شوم و دلهره آوری بود! مرد به دور دست نگاه کرد و با آرامش جواب داد:

- به زودی می رسیم. بیا!

آرمان سرش را تکان داد و با تردید به دنبال مرد راه افتاد. به سمت غرب می روند و از کنار درختان انبوه سپیدار و سنوبر می گذرند. هیچ چیز مشکوکی وجود ندارد، جنگل تنها در تاریکی و سکوت سنگینی غرق شده است. گهگاهی صدای هوهوی جغد به گوش می رسد و مجدد در سکوت فرو می رود. آرمان خسته و تشنه همچنان به جلو می رود، کمرش خم شده و پاهایش دیگر نای حرکت ندارند. اما نمی تواند کم بیاورد، مردن در این جنگل آخرین چیزی است که به آن فکر می کند!

دقایقی بعد، با رسیدن به مرز جنگل و دیدن نور های بیشتر از چراغ قوه ها، لب هایش را گشود و خندان لب زد:

- بالاخره!

مرد نیم نگاهی به او انداخت و در لبه ی مرز جنگل ایستاد. آهسته گفت:

- برو و دیگه برنگرد.

آرمان ابرویش را بالا داد و آهسته سرش را تکان داد. به سمت اجتماعی که نور هایشان را سمت او گرفته بودند قدم برداشت. انتظار داشت مرد نیز همراهش بیاید اما مرد قصدی برای حرکت نداشت. همچنان بی حال ایستاده و به رفتن آرمان خیره بود. آرمان مردد از حرکت ایستاد، نیم نگاهی به مرد انداخته و پرسید:

- شما نمیای؟ شب توی جنگل خطرناکه، میگن اجنه...

مرد اما میان کلامش رویش را برگرداند و به سمت درون جنگل قدم برداشت. چراغ قوه¬ی خود را خاموش کرد و زمزمه گویان دور شد.

- دیگه هرگز برنگرد...

آرمان با محو شدن مرد در تاریکی بی انتها، اندکی مکث کرده و سپس شانه ای بالا انداخت، خب که چی؟ اگر می خواست خودکشی کند به او ربطی نداشت. رویش را برگرداند و به سمت جمعیت رفت. راکد تنیس همچنان در دست راستش بود و هنوز آن را رها نکرده است. با رسیدن به جمعیت و کنار رفتن نور ها، سینا و محمد با صورت های ورم کرده که مشخص بود زیاد گریه کرده اند به استقبالش آمدند. سینا او را بی درنگ در آغوش کشید و با بغض گفت:

- خدایا شکرت تو زنده ای!

محمد در حالی که گریه می کرد با ترس گفت:

- فکر کردیم مردی، من... من فکر کرد...

آرمان خندید، او نیز دلهره امانش را بریده بود اما اکنون که در کنار دوست هایش ایستاده احساس می کند به آرامش رسیده است. پس محمد را در آغوش گرفت و با نفس عمیقی گفت:

- هی پسر آروم باش، الان که اینجام!

سپس محمد را از خود جدا کرد و با شجاعت ظاهری مشتی بر سینه اش کوبید. گفت:

- داشِتون قوی تر از این بچه بازی هاست!

مردم که از زنده در آمدن آرمان از این جنگل قاتل خوشحال بودند همگی مشغول حرف زدن با یکدیگر شدند. اما آقای دهداری از میان جمعیت به سمت آرمان قدم نهاد. جلویش ایستاد و با اخم به وی چشم دوخت. آرمان معذب کمی این پا و آن پا شد و سپس پرسید:

- جناب دهداری، کمکی...

آقای دهداری که پیر مرد سالداری بود، خشمگین گفت:

- بخاطر سهل انگاری جوون هایی مثل شماها ما هر سال باید از کار و زندگی بیوفتیم! می دونستی اگر بلایی سرت اومده بود باز این جنگل مهروموم میشد؟!

سینا آهسته گفت:

- آقای دهداری آروم باشین، الان که خداروشکر اتفاقی نیوفتاده براش.

دهداری خشمگین نگاهش را به سینا داد و به او توپید:

- اگر افتاده بود چی؟ اون وقت هم این رو می گفتی؟ شماها اولین نفر ها نیستین، آخرین نفرها هم نخواهید بود!

سپس فحشی زیر لب زمزمه کرد و خطاب به مردم روستا گفت:

- برین خونه هاتون، ممنونم که اومدین و کمک کردین، به خیر گذشت.

همگی سری تکان داده و همانطور که مشغول حرف زدن بودن به سمت خانه ها بازگشتند. دهداری نیز پیراهن گِلی آرمان را گرفت و او را به سمت خانه هل داد، گفت:

- شماهام همین فردا بر می گردین. ببینم صبح هنوز اینجا باشین حسابتون با پلیسه!

سینا سریع سرش را تکان داد و با احترام گفت:

- هرچی شما بگین، خیالتون راحت!

داهداری خشمگین به سمت خانه ی خود قدم برداشت و با حرص گفت:

- فقط می خوان نون ما رو آجر کنن...

با دور شدنش آرمان پوفی کشید و به جنگل خیره شد، سینا نیم نگاهی به رد نگاه وی انداخت و پرسید:

- پسر، اون تو چی بهت گذشت؟ خیلی نگرانت بودیم.

محمد اشک هایش را پاک کرد و سریع ادامه داد:

- آره خیلی ترسیده بودم. مردم می گفتن محاله زنده از اون تو بیرون بیای! به خصوص که صدا های جیغ مانندی هم از جنگل می شنیدیم.

آرمان ابرویش را بالا داد و با تعجب پرسید:

- صدای جیغ می شنیدین؟

سینا و محمد هر دو همراه هم سرشان را تکان دادند و سینا پرسید:

- مگه تو توی جنگل نمی شنیدی؟ خیلی وحشتناک بود.

آرمان اندکی سکوت کرد و سپس بهت زده پاسخ داد:

- نه... توی جنگل سکوت مطلق بود!

سینا بهت زده دستی بر موهایش کشید و خواست حرفی بزند که آرمان پرسید:

- چطوری برگشتین؟ تونستین راه رو پیدا کنین؟ من راه برگشتم رو گم کردم!