رمان بوی قهوه و خون به قلم معصومه الهیاری

ژانر : #معمایی #جنایی #عاشقانه

خلاصه :

در تاریکی تهران، جایی که عطر قهوه با طعم خون در هم می‌آمیزد… او بازگشته است.”

دلوین موحد، وکیل برجسته و سرد، با پرونده‌ای روبرو می‌شود که نه تنها عدالت، که روح او را نیز به چالش می‌کشد. متهم؟ مردی از گذشته‌ای دور؛ مردی که خاطره‌ی لبخندهایش هنوز در خاطر دلوین زنده است، اما اکنون در سایه‌ی اتهام قتل، چهره‌ای بیگانه و خطرناک به خود گرفته.

این پرونده، فقط یک جنایت نیست؛ بازی خطرناکی است میان حقیقت و دروغ، میان عشق گمشده و خیانت، و میان وجدان حرفه‌ای و طوفان احساساتی که سال‌ها سرکوب شده‌اند. آیا دلوین می‌تواند در میان این مه غلیظ، حقیقت را بیابد، یا خود در دستان سرنوشت، قربانیِ این بازی مرگبار خواهد شد؟

بوی قهوه و خون داستانی که در آن، هر سایه، یک مظنون و هر نگاه، یک راز است.

فصل اول

دفترِ دلوین همیشه بوی قهوه‌ی تلخ و کاغذهای کهنه می‌داد؛ بویی که برای او حکم آرام‌بخش را داشت. نورِ بی‌رمقِ عصرگاهی از میان پرده‌های نیمه‌باز، روی میزِ کارش که مملو از پرونده‌های حقوقی بود، می‌رقصید. دلوین در حال بررسیِ یک تبصره‌ی قانونی بود که با صدای کوبیده شدنِ در، تمرکزش از هم پاشید.

هنوز فرصت نکرده بود سرش را بلند کند که «سارا»، همکارِ پرهیاهویش، مثل طوفان وارد اتاق شد. سارا، گوشی‌اش را در دست داشت و چشمانش از هیجان برق می‌زد. مستقیم به سمت میزِ دلوین آمد و همان‌جا، روی لبه‌ی میز نشست.

سارا با صدایی که به سختی هیجانش را کنترل می‌کرد، گفت: «دلوین! باور نمی‌کنی… وای چه خبر توپی! شنیدی؟ سامان راد… همون بازیگر معروفه… کشتنش!»

دلوین حتی سرش را از روی پرونده بلند نکرد. خودکارش را آرام روی میز گذاشت و با صدایی که به سردیِ یخ بود، پاسخ داد: «خب… خدا رحمتش کنه. به من چه؟ این‌ها مسائلِ زردِ رسانه‌ای‌ان، سارا. من وکیل‌ام، نه خبرنگارِ بخش حوادث.»

سارا کمی خم شد و با شوقی که حالا با کمی شیطنت همراه شده بود، صدایش را پایین آورد: «مسئله اصلاً زرد نیست! مسئله اینه که خواهرِ اون کسی که متهم به قتله، از صبح تا حالا گوشی های اینجارو ترکونده از بس اصرار داره… فقط و فقط می‌خواد پرونده رو تو بگیری.»

دلوین برای اولین بار سرش را بالا آورد. نگاهش سرد و نفوذناپذیر بود، اما مشتِ گره‌کرده‌اش که ناخواسته روی چوبِ سختِ میز کوبیده شد، ناآرامی‌اش را لو داد. «مگه متهم کیه؟»

سارا نیشخندی زد و با لحنی که انگار دارد بمبی را منفجر می‌کند، منتظر ماند. وقتی سکوتِ دلوین را دید، با لحنی هیجان‌زده گفت: «وای دختر… اگه این پرونده رو بگیری، می‌دونی چقدر می‌تونه برای دفترت خوب بشه؟ همه دارن راجع بهش حرف می‌زنن. این می‌تونه سکوی پرتابت باشه!»

دلوین سکوت کرد. نامی که سارا قرار بود به زبان بیاورد، در هوا معلق مانده بود. او هنوز نمی‌دانست که آن نام، قرار است تمام دیوارهایی که در این چند سال دورِ قلبش کشیده بود را یک‌جا ویران کند.

اخم‌های دلوین در هم رفت.

وکیل خوبی بود، اما نه آن‌قدر مشهور که پرونده‌ای با این‌همه بار رسانه‌ای به او سپرده شود.

چند لحظه در سکوت فکر کرد، بعد با همان ابروهای درهم‌کشیده، رو به سارا گفت:

«یه قرار ملاقات برای فردا با خواهرِ متهم تنظیم کن.»

سارا با شور و شوق از جا پرید و گفت:

«عالیه! چشم، چشم!»

و با همان خنده‌ی همیشگی‌اش از اتاق بیرون رفت.

دلوین جرعه‌ای از قهوه‌ی روی میزش نوشید و زیر لب، با خنده‌ای حسرت‌آمیز گفت:

«دلخوشی‌های کوچیک و ناچیز…»

آن‌قدر غرق پرونده‌های موکلانش بود که وقتی سارا خداحافظی کرد، تازه متوجه ساعت شد. خداحافظی او را کوتاه جواب داد و با بررسی یکی دو پرونده‌ی دیگر، آرام کیف و وسایلش را برداشت. پس از بستن قفل درِ دفتر، سوار ماشینش شد و به سوی خانه‌ی نقلی اما آرامش‌بخش خود روانه گشت.

چراغ‌ها را روشن کرد و بی‌درنگ به سمت آشپزخانه رفت. غذایی که از فریزر درآورده بود را داخل ماکروفر گذاشت تا گرم شود. سپس، به سمت کاناپه‌ی پذیرایی رفت و با لباسی که هنوز عوض نکرده بود، خواست چشم‌هایش را ببندد که صدای زنگ گوشی، تمرکزش را بر هم زد. نگاهی به صفحه انداخت؛ مادرش بود.

با اکراه دکمه‌ی اتصال را فشرد. صدای گله و شکایت‌های همیشگی مادرش آغاز شد: «آبروم رو بردی با این استقلال گرفتن! عمه و خاله هر روز تیکه میندازن که دخترم معلوم نیست تنهایی خونه چیکار می‌کنه! وقت ازدواجشه!»

دلوین دستی به صورتش کشید، گلویش را صاف کرد و با صدایی که سعی می‌کرد آرام باشد، گفت: «مامان، سرم درد می‌کنه. بعداً بهت زنگ می‌زنم.» و سرسری خداحافظی کرد.

دوباره به سمت آشپزخانه رفت. غذای گرم شده را در ظرفی ریخت و هم‌زمان دکمه‌ی تلویزیون را فشار داد. گوینده‌ی خبر با هیجان می‌گفت: «…قتلِ سامان راد، بازیگر معروف و مطرح کشور، توسط قاتلانی بی‌رحم. یکی از مظنونین اصلی این پرونده…»

ناگهان، تاریکی مطلق. طبق معمول، برق‌ها رفت. «پوف!» کلافگی از صدای نفس عمیقش معلوم بود. باقی‌مانده‌ی غذا را در یخچال گذاشت و با همان لباس‌های بیرون، به خواب رفت.

صبح، پیش از سرِ کار، دوش مختصری گرفت، لباس‌هایش را پوشید، قهوه‌ای دم کرد و به مقصد دفتر روانه شد.

آرام وارد دفتر شد و به سارا سلام کرد.

دستش هنوز روی دستگیره‌ی در اتاق بود که صدای رسمی و جدیِ سارا بلند شد:

«خانم موحد، خانم سعادت… همون کسی که دیروز گفتم، خدمتتون توی دفتر منتظرن.»

دلوین ناگهان متوقف شد.

سعادت…

نفس‌هایش برای لحظه‌ای به تَک و تا افتاد.

باز هم هجوم خاطرات؛ همان خاطراتی که همیشه با شنیدن این اسم، بی‌اجازه به جانش می‌افتادند.

با زحمت خودش را جمع‌وجور کرد و رو به سارا گفت:

«ممنون از اطلاع‌تون.»

بعد، در را باز کرد و وارد دفتر شد.

با صدایی رسا و حرفه‌ای گفت:

«سلام، خوش اومدید. دلوین موحد هستم. چه کمکی از دستم برمیاد، خانم سعا…»

اما با برگشتن دختر، جمله‌اش نیمه‌تمام ماند.

چطور ممکن بود نشناسدش؟

همان دخترک شاد و بشاشِ سال‌های دور بود، اما حالا بعد از هشت سال، پخته‌تر، خانم‌تر و بسیار شبیه برادرش شده بود…

دختر، با دیدن او، از جا پرید و همراه با گریه خودش را در آغوشش انداخت.

«دلوین‌جون… توروخدا، لطفاً داداشمو نجات بده. در به درِ کل شهر گشتم تا تونستم پیدات کنم…»

صدایش می‌لرزید و هق‌هق، جمله‌هایش را تکه‌تکه می‌کرد.

«هیچ‌کس… هیچ‌کس نمی‌تونه مثل تو داداشمو… نجات بده… تورو خدا…»

دیگر نتوانست ادامه بدهد و گریه امانش را برید.

دلوین، که با شنیدن حرف‌هایش هنوز در شوک بود، نفسش را با سختی بیرون داد.

موجی از خاطرات محو و مبهم، مثل سایه‌ای از گذشته، جلوی چشمش جان گرفت…

____________________________________________

فلش‌بک:

با شور و شوق بالا و پایین می‌پرید و صدا می‌زد:

«آریا! آریا!»

پسرک با لبخندی آمیخته به خنده جوابش را داد:

«جانِ آریا، نسکافه‌ی کوچولوم؟»

و هم‌زمان لپش را کشید.

دخترک با اخمی نمایشی گفت:

«واقعاً موندم چرا این‌همه اسم صدام می‌کنی نسکافه!»

پسرک همان‌طور که موهایش را به‌هم می‌ریخت، با خنده‌ای کوتاه گفت:

«چون بوی قهوه می‌دی، موهاتم که شبیه نوتلاست، چشاتم…»

چشمانش را با عشق نگاه کرد و با انگشت اشاره آرام به بینی‌اش زد و ادامه داد:

«چشاتم که رنگ عسله. پس تو می‌شی نسکافه‌ی کوچولوی من.»

دلوین با قیافه‌ای پوکر فیس نگاهشان کرد و گفت:

«ولی اصلاً اینا به هم ربط نداشتن!»

و بعد هر دو زدند زیر خنده.

____________________________________________

دلوین که با صدای بغض‌آلودِ آیلین از خاطراتِ گذشته بیرون کشیده شده بود، به چشمانِ امیدوار و در عین حال اشک‌آلودِ او خیره شد. صدای لرزانِ دخترک، مثل پتکی بر سرِ خاطراتِ نهفته‌اش فرود آمد.

«دلوین، داداشمو نجات می‌دی، مگه نه؟»

آیلین با بغض ادامه داد: «لطفاً… خواهش می‌کنم…»

دلوین، با نگاهی که ناگفته‌های زیادی داشت، آب دهانش را قورت داد. سکوت کرد و جوابی به دخترک نداد. سپس، با اضطرابی که به سختی آن را مهار کرده بود، از اتاق خارج شد و رو به سارا گفت: «یه چیزی بهش بده بخوره، حالش خوب نیست. بعد راهیش کن بره. من بیرون کار دارم.»

سارا با ناباوری به دلوین خیره شد: «دیوونه شدی دختر ؟ نگو که می‌خوای این پرونده رو رد کنی؟»

دلوین، بی‌توجه به کلافگی سارا، به سمت در رفت. اما سارا دست بردار نبود و با صدایی که از سرِ درماندگی بلند بود، فریاد زد: «واقعاً که چقدر کله‌شقی!»

دلوین در را پشت سرش بست و ادامه صحبت های سارا را نشنید. بی‌معطلی سوار ماشین شد. همزمان که استارت می‌زد، شماره دانیال را گرفت. پس از بوق دوم، صدای شاد و پرانرژی برادرش در گوشی پیچید: «به به! ببین کی بعد از مدت‌ها یادِ داداشش افتاده… اشتباه می‌بینم یا وکیل‌خانم زنگ زده؟»

دلوین، در حالی که بغضی گلویش را می‌فشرد، حرفش را قطع کرد: « برای یه بیمار وقت داری؟ که... از قضا خواهرتم باشه »

لحن دانیال بلافاصله جدی شد و با لحنی ملایم گفت : «معلومه که وقت دارم، جانِ برادر. من اصلا روانشناس شخصی شما میشم بیا مطبم.»

دلوین نفسی عمیق کشید و با تشکری زیر لب، تلفن را قطع کرد. به سمت مطب دانیال حرکت کرد.

وقتی به ساختمان رسید، نگاهی کوتاه به سردر و پنجره‌های بی‌روحش انداخت. بعد آرام از ماشین پیاده شد.

وارد آسانسور شد و همان لحظه، چهره رنگ‌پریده‌اش را در آینه دید؛ انگار دوباره همان خاطره‌ی سمج یقه‌اش را می‌گرفت و ولش نمی‌کرد.

«اوه… اوه… دخترِ تو که دوباره اون چشمای عسلیتو خیس کردی…»

آریا، همان‌طور که اشک را از کنار چشم‌های دلوین پاک می‌کرد، ادامه داد: «مگه نمیدونی آبِ عسل رو خراب می‌کنه؟»

دلوین انگار منتظر یک تلنگر بود. خودش را در آغوش آریا جا داد و با صدایی شکسته هق زد: «مامانم… مامانم… میگه اگه ازت جدا نشم… به بابام میگه…»

هق‌هقش بیشتر شد، مثل کسی که دیگر نمی‌تواند خودش را جمع کند.

آریا با لحنی آرام، موهایش را نوازش کرد: «مگه من مردم که بچم همچین گریه کنه؟ دورِ چشات بگرده. آریا گریه نکن… خودم مثل کوه پشتِتم.»

صدای زنِ که اطلاع‌ میداد به طبقه پنجم رسیده اند خاطره را از هم درید. دلوین نفسش را فرو داد و زیر لب گفت: «از وقتی رفتی… دیگه حتی نمیتونم گریه کنم…»

بعد از آسانسور بیرون رفت، دستش را روی زنگ مطب فشار داد.

منشی در را باز کرد و با رویی گشاده گفت: «بفرمایید خانم موحد. جناب دکتر منتظرتون بودن.»

دلوین با سلامی سرسری جواب داد و رو به اتاق دانیال روانه شد. تقه‌ای به در زد و با شنیدن «بفرمایید» دانیال، وارد شد.

دانیال با دیدن خواهرش، بلند شد و با لبخند به او تعارف کرد بنشیند: «چی باعث شده خواهر کوچولوی من با همچین حالی بیاد پیش داداشش؟ از آخرین باری که بیمارم بودی، فکر کنم پنج، شش سالی می‌گذره.»

دلوین آرام روی صندلی نشست، آب دهانش را قورت داد و دست‌هایش را در هم گره کرد. رو به دانیال گفت: «شنیدی که سامان راد… همون بازیگر معروف… به قتل رسیده؟»

دانیال با خنده‌ای کنترل‌شده گفت: «نذار باور کنم خواهر وکیلم از قتل یه بازیگر این‌جوری حالش بد شده.»

دلوین، همان‌طور که توی چشم‌هایش خیره شده بود، ادامه داد: «ن… نه… د… دیروز…» نتوانست ادامه دهد. لیوان آبی را که روی میز بود، برداشت و نوشید.

بعد، نفس عمیقی کشید و کمی آرام‌تر شد. شاید تنها کسی که می‌توانست «خانم وکیل خشک و جدی» را در این حال ببیند، همین مرد روبه‌رویش بود. پس کمی آرام‌تر شد و رو به دانیال که منتظر ادامه بود، گفت: «دیروز سارا بهم گفت که… خواهر قات…» حرفش را تصحیح کرد؛ دلش نمی‌آمد به آریا لقب قاتل بدهد. «خواهر متهم به قتل سامان راد، درخواست کرده که من وکیل داداشش بشم.»

دانیال، با اخمی که حاصل کنجکاوی‌اش بود، پرسید: «خب؟»

دلوین ادامه داد: «به سارا گفتم قرار ملاقات باهاش تنظیم کنه… بعد… بعد…»

دانیال دستش را روی گرهِ دست‌های خواهرش گذاشت و آرام گفت: «هیششش… آروم باش. ریلکس.»

دلوین نفسش را بیرون داد و دوباره شروع کرد: «صبح وقتی رفتم دفتر… زودتر از من اومده بود. وقتی… وقتی وارد شدم…» پوفی کشید و با زحمت ادامه داد: «خواهر اون بود… خواهر آریا…»

بعد، انگار نفس کشیدن برایش سخت شده باشد، بلند شد و سمت پنجره رفت. تند تند نفس می‌کشید.

دانیال که انگار شوکه شده بود، با تردید گفت: «یعنی می‌گی قاتل آریاس؟ همون آریایی که هشت ساله همه زندگی خواهر من شده… همونی که ندیدمش، اما خوب می‌شناسمش؟»

دلوین برگشت، رو به برادرش و با صدایی لرزان گفت: «نه… نه… امکان نداره اون قاتل باشه… اون… اون…»

دانیال بلند شد، رفت و خواهرش را در آغوش گرفت. زیر گوشش آرام گفت: «هیس… آروم… زندگیم… آروم دردونم…»

چند دقیقه‌ای همان‌طور در آغوش هم ماندند تا دلوین آرام شد و بعد، هر دو روی صندلی‌ها نشستند. دانیال هم روبه‌روی او نشست و با ملایمت گفت: «تو که انقدر حالت بد شده و نمی‌تونی ببینی اون متهم به قتل شده، پس چرا پرونده‌شو قبول نمی‌کنی جان من؟»

دلوین با بغضی کنترل‌شده گفت: «نمی‌خوام بازم برگردم به هشت سال پیش، با دیدنش…»

دانیال با لبخندی غمگین جوابش را داد: «ولی خواهر کوچولوی من، هشت ساله دائم تو فکر اون آدمه.» نفسی گرفت و رو به بالا نگاه کرد، انگار با خودش حرف می‌زد، ادامه داد: «داداشش هشت ساله داره خودشو سرزنش می‌کنه که چرا باید اون موقع، وقتی می‌تونست.......

، لجبازی کرد و نیومد زندگی خواهر دردونش رو نجات بده.»

بعد دوباره به دلوین نگاه کرد و با ملایمت گفت: «تو یه عمر خودتو عذاب نده که اگه پرونده‌شو قبول می‌کردی، شاید اون زنده…»

دلوین وسط حرفش پرید و با اضطراب گفت: «خدانکنه…»

دانیال ادامه داد: «جفتمون می‌دونیم که تنها کسی که می‌تونه اونو از اعدام نجات بده تویی، دردونه‌ی داداش.»

بعد از کلی حرف‌های دانیال، دلوین مصمم شد که پرونده را قبول کند. از برادرش خداحافظی کرد و همان‌طور که به سمت ماشینش می‌رفت، شماره‌ی سارا را گرفت. هنوز دلوین «الو» نگفته بود که با موج غرهای سارا روبه‌رو شد:

«دختره‌ی کله‌شق! این چه کاری بود کردی؟ واقعاً تو عقل داری؟ دختره‌ی بیچاره از بس گریه کرد… تو وجدان داری واقعاً؟…»

دلوین کلافه وسط حرفش پرید و گفت: «بسه سارا، زنگ بزن دختره بیاد دفتر.»

سارا باز هم ادامه داد: «می‌دونستم تو عقل نداری، آخه…»

یک‌دفعه با تعجب گفت: «چی؟ قبول می‌کنی پرونده رو؟»

دلوین همزمان که پشت فرمان می‌نشست، گوشی را به اسپیکر ماشین وصل کرد و جوابش را داد: «نگفتم قبول می‌کنم؛ گفتم زنگ بزن بیاد تا پرونده رو ببینم.»

سارا با خوشحالی گفت: «نرفته، هنوزم توی دفتره. زود بیا.»

دلوین زیر لب گفت: «لجباز، درست عین داداشش…»

و بعد برگشت و جواب داد: «باشه، ناهار براش سفارش بده تا برسم.»

گوشی را بدون خداحافظی قطع کرد.

____________________________________________

ناهار را به سرعت خورده بود و حالا، رو به سوی دفترش روانه شده بود سرش را بالا گرفت و به تابلوی ساختمان خیره شد:

دفتر وکالت دلوین موحد

وکیل پایه یک دادگستری

تابلویی که هر روز صبح می‌دید، اما امروز، انگار بارِ خاطراتِ روزهای گذشته را سنگین‌تر بر دوشش حمل می‌کرد. خاطراتی که دست از سرش برنمی‌داشتند.

[فلش‌بک]

«آریا جونمممممم!»

با لحنی شبیه ادای دلوین را درآورد: «جونممممم دلوین جونمممم!»

دلوین با مشتی نرم به بازوی او زد و با خنده گفت: «مسخره نکن، بی‌تربیت.»

آریا، با همان لبخندِ پرعشق همیشگی، نگاهش کرد و گفت: «جونم، زندگی آریا.»

دلوین، لبخندی خجالتی بر لبانش نشست. با تردید پرسید: «می‌گم، بنظرت من جدی یه وکیل خوب می‌شم؟»

آریا، که دستش را در دست دلوین داشت، آن را بوسید و با اطمینانِ محض گفت: «معلومه که می‌تونی. یه روز، یه تابلو بزرگ سر دفترت نوشته می‌شه: وکیل پایه یک دادگستری، خانم دلوین سعادت.»

دلوین با اعتراض، اما با لبخندی که نشان از رضایتش داشت، گفت: «دلوین موحد.»

آریا، با خنده‌ای که از شادی‌اش خبر می‌داد، جواب داد: «بعد از ازدواج، فامیلیتو عوض می‌کنم، نسکافه‌ی کوچولو.»

با نفسی عمیق، از دنیای خاطرات بیرون آمد. وارد ساختمان شد و از پله‌ها بالا رفت. درست وقتی که به درِ دفتر نزدیک می‌شد، صدای سارا را از داخل شنید که با لحنی ناگزیر، اما پر از تلاش برای دفاع، می‌گفت: «ببین دختر، این خانم موحد رو نبین که خشک و جدیه، به خدا یه قلب مهربون داره. نگو شبیه خرگ…»

با سرفه‌ی کوتاهی از جانب دلوین، حرف سارا در همان ابتدا خفه شد. سکوت ناگهانی، فضا را عوض کرد و جدیتی ناخواسته بر آن حاکم شد.

در همان لحظه، آیلین با دیدن دلوین، از جا برخاست. چشمانی که هنوز رد اشک بر آن بود، پر از التماس بود. آرام گفت: «دلوین، لطفاً… بخاطر آریا…»

دلوین، بدون هیچ حرف اضافی، دستش را به سمت اتاقِ راهنمایی کرد و با صدایی قاطع گفت: «بفرمایید. توی اتاق صحبت می‌کنیم.»

آیلین وارد اتاق شد.

دلوین، قبل از اینکه خودش هم به دنبالش داخل شود، لحظه‌ای ایستاد و رو به سارا کرد:

«امروز هرکی زنگ زد، بگو نیستم.»

سارا چشم‌هایش را بست و آرام، انگار که می‌دانست این پرونده قرار است چقدر سنگین باشد، گفت:

«چشم.»

دلوین وارد دفتر شد. با حرکتی کوتاه، دستش را به سمت صندلی روبه‌رو دراز کرد و آیلین را به نشستن دعوت کرد.

خودش پشت میز نشست، نفسی عمیق کشید و نگاهش را از روی چهره‌ی مضطرب آیلین برداشت؛ بعد، با صدایی آرام اما محکم گفت:

«می‌شنوم. بگو.»

آیلین آب دهانش را قورت داد.

برخلاف اشک‌هایی که تا چند دقیقه‌ی پیش روی صورتش می‌لغزید، حالا با جدیتی حرف می‌زد که انگار نه انگار تا همین لحظه داشت گریه می‌کرد.

دلوین زیر نگاهش، بی‌اختیار در دل گفت:

همه چیزش، شبیه داداششه…

و بعد، چشمش را به او داد تا ادامه دهد.

آیلین گفت: «داداشم فیلمبردار صحنه‌ست. سر یکی از پروژه‌ها بودیم که…»

مکث کرد. نفسش را آهسته بیرون داد و ادامه داد: «سامان به من پیشنهاد… چیز… پیشنهاد داد…»

دلوین چشم‌هایش را برای یک لحظه بست؛ انگار از همان جمله هم ادامه‌ی ماجرا را فهمیده باشد.

آرام گفت: «می‌خوای این قسمتشو نگی؟»

آیلین سریع سر تکان داد:

«نه، نه… می‌گم. به من پیشنهاد بد داد. بعد نمی‌دونم کی رفته بود به داداشم گفته بود…»

دلوین، با آن حالتی که انگار ذهنش برای ثانیه‌ای از اتاق جدا شده بود، ناخودآگاه زمزمه کرد:

«آریام… خط قرمزش ناموس بود…»

آیلین، با چشمانی که آرام‌آرام پرِ اشک می‌شد، فقط گفت:

«آهوم…»

و ادامه داد:

«داداشمم باهاش گلاویز شد. تهدیدش کرد که می‌کشتش. کل صحنه بهم ریخت. به زور از هم جداشون کردن… بعد، سه شب بعدش، جنازه‌ی سامان رو توی خونه‌اش پیدا کردن.»

ناگهان بغضش شکست.

زد زیر گریه و با صدایی لرزان گفت:

«همه‌ی مدارک علیه داداشمه… حتی می‌گن روی تموم وسایل خونه‌ی سامان، DNA داداشم هست…»

دلوین بی‌آنکه چیزی بگوید، دستمال کاغذی را به سمتش گرفت.

«گریه نکن دختر. پرونده رو بزار اینجا، بهت زنگ می‌زنم.»

آیلین با چشم‌هایی که هنوز بین امید و ترس می‌لرزید، به دلوین خیره شد و با شوقی آمیخته به التماس گفت:

«نجاتش می‌دی، مگه نه؟ مگه نه دلوین؟ داداشم رو نجات می‌دی؟»

دلوین نفسش را آهسته و کلافه بیرون داد.

نگاهش برای لحظه‌ای روی صورت آیلین ماند؛ بعد، با صدایی کنترل‌شده و جدی گفت:

«نمی‌دونم… بزار اول پرونده رو بخونم.»

آیلین، بعد از تشکر از دلوین، پرونده و تمام مدارک را روی میز گذاشت.

سپس با حالتی که هنوز امید را از دست نداده بود، از جا بلند شد و خداحافظی کرد و از اتاق بیرون رفت.

بعد از رفتن آیلین، دلوین نفسی کلافه بیرون داد.

دست‌هایش را ستونِ سرش کرد و سرش را میان آن‌ها فرو برد؛ همان‌طور که از تمام حرکاتش، خستگی و کلافگی می‌بارید.

چند لحظه همان‌طور ماند، بعد سارا را صدا زد و از او خواست برایش یک فنجان قهوه بیاورد.

سارا اندکی بعد با فنجانی قهوه برگشت.

نگاهش را به دلوین دوخت و با لحنی آرام گفت:

«دلوین… حالت خوبه دیگه؟»

دلوین سرش را بالا آورد.

نگاهی کوتاه به سارا انداخت و آهسته گفت:

«سعی می‌کنم خوب باشم.»

سارا که فهمید از زیر زبان دلوین چیزی درنمی‌آید، فقط سری تکان داد و گفت:

«تنهات می‌ذارم.»

بعد از اتاق بیرون رفت.

دلوین فنجان قهوه را برداشت و چند جرعه از آن نوشید.

بعد، با نگاهی سنگین به پرونده‌ای که رو‌به‌رویش بود خیره شد. نفسی عمیق کشید و پوشه را باز کرد.

با ورق زدنِ صفحه‌ها، هرچه بیشتر پیش می‌رفت، بیشتر احساس می‌کرد سرش منگ می‌شود و گوش‌هایش کیپ می‌شوند.

باورش نمی‌شد؛

تمام این مدارک، همه علیه آریا بود.

آریا…

همان آریایی که خودش می‌شناخت؛

مهربان، آرام، و آن‌قدر بی‌اذیت که حتی به مورچه‌ای هم آزار نمی‌رساند.

دلوین نمی‌دانست باید چه کند.

کلافه شده بود، سردرگم شده بود، و سنگینیِ پرونده مثل باری روی شانه‌هایش افتاده بود.

با خودش فکر کرد:

یعنی می‌تونم از پس این مسئولیت بربیام؟

دلوین، با کف دست، ضربه‌ای کلافه و آرام به پیشانی‌اش زد.

«نه، نه… اینجوری نمیشه. من باید برم از اول این پرونده رو پیگیری کنم.»

همان‌طور که کیف و گوشی‌اش را از روی میز برمی‌داشت، انگار که باد او را با خود برده باشد، هول‌زده از دفتر بیرون زد. رو به سارا کرد و با عجله گفت:

«دفتر رو ببند و برو خونه.»

پیش از آنکه سارا فرصت کند اعتراضی کند یا غر بزند، دلوین با یک خداحافظیِ سرسری، از دفتر خارج شد.

همان‌طور که از پله‌ها پایین می‌رفت، ناگهان یادش افتاد که شماره‌ی آیلین را ندارد. دوباره عقب‌گرد کرد و تندتند رو به سارا گفت:

«شماره‌ی آیلین رو برام پیامک کن.»

سارا با نگاهی گنگ و سوالی پرسید: «آیلین؟»

دلوین محکم چشم‌هایش را بست و تند و تند توضیح داد:

«بابا، همین سعادت… خواهر موکل جدیدمون.»

سارا با حالتی بی‌خیال گفت: «آها، باشه. می‌فرستم.»

زیر لب با خود گفت: «چه سریع دخترخاله شدن…»

دلوین، بی‌توجه به حرف‌های سارا، سریع از دفتر خارج شد و به سمت ماشینِ پارک‌شده‌اش رفت.

همان‌طور که سوار ماشین می‌شد، صدای پیامک گوشی‌اش آمد. سارا بود؛ شماره‌ی آیلین را فرستاده بود.

دلوین سریع با شماره تماس گرفت. گوشی را روی اسپیکر ماشین گذاشت و حرکت کرد.

با صدای «الو» گفتن آیلین، دلوین سریع کلمات را پشت هم ردیف کرد:

«الو آیلین، دلوینم. پرونده رو قبول می‌کنم چون…»

نفس عمیقی گرفت و ادامه داد: «ممکن نیست این‌همه مدرک برعلیه یه نفر باشه…»

زیر لب، انگار با خودش حرف می‌زد، تکرار کرد: «آریا هم… ممکن نیست همچین کاری کنه.»

و باز با صدای رسا و بسیار جدی ادامه داد:

«آیلین، خوب گوش کن. اگه می‌خوای داداشت آزاد بشه، باید بهم کمک کنی. تو تقریباً تنها کسی هستی که من به حرفش، به عنوان شاهد این پرونده، اعتماد دارم.»

آیلین با صدایی قدردانانه پاسخ داد:«مرسی دلوین. این کارت رو هیچ‌وقت یادم نمیره.»

بعد، با صدایی که شبیه خود دلوین، مطمئن و قاطع بود، گفت: «همه جوره پایتم.»

دلوین، لبخندی ناخودآگاه روی لبش نشست؛ از شدت شباهت این خواهر و برادر.

گفت: «پس خودتو آماده کن برای بی‌خوابی.»

بعد با گفتن آدرس خانه‌اش به آیلین، تلفن را با یک خداحافظیِ سرسری قطع کرد.

کلید را در قفل چرخاند و با قدم‌هایی سنگین، وارد واحد شد. با زدن کلید برق، نورِ ملایمِ هال، فضای خانه را در بر گرفت. نگاهی به دور و اطراف انداخت؛ خانه آن‌قدرها هم شلوغ نبود، اما قطعاً حال‌وهوای میزبانی نداشت.

بیش از چهار یا پنج ماه می‌شد که هیچ‌کس قدم به این خانه نگذاشته بود. مادرش که در همان ماه‌های اولِ مستقل شدنِ دلوین، مدام اصرار می‌کرد به خانه‌ی پدری برگردد، وقتی دید دلوین در تصمیمش مصمم است، حدود دو سالی می‌شد که دیگر پایش را اینجا نگذاشته بود. پدرش؟ از همان روزی که دلوین از خانه رفت، دیگر با او حرف نزد؛ به قول خودش، دخترش را «عاق» کرده بود. دانیال هم درگیر زندگی خودش بود و دو سه ماهی می‌شد که خبری از او نبود. سارا هم تنها کسی بود که سالی یک‌بار، آن هم به اصرار خودش، به او سر می‌زد.

دلوین مدت‌ها بود که خودش را در کار غرق کرده بود، شاید برای اینکه جای خالی آریا را با پرونده‌های بی‌پایان پر کند. اما حالا، حضورِ یک مهمان همه چیز را تغییر داده بود.

با عجله و کلافگی به تکاپو افتاد. ظرف‌های داخل سینک را شست، جاروبرقی را روشن کرد و لباس‌های رها شده روی کاناپه را به درون اتاق پرتاب کرد. با نگاهی سریع به خانه، با خودش گفت: «خوب شد، حداقل حالا رنگ و رویی گرفته.»

در فکر شام بود که ناگهان ایستاد. دیگر نمی‌توانست مثل همیشه به غذای نیمه‌آماده‌ی توی مایکروفر بسنده کند. شانه‌ای بالا انداخت: «فوقش سفارش می‌دم.»

هنوز در همین افکار بود که صدای زنگِ در، سکوتِ خانه را شکست. بدون نگاه کردن به آیفون، دکمه‌ی باز کردن در را زد؛ می‌دانست که آیلین است.

در را که باز کرد، خوش‌آمدی به آیلین گفت. آیلین با سلام و احوال‌پرسی گرمی وارد شد و نگاهی به اطراف انداخت. لبخند کجی زد و زیر لب زمزمه کرد:

«حس می‌کنم حق داشت که بهت می‌گفت نسکافه…»

و بعد، آرام خندید. «کل دفترت کرم‌قهوه‌ایه، خونه‌ت هم کرم‌قهوه‌ایه!» نگاهی زیرچشمی به دلوین انداخت و ادامه داد: «فکر کنم خودتم کرم‌قهوه‌ای باشی!»

دلوین با تعجب ابرویی بالا انداخت: «چی رو تو خونه‌م دیدی که این‌طور می‌خندی؟»

آیلین دست‌پاچه شد: «نه، نه… داشتم…»

دلوین لبخندی دوستانه زد و حرفش را قطع کرد: «می‌دونم، داشتی به این فکر می‌کردی که من هم دفترم و هم خونه‌م کرم‌قهوه‌ایه.»

هر دو برای لحظه‌ای لبخند زدند، اما آن لبخند، شیرینیِ تلخی داشت. در ذهن هر دو نفرشان، تنها یک اسم نقش بسته بود: آریا.

دلوین سینی پذیرایی را روی میز گذاشت و در جایگاه همیشگی خود، روبه‌روی آیلین نشست. متوجه شد که آیلین حتی دست به شربت نبرده؛ او در هزارتوی افکارش غرق شده بود. دلوین با اشاره‌ی سر، او را به نوشیدن دعوت کرد، اما صدایی که از گلوی آیلین خارج شد، تمام تمرکز را به هم زد: «من باید نجاتش بدم.»

آن جمله‌ی کوتاه، مثل جرقه‌ای در انبار باروت، خویِ محافظه‌کارِ وکالت را در دلوین زنده کرد. آن نگاهِ پرسشگر و قاطعِ وکیل، حالا جایگزینِ میزبانِ مهربان شده بود. دلوین آب دهانش را به سختی قورت داد؛ میدانست که زمان، بزرگترین دشمن آن‌هاست. با صدایی که هیچ‌گونه لرزشی نداشت، رو به آیلین کرد:

«آیلین، نگاهت حقیقت رو فریاد می‌زنه. تو چیزی می‌دونی که از من پنهان کردی.»

مکثی کرد و برای تأکید، کلمات را با وزنی سنگین ادا کرد: «می‌خوام داستان رو کامل بشنوم. نه اون چیزی که به پلیس گفتی، نه اون چیزی که تو ذهنت ساختن. حقیقتِ محض رو می‌خوام.»

آیلین دست‌پاچه شد، اما دلوین اجازه نداد سکوت، فضا را پر کند. نفسی عمیق گرفت، نگاهش را به چشمان آیلین دوخت و با لحنی که بوی هشدار می‌داد، ادامه داد: «اگه می‌خوای داداشت… اگه می‌خوای آریا زنده بمونه، باید تمامِ ناگفته‌ها رو روی همین میز بریزی.»

کلافگی، مثل سایه‌ای بر چهره‌ی دلوین نشست. دستش را با فشاری عصبی بر میز گذاشت و چشم‌هایش را بست تا بر افکارش مسلط شود.

آیلین که سنگینیِ این نگاهِ نافذ را روی شانه‌هایش حس می‌کرد، شروع به لرزیدن کرد. چشمانش با رگه‌هایی از خونابه، پر از اشک شد. تلاش کرد تا کلمات را از گلویش بیرون بکشد: «باشه… باشه… کاملِ…»

نفسی به تندی بالا کشید، بغضش را در سینه سرکوب کرد و با سرانگشتانش، اشکی را که از گوشه‌ی چشمش لغزیده بود، پاک کرد. حالا صدایش، هرچند لرزان، اما مصمم‌تر شده بود: «همه چیز رو بهت می‌گم. هر جزئیاتی که توی اون پرونده نیست…»

نگاهش را به چشمان دلوین گره زد؛ التماسی عمیق که در آن، جانِ برادرش نهفته بود: «فقط دلوین… لطفا....فقط تو می‌تونی داداشم رو نجات بدی. لطفاً…»

صدای نفس‌های بریده‌بریده‌ی آیلین، تنها صدایی بود که سکوتِ سنگینِ اتاق را می‌شکست. چشمانش که حالا دیگر از اشکِ سرخ شده بود، به نقطه‌ای نامعلوم در دیوار خیره مانده بود؛ انگار تمامِ غمِ دنیا در آن جمع شده بود. دلوین، که تمامِ تمرکزش را روی آیلین گذاشته بود، حس می‌کرد هر لحظه ممکن است این زن فرو بریزد. با صدایی آرام، اما نافذ گفت: «آیلین؟»

آیلین پلک زد، گویی از عمیق‌ترین خوابِ کابوس‌وارش به این‌جا برگشته باشد. نگاهش را به دلوین دوخت؛ نگاهی که هم ترسِ محض بود، هم التماسِ آخرین امید، و هم حقیقتی هولناک که از عمقِ وجودش بیرون می‌زد. صدایش لرزید، اما کلمات را به سختی از میانِ بغضش بیرون کشید: «همه چیز… همه چیز از اون روز شروع شد که…»

صدایِ آیلین در اتاقِ دلوین، کم‌کم محو شد و جایش را به هیاهویِ سالنِ انتظارِ لوکیشنِ فیلم‌برداری داد. نورهایِ تندِ صحنه، روی صورتِ بازیگرانِ در حالِ آماده‌سازی، سایه‌روشن‌هایِ دراماتیکی می‌انداخت و هوا سنگین و پر از بویِ گریم و عطر بود. آیلین، با قدم‌هایی عصبی، واردِ اتاقِ گریم شد. اضطرابِ چهره‌اش داد می‌زد. رو به سامان، با صدایی که سعی در کنترلِ خشمش داشت، گفت: «گفته بودی کارم داری… چی شده؟»

«…سامان، بدونِ اینکه نگاهش را از آینه‌ی پیشِ رویش بردارد، پوزخندی زد. نگاهِ سرد و سنجشگرانه‌اش، از درونِ آینه، سر تا پایِ آیلین را برانداز کرد. با اشاره‌یِ دست، به گریمورها که در گوشه‌ای مشغولِ کار بودند، فهماند که اتاق را ترک کنند.»

صدایِ آیلین دوباره به زمانِ حال برگشت، اما این بار لرزشِ صدایش عمیق‌تر بود: «اون لحظه… اون نگاهش… حس کردم دنیا داره رو سرم خراب می‌شه.»

«سامان آرام از جا برخاست. جلو آمد، انگار که شکارچی‌ای در حالِ نزدیک شدن به آهویِ ترسیده‌اش باشد. دستش را در میانِ موهایِ نرمِ آیلین فرو برد و دسته‌ای را به نرمی در مشتش فشرد. لبخندی تصنعی و آمیخته با تحقیر بر لبانش نشست: «آخی… موش کوچولویِ من… چرا بغضت گرفته؟ تا چند شب پیش که خوب سر و زبون داشتی…»»

آیلین چشمانش را بست، انگار که می‌خواست آن صحنه را دوباره نبیند. «می‌خواستم خودمو بکشم… ولی بعد…»

«آیلین سعی کرد خود را عقب بکشد، اما سامان زودتر عمل کرد. بازوهایش را با قدرتی ناگهانی در دست گرفت. لحنش سرد و تهدیدآمیز شد: «اگه همین امشب نیای خونم، اون چیزایی رو که نباید، برایِداداشت می‌فرستم.» همزمان که دستش را با لحنی تمسخرآمیز روی لپِ آیلین کشید، ادامه داد: «داداشِ موش‌کوچولو هم طاقتِ این حرفا رو نداره…»»

ناگهان، صدایِ برخوردِ محکمِ درِ اتاقِ گریم، سکوتِ اتاقِ دلوین را هم شکافت؛ اگرچه می‌دانستیم این صدا متعلق به گذشته است. «در با شدت باز شد و آریا، با چهره‌ای برافروخته از خشم، به درونِ اتاق هجوم آورد.»

آیلین با صدایی که از شدتِ ترس و بغضِ دوباره، به سختی شنیده می‌شد، گفت: «و بعد… اون فریاد…»

««بی‌ناموس!» فریاد زد و همان‌طور که مشتی سنگین به فکِ سامان کوبید، ادامه داد: «می‌کُشَمت!»»

دلوین با دقت به آیلین گوش می‌داد. چهره‌اش درهم رفته بود. می‌دانست این تازه شروعِ ماجراست.

«مشت‌ها پشتِ سرِ هم فرود می‌آمدند؛ بر سر و صورتِ سامان. سامان هم کم نمی‌آورد، هر ضربه‌ای که می‌خورد، ضربه‌ای می‌زد. در همین حین، بچه‌هایِ صحنه که متوجه‌یِ درگیری شده بودند، واردِ اتاق شدند و سعی کردند آریا را از سامان جدا کنند.»

«سامان، در حالی که سعی می‌کرد نفسش را کنترل کند، با پوزخندی به آریا که با تمامِ توان سعی می‌کرد از دستِ بچه‌هایِ صحنه خود را رها کند، گفت: «رگِ فردین‌بازی‌ت گل نکنه!» سپس نگاهِ خریدارانه‌اش را به آیلین انداخت و گفت: «خواهرت زیادی خوبه…»»

«دیگر چیزی جلودارِ آریا نبود. رگِ گردنش بیرون زده بود و با فریادی که از عمقِ وجودش برمی‌خاست: «قاتلت می‌شم، بی‌همه‌چیز!» دوباره به سمتِ سامان یورش برد. مشت‌ها و لگدها این بار بی‌رحمانه‌تر فرود می‌آمدند. با هزارزحمت، سرانجام توانستند آریا را از سامان جدا کنند و او را، در حالی که هنوز فریاد می‌زد و سعی می‌کرد دوباره حمله کند، به بیرون از اتاق هدایت کردند.»

آیلین نفسِ لرزانی کشید و چشمانش را به دلوین دوخت. «اون روز… تموم شد. اما همه چیز… تازه شروع شده بود.»

دلوین چند ثانیه به آیلین خیره ماند.

سکوتِ اتاق سنگین شده بود.

بعد، آرام اما محکم گفت:

«بذار از اول و دقیق شروع کنیم. سامان داشت تهدیدت می‌کرد، درسته؟ دقیقاً می‌خواست چه چیزی رو برای آریا بفرسته؟»

مکثی کرد، نگاهش را از روی چهره‌ی رنگ‌پریده‌ی آیلین برنداشت و ادامه داد:

«و چرا فکر می‌کرد فرستادنِ اون چیزها می‌تونه آریا رو ساکت نگه داره؟»

آیلین سرش را میانِ دست‌هایش گرفت. شانه‌هایش می‌لرزید.

چند لحظه بعد، با چشم‌هایی خیس، سرش را بالا آورد و با صدایی شکسته گفت:

«سامان خیلی آدمِ زبون‌بازیه… اون بهم گفته بود یه مهمونی هست… می‌گفت توش کارگردانای خوبِ کشورن. گفته بود اگه برم، می‌تونم فرصت‌های کاریِ خوبی گیرم بیاد…»

دلوین فقط با یک تکانِ کوتاهِ سر، او را به ادامه دادن

تشویق کرد.

آیلین نفسش را با سختی بیرون داد.

«منم رفتم… ولی مهمونی خیلی بدی بود. اصلاً اون چیزی نبود که گفته بود. خواستم برگردم… سامان نذاشت. بهش گفتم سردرد دارم… الکی گفتم که بذاره برم. بهم یه قرص داد…»

صدایش شکست.

«بعدش… دیگه یادم نمیاد چی شد…»

دلوین دست‌های آیلین را با اطمینان گرفت. نگاهش نافذ بود، اما گرمایی در آن موج می‌زد که آیلین را اندکی آرام کرد.

«کافیه، آیلین. همین‌قدر هم کافیه. لازم نیست ادامه بدی.»

دلوین لحظه‌ای مکث کرد، گویی در حالِ جمع‌بندیِ اطلاعات بود. سپس پرسید:

«اون قرص… یادت میاد چه شکلی بود؟ یا سامان چطور بهت داد؟ همین‌طوری تویِ دستت گذاشت یا تویِ چیزی ریخت؟»

آیلین چشمانش را بست، سعی کرد تصویری را به خاطر بیاورد.

«فکر کنم… یه قرصِ کوچیکِ سفید بود. تویِ یه لیوانِ آب… اون ریخت. گفت بخورم که بهتر شم… ولی بعدش…» دوباره صدایش لرزید.

دلوین سرش را تکان داد. «می‌فهمم. و اون «چیزهایی» که سامان می‌خواست برایِ آریا بفرسته؟ از حرفاشون چیزی دستگیرت شد؟ مثلاً اسمِ چیزی رو آورد؟ مدرکی؟ عکسی؟»

آیلین پلک زد، انگار که تازه متوجهِ عمقِ تهدید شده باشد. «نه… دقیقاً چیزی نگفت. فقط گفت اگه بلایی سرم بیاد یا… یا اگه نخوام «همکاری کنم»، همه چیز رو برایِ داداشم می‌فرسته. یه جورایی… تهدید بود. ولی نمی‌دونم چی.»

دلوین نگاهی به پرونده‌ی رویِ میز انداخت، سپس دوباره به آیلین.

«یه چیز دیگه. سامان، وقتی داشت با آریا درگیر می‌شد، چی گفت؟ جز اون فحش‌ها و کل‌کل‌ها، چیزِ خاصی؟»

آیلین کمی فکر کرد. «یادم نمیاد دقیقاً چی گفت. فقط یادمه که… خیلی عصبانی بود. هم سامان، هم آریا. انگار… انگار آریا می‌دونست سامان چی می‌خواد بکنه. یا از اون اتفاقِ مهمونی خبر داشت.»

دلوین لبخندی محو زد. «داری کم‌کم همه چیز رو به هم وصل می‌کنی، آیلین. این خیلی خوبه.»

لحظه‌ای دیگر سکوت کردند. دلوین قلمش را برداشت و چیزی رویِ کاغذ یادداشت کرد.

«باشه. فعلاً همین اطلاعات کافیه. امیدوارم بتونیم بفهمیم اون شب دقیقاً چه اتفاقی افتاده و سامان چی در سر داشته.»

دلوین لبخندی مهربان زد و دستش را به سمت آیلین دراز کرد. «بلند شو بریم یه چیزی بخوریم. لازمه که سرحال بیای.»

صدای تیک‌تاک ساعت، در سکوت خانه می‌پیچید.

آیلین مدت‌ها بود رفته بود، اما رد حضورش هنوز در خانه مانده بود؛ روی لیوان نیمه‌خالی شربت، روی دستمال‌های مچاله‌شده‌ی روی میز و مهم‌تر از همه، در ذهن دلوین.

دلوین روی کاناپه نشسته بود و پرونده‌ی سامان راد را برای چندمین بار ورق می‌زد.

هرچه بیشتر می‌خواند، کمتر قانع می‌شد.

انگار همه‌چیز زیادی مرتب بود.

زیادی کامل.

زیادی آماده برای محکوم کردن آریا.

نگاهش روی یکی از صفحات ثابت ماند.

گزارش بازجویی.

تهدید به قتل.

درگیری فیزیکی.

اثر انگشت.

DNA.

انگیزه.

همه‌چیز وجود داشت.

اما همین موضوع آزارش می‌داد.

هیچ پرونده‌ای این‌قدر بی‌نقص نبود.

فنجان قهوه را برداشت و جرعه‌ای نوشید.

سرد شده بود.

مثل حسی که سال‌ها سعی کرده بود در خودش منجمد نگه دارد.

دستش را روی پیشانی‌اش کشید و دوباره به عکس‌های پرونده خیره شد.

تصاویر خانه‌ی سامان.

محل کشف جسد.

وسایل به‌هم‌ریخته.

نوار زرد پلیس.

و لکه‌های تیره‌ی خون.

ناگهان چشمش روی یک جمله متوقف شد.

دوباره خواند.

یک بار.

دو بار.

سه بار.

ابروهایش در هم رفت.

طبق گزارش پزشکی قانونی، زمان تقریبی مرگ بین ساعت یازده شب تا یک بامداد ثبت شده بود.

اما در گزارش یکی از شاهدان نوشته شده بود که حدود ساعت نه و نیم شب صدای درگیری شدیدی از واحد شنیده شده است.

دلوین چند ثانیه به کاغذ خیره ماند.

بعد صفحه‌ی دیگری را جلو کشید.

و بعد یکی دیگر.

کم‌کم اخمش عمیق‌تر شد.

«یه جای کار می‌لنگه...»

زیر لب این جمله را زمزمه کرد.

اگر شاهد درست می‌گفت، فاصله‌ی زمانی زیادی وجود داشت.

فاصله‌ای که هیچ‌کس درباره‌اش توضیحی نداده بود.

فاصله‌ای که می‌توانست سرنوشت یک پرونده را تغییر دهد.

بی‌اختیار گوشی‌اش را برداشت.

ساعت از دوازده شب گذشته بود.

چند لحظه به صفحه نگاه کرد.

بعد شماره‌ای را گرفت.

پس از چند بوق، صدای خواب‌آلود سارا شنیده شد:

«اگه دفتر آتیش گرفته، بگو... وگرنه فردا زنگ بزن.»

دلوین برای اولین بار بعد از ساعت‌ها لبخند کمرنگی زد.

«فردا صبح زود میام دفتر.»

سارا ناله‌ای کرد.

«تبریک می‌گم. یعنی منم باید زود بیام.»

دلوین بدون توجه به غرغر او گفت:

«می‌خوام برم اداره آگاهی.»

چند ثانیه سکوت برقرار شد.

بعد صدای سارا جدی شد.

«فکر می‌کنی بی‌گناهه؟»

دلوین نگاهش را به پرونده دوخت.

به اسم آریا سعادت.

به عکسی که کنار مشخصاتش قرار داشت.

به مردی که هشت سال تلاش کرده بود فراموشش کند.

و حالا دوباره وسط زندگی‌اش ایستاده بود.

نفسی آرام بیرون داد.

«نمی‌دونم...»

مکث کرد.

«ولی یه چیزی بهم میگه هنوز همه‌ی حقیقت رو ندیدیم.»

تماس را قطع کرد.

بعد آخرین نگاه را به پرونده انداخت.

فردا قرار بود برای اولین بار، پایش به دلِ این پرونده باز شود.

و خودش هنوز نمی‌دانست آنچه در انتهای این مسیر انتظارش را می‌کشد، فقط یک قاتل نیست...

بلکه گذشته‌ای است که هرگز دفن نشده بود.

صبح، بوی قهوه زودتر از همیشه در دفتر پیچیده بود.

سارا هنوز کیفش را کامل روی میز نگذاشته بود که با دیدن دلوین، ابروهایش بالا پرید.

«بگو ببینم دیشب چند ساعت خوابیدی؟»

دلوین بدون اینکه سرش را از روی پرونده بلند کند، گفت:

«دو ساعت.»

سارا پوفی کشید.

«عالیه. پس امروز با یه وکیل کافئین‌زده و بداخلاق طرفیم.»

دلوین پوشه را بست.

«وقت شوخی نداریم.»

لحنش آن‌قدر جدی بود که سارا هم ساکت شد.

دلوین کیفش را برداشت و ادامه داد:

«دارم می‌رم اداره آگاهی.»

«برای چی؟»

«برای اینکه نصف این پرونده بوی دردسر می‌ده.»

سارا اخم کرد.

«مگه پرونده رو کامل نفرستادن؟»

دلوین لحظه‌ای مکث کرد.

«هیچ پرونده‌ای کامل نیست. مخصوصاً پرونده‌ای که زیادی کامل به نظر می‌رسه.»

سارا چند ثانیه به او خیره ماند.

«یعنی فکر می‌کنی یکی خواسته آریا رو بندازه وسط ماجرا؟»

دلوین بند کیفش را روی شانه‌اش جابه‌جا کرد.

«نمی‌دونم.»

بعد پرونده را از روی میز برداشت و ادامه داد:

«ولی یه چیز رو خوب می‌دونم؛ وقتی همه‌ی مدارک به یه نفر اشاره می‌کنن، یا با یه قاتلِ خیلی ناشی طرفی... یا با یه آدمِ خیلی باهوش.»

سارا ناخودآگاه اخم کرد.

«و تو فکر می‌کنی کدومشه؟»

دلوین لحظه‌ای مکث کرد.

نگاهش روی عکس آریا که از لابه‌لای مدارک دیده می‌شد ثابت ماند.

بعد آرام گفت:

«برای فهمیدنش دارم می‌رم اداره آگاهی.»

و بدون آنکه فرصت سؤال دیگری به سارا بدهد، از دفتر خارج شد.

---