رمان آکادمی شبح‌ستان به قلم یاسمن مونس طوسی

ژانر : #طنز #فانتزی #ماجراجویی

خلاصه :

شادیا، دختری از یک خانواده معمولی، ناگهان توسط یک گربه جادویی به دنیای هیولاها منتقل می‌شود! او متوجه می‌شود که آکادمی شبح‌ستان، جایی که هیولاها برای یادگیری گرد هم آمده‌اند، توسط افراد پلید طلسم شده و در خطر نابودی است. حالا شادیا باید این طلسم را بشکند و هیچ راهی برای بازگشت به دنیای خود ندارد. در این دنیای شگفت‌انگیز، او با چالش‌های عاطفی و رقبای حسود روبرو می‌شود. اما در یک آزمون نهایی سرنوشت‌ساز، به‌طور غیرمنتظره‌ای به یک هیولا تبدیل می‌شود!

آیا شادیا می‌تواند با این تغییرات غافلگیرکننده، آکادمی را نجات دهد و سرنوشتش را خود رقم بزند؟

"دختر انسان و امتحان نهایی هیولاها"

دبیرستان هنر استار تاپی رکاد :

درحالی که برگه یاداشتمو مچاله میکردم تا توی لوله خودکار بچپونم به حرف های استاد مور هم گوش سپردم:

_در کل جامعه هنر وقتی به عنوان یک اثر هنری مورد قبول قرار میگیرد، دارای ارزش می‌شود وگرنه هیچ ارزش هنری ندارد.

لوله خودکار رو بین لبام قرار دادم، به عقب بر گشتم و با فشار زیاد توی لوله خودکار فوت کردم! برگه مچاله شده همراه با چند قطره از تُفم، با شتاب توی صورت کیرا،فرود اومد!

_ خانم هادسون!!

با صدای استاد همون شکلی رو به صورت جمع شده کیرا خشکم زد!

صدای قدم زدن پاشنه کفش توی سکوت کلاس پیچید، استاد مقابل کیرا ایستاد و دستشو با شتاب سمتش برد.

_اون چیزی که داخل دستته رو بده به من خانوم میلر!!

کیرا یه نگاه لرزون به من و بعد به برگه مچاله شده توی دستش انداخت. استاد با دیدن برگه اونو با شتاب از دست کیرا چنگ زد و شروع به خوندن کرد:

_استاد مور انقدر توی پژوهش بی‌پروژست که اگه پروژه‌ای بهش بدن احتمالا به یک کتاب کمدی تبدیل شه. شاید ازش بخوان که به عنوان مشاور خنده‌دار توی مدرسه کار کنه!!!

ناگهان با تمام شدن جمله‌ش، کلاس رفت رو هوا!!!

و منی که هنوز توی همون حالت خشکم زده بود، اب دهنمو با صدا قورت دادم و آهسته لوله خودکار رو از لبام فاصله دادم. لبخند ملیحی زدم و با چشم های ملتمسانه، به اون دو گوی آتشین که با خشم بهم خیره شدن بودن نگاه کردم!

دفتر مدیر:

_اقای دلون، یا جای منه توی این مدرسه یا جای هادسون، اون در حدی توی کارهای هنری بی‌استعداده که حتی نقاشی‌های بچه‌گانه هم بهش می‌خندن! شاید بهتره یه گالری مخصوص به خودش باز کنه و اسمشم "هنر غیرقابل توصیف" بذاره! اما اون جاش توی دبیرستان هنر نیست!!

استاد مور انقدر صورتشو به صورت مدیر دلون نزدیک کرده بود که همراه با داد وبیداد، قطرات تف از دهنش تو صورت مدیر پرتاب میشد! مدیر با صورت لوچ شده دستمالی از کشوی میزش بیرون آورد. همونطور که به ارومی دستمال رو روی صورتش به حرکت در میاورد، استاد رو به آرامش دعوت کرد:

_ لازم به این همه عصبانیت نیست. حالا که فکر میکنم، بهتره با خانوم هادسون تماس بگیرم، شما بفرمایید موچی بخورید، ما در خدمتتون هستیم!

استاد چشماشو ریز کرد و دستشو سمت موچی های روی میز دراز کرد، و به مدیر خیره شد که با ترس صفحه موبایلشو لمس می کرد.

_ چیزه من بیرون مفصل با خانوم هادسون راجب شما صحبت میکنم، چیز کنید شما موچی‌تونو بخورید!

اقای مدیر که از در خارج شد، استاد پشت چشمی برام نازک کرد و پشت به من نشست.

صدای مدیر از لای در به گوشم رسید که باعث شد از خنده بترکم:

_مثل زودپز عمل میکنه فقط کافیه یک کلمه بگی، تا صورتتو خیس تف کنه! حالت تهوع دارم پسر، احساس می‌کنم بوی دهنش مثل یک مامور مخفی به پوست صورتم نفوذ کرده!

…………..

_ این بار چندمه که بخاطر تو میام اینجا؟ اگه از محل کارم اخراج بشم، مقصرش تویی! نمیدونم کجا تو تربیتم اشتباه کردم که نتیجه‌اش تو شدی. برو از خدا ممنون باش که مدیرتون خیلی روی این مسائل حساس نیست. اگه همینجوری پیش بری، باید بشینی خونه و بیخ ریش ننه بزرگت قلاب بافی بکنی!

رول میوه‌ای از کولم بیرون اوردم و تو دهنم جا دادم. چشمم به کیرا افتاد که مشغول باز کردن قفل دوچرخش بود و با لبخند به ما نگاه میکرد.

_میشنوی چی میگم ؟

_مامان ازم نخواه بهش احترام بذارم! صداشو که میشنوم فکر میکنم یه جغده که داره تمرین اواز میکنه. صورتش هم که انگار از یه کارتون قدیمی بیرون اومده! به نظرم بهتره دوباره بذاریم کلاس برنامه نویسی، چون حداقل علاقم بیشتره و موفق ترم!

در صندلی جلوی ماشین رو با شتاب باز کردم، و خودمو روش جای دادم.

_درستت میکنم!!

………………

کولمو روی تخت پرت کردم و دست به سینه به پارکت های کف اتاق خیره شدم.

صدای مکالمه مامان و بابا کل خونه رو در بر گرفت:

_گوشیشو میگیرم، آخر هفته هم حق نداره بره پیش کیرا، میدونی امروز مدیرشون چی به من گفت ؟

_انقدر کج خلق نباش عزیزم، بچس ماهم تو سن این خیلی بازی گوشی میکردیم، یادت نیست چطوری زنگ فیزیک زیر میز باهم شیطونی میکردیم؟

در اتاق رو با پام محکم باز کردم، سینه سپر کردم و خودمو انداختم وسط.

_ چشمم روشن! چشمم روشن، شیطنت با پسر غریبه اونم زنگ فیزیک؟ نوچ نوچ نوچ! کار تو با کار من اصلا قابل سنجش نیست مامان خانوم!

ننه بزرگ که با یه زیر پوش زیر کولر دراز کشیده و داره با دستمال کاغذی، عرق های غبغبشو پاک میکنه به حرف اومد:

_پسر غریبه چیه کره خر؟ بابای لاابالیته.

_دستت درد نکنه ننه جون، اگه دوباره برات موساکا درست کردم!

_حقیقته دیگه ننه، از اولشم خوش نداشتم دخترمو بدم به یکی که فقط براش موساکا درست کنه! نه خونه، نه ماشین، نه کار، نه پول، نه استعد…

مامان پا در میونی کرد و خودشو وسط حرف ننه انداخت:

_مامان اوضاع رو به جاهایی باریک نکش، یه بحث ساده راجب شادیا رو به کجا کشوندی!

_توهم ببند بس تو کج‌خلقی استادی، هرجا وارد میشی، همه سعی می‌کنند حتی نفس هم نکشن تا مبادا تو رو ناراحت کنن!

بابا دست کشای ظرفشویی سبز شو در اورد و روی میز شوت کرد، خودشم نشست و سرشو دو دستی گرفت:

_بیخیال شید، میدونم از اولم دوماد خوبی برای این خانواده نبودم!

سرمو کج کردم و با چشم های ریز شده به نقش بازی کردن بابا خیره شدم.

_بابا یه آه سوزناک هم بزن تنگش صحنه رو کامل کن دیگه!

مامان سوئیچ ماشین رو انداخت رو مبل و اصلا حواسش نبود که سوئیچ بین فوم‌های مبل گیر کرده و مثل میخ سربالا ایستاده!

حالا می‌خواست خودش روی مبل بشینه، اما انقدر عصبی بود که دقیقا ماتحتش رو گذاشت روی سوئیچ!

نتیجه؟ آن‌چنان دادی کشید که دیوارهای خونه به لرزه در اومد! فکر کنم همسایه‌ها فکر کردن زلزله اومده!

_اااااااااایـــــــــیی! خدا لعنتت کنه شادی! همش تقصیر توئه دختره خیره سر..

به زور خنده‌مو کنترل کردم، که ناگهان بوی سوختگیه چیزی به مشامم رسید!

_بوی سوختگی میاد ننه؟

بابا با شتاب بلند شد و سمت آشپزخونه دوید:

_نه تورو خدا ناهارم!!

_گمشو تو اتاقت دختره چشم دریده!!

با حرف مامان، متحیر بهش چشم دوختم. دیگه واقعا داشت بهم بر میخورد!

_بیا بغل خودم ننه اینا لیاقتتو ندارن.

گل از گلم شکفت و با سر تو بغل عرقی و بو گرفته ننه فرود اومدم.

_دخترک باهوشم، امروز حسابی خسته شدی! به حرف‌های این مامان دنگ و فنگی و بابای کله‌پوکت گوش نده! هر کسی لایق بچه‌دار شدن نیست، که قربونت بشم!

_میگم چقدر بو عن میدی ننه! آخرین بار کی حموم رفتی؟

فوری منو از خودش جدا کرد و با لگد، روی زمین پرتم کرد!

_برو گمشو اون طرف دختره خنگِ نمک نشناس!

………….

_من اگه نبینمت هم دیگه ناراحت نمیشم

تو درخواست دیدار دادی

اما قلب من دیگه علاقه ای به دیدن تو نداره

للو-للو-لای

للو-للو.

همینطور که اهنگ رو زیر لب همخوانی میکردم، با ماتحتمم شیک میزدم و همراهی میکردم:

_رام-پام—پام—پام—پام

رام-پام-پام، ما بارها رو میبندیم

رام-پام—پام—پام—پام.

بلوزمو که در اوردم، حس کردم بالاخره دارم نفس میکشم!

جلوی آینه ایستادم و سعی کردم اون سوتین تنگ رو، از دور بدنم باز کنم.

_با این داغی بدن، حتی آتشفشان‌ها هم نگرانن که نکنه من برم و شغف داغی‌شون رو بدزدم!

سوتین باز شده رو نزدیک بینیم بردم و استشمام کردم، و... و... واقعا تجربه سنگینی بود! انگار که یه عطر خاص از دوران باستان رو کشف کرده باشم!

یه دوش گرفتم و به قصد گردش منزل رو ترک کردم.

تیشرت لانگ گشاد سفید، تنها تیشرتی بود که داشتم و شورتک تابستونی روشن، تیپمو تکمیل کرد.

مقابل دوچرخه آبی رنگم ایستادم و با کش مو، موهای خرمایی رنگ‌مو بالای سرم محکم بستم.

صدای زنگ دوچرخه، منو وادار کرد که به عقب برگردم.

_خاله فیونا تنبیهت نکرد، برای اخطار مدرسه؟

رو به دوچرخم برگشتم و سوارش شدم.

_هه تنبیه؟ تازه هزارتا قربون صدقمم رفت که اینقدر دختر جسور و شجاعی داره،تازه قراره به خاطر این کار هنرمندانم گوشیمو از آیفون 12 به 16 ارتقا بده!!!

همون بین که داشتم قوپی میومدم، صدای مامان عزیزتر از جانم منو به دنیای واقعی برگردوند!

_مگه نگفتم بیرون نرو توله سگ، دو هفته حق نداری رنگ بیرون رو ببینی . گمشو بیا دندون مصنوعی های ننه افتاده تو چاه توالت، بیا برو بردار دستم بنده..!

دروغ چرا، ضایع شدم، بد هم جلوی صمیمی ترین دوستم ضایع شدم!

کیرا که لباش داشت به خنده کش میومد، با دیدن دست های مشت شدم دوباره به حالت اول برگشت!

_شادی ما هممون خاله فیونارو میشناسیم و میدونیم که چقدر سخت گیره چ…

به ادامه حرفش اهمیت ندادم. از دوچرخه پیاده شدم، و همونجا رهاش کردم.

با دو، وارد خونه شدم، و در خونه رو با تمام قوا بهم کوبیدم! اهمیتیم به صدای ننه بزرگ و مامان ندادم.

_آهای، درو یواش ببند! مگه از روانی کده فرار کردی؟

_ننه چی شده؟

در اتاقمو باز کردم، خواستم برم داخل که در یک تصمیم انی برگشتم، و انگشت وسط بلند و خوش تراشمو نشون اهل خونه دادم!

البته بماند که چه نفرین ها و فحش هایی که نشنیدم.

……….

ساعت23:55

دسته بازی رو کنار گذاشتم و کش قوسی به بدن خشک شدم دادم.

_اوهو کی ساعت یازده شد؟ البته اگه 55 دقیقشو فاکتور بگیریم.

خمیازه بلند بالایی کشیدم که چشمم به رده های بارون، روی شیشه پنجره اتاقم خورد.

از روی صندلی بلند شدم و سمت پنجره رفتم. با دیدن بارون خشن و تندی که به شدت به شیشه برخورد می کرد، چشمام رنگ تعجب گرفت!

جلل خالق تو چله تابستون بارون؟

پنجره رو باز کردم و دستمو از داخل به بیرون بردم.

خیسی بارون روی دستم خیلی بهم حس خنکی و خوبی داد، مسخ شده سرمو بالا بردم و چشمم به آسمون تیره شب و اون هاله های بنفش که بین ابر ها پیچک میخوردند، خورد!

_چقدر فانتزی!!!

اونقدر گیج و مسخ شده بودم، که توان تعجب کردن نداشتم. با لبخند ملیح و مسخره ای سمت تختم رفتم و تقریبا خودمو روش پرت کردم.

_عجب شب قِشنگیی….

و یهو در سیاهی کامل غرق شدم.

00:00'

سفر به دنیای جادویی هیولاها:

چشامو به سرعت برق و باد باز کردم،که یهو با سیاهی مطلق روبه رو شدم!

چراغا خاموشه؟

_ننه؟ کنتور پریده؟……. یوهو؟

بلند شدم و ایستادم، لباسمو تکوندم و با نگاه تیزی، به اطراف چشم دوختم. نه اصلا کلا تو تاریکی بودم!

یهو یه نور دایره ایِ سفید بالای سرم روشن شد، که متعجب،به بالا نگاه کردمم.

_عه ازین چراغا! همیشه دوست داشتم زیر اینا باشم. خوابم من؟

_اره خوابی نادون.

با صدای یهویی یه مرد، به یک باره تکونی خوردم!

_عجبببب صدای جذابی، کجاست صاحب این صدا من نمیبینمش؟

_من این پایینم ابله!

فورا پایینو نگاه کردم که چشمم به یک گربه سیاه مسخره، که بی تفاوت داشت پنجشو لیس میزد، خورد.

_ اوهوع تو چقدر زشتی!

به صورت پوکر، با اون چشم های گردش بهم زل زد.

_تو همیشه اینقدر رُکی؟

_گمشو از خوابم بیرون، عن کردی تو رویاهام. قرار بود امشب رویای پسر خوشگل پولداره همسایه رو ببینم!

_دهنتو ببند امرمو بگم.

_چخه پیشته من با گربه ها نمیسازم!

_به نظر می‌رسه مغزت تو حالت خواب زمستونی به سر می‌بره!

_تو واقعا حرف میزنی؟!

چند قدم عقب رفتم که دورو اطرافم دوباره سیاه شد، اما گربه داخل نور مونده بود. وهرموقع که یه قدم به جلو بر میداشت، نور هم همراهش به حرکت در میومد!

_این واقعا مضحکه که شما انسان ها فکر میکنید واقعا زیبایید، اما انگار توی مسابقه گلابی و سیب، گلابی برنده شده!

_ما همیشه از شما زیباتر و باهوش تر بودیم و هستیم..!

_از کیا؟

مسخ شده به گربه ای که روی شونه سمت چپم نشسته بود، نگاه کردم و به صورت ناخودآگاه گفتم:

_هیولاها!

گربه با لبخند کثیفی رو بهم گفت:

_پس ثابتش کن، چون تو قراره امتحان نهایی مارو پس بدی!

و بعد یهو همچی برام به لرزش در اومد، مثل زمانی که گل و ابجو رو ترکیبی بزنی!!

با چرخش زیاد حالت تهوع بهم دست داد که باعث شد خودمو جمع کنم و چشمامو روی هم فشار بدم!

همچی انقدر دورم چرخید که انگار افتادم داخل یه سیاه چاله فضایی، همچی برام انقدر مبهم شد که تنها کاری که میتونستم بکنم اینکه"جیغ بکشم"

_اون طوری که توداری جیغ می کشی، اگر صدات یکمی دیگه بالا بره، فکر می‌کنم باید بهت گواهی‌نامه جیغ زدن بدم!

با صداش، یکی از چشمامو نیمه باز کردم، و اولین چیزی که توجهمو جلب کرد، ابر های رنگی رنگی بود که درون اسمون بنفش شب قرار داشتند!

فورا صورت لوچ شدم به یک صورت کاملا متعجب تبدیل شد!

اب دهنمو با صدای بلند قورت دادم، که گلوم به شدت سوخت.

_کجا اوردی منو؟!

_گفتنی نیست دیدنیه.

نشستنم همانا، و سکته زدنمم همانا، بالاخره زندگی تیر خلاصشو به قلب نحیفم زد!!!

_درختا چرا سیاهه؟ آسمون چرا بنفشه؟ ابرها چرا هر کدوم یه رنگن؟ منِ بدبخت چرا اینجام؟ چرا اینجا انقدر بو آبنبات میده؟ چرا تو داری حرف میزنی؟ چرا..

ناله هام تموم نشده بود که، تا به پشت برگشتم، چشمم خورد به یک ساختمون و قلعه رنگارنگ عجیب و غریب، با معماری به شدت خواستنی!

و البته سر در بزرگی که طول تا طول این شاهکار هنری قرار داشت!!

خداروشکر گربهه مجال نداد نوشته روی سر درو بخونم.خودش با صدای بلند جوری کلماتشو ادا کرد، تا بیشتر هراس به تنم بندازه!

_"به آکادمی شبح‌ستان خوش آمدید"

……………….

_ میشه به واقعیت برگردی و این همه زار نزنی؟ فکر می‌کنی من چای ریختم که بیام بشینم و تماشات کنم؟! اگه زودتر تمومش نکنی، مجبور می‌شم برم برای خودم پاپکورن بیارم!

با شتاب، آب دماغ هایی که رو صورتم بود و پاک کردم، و بهش توپیدم:

_واقعیت من اتاقمه که الان توش دراز کشیدم! یقه مارو ول کن بذار بریم پی زندگیمون، امتحان نهایی چی چیه؟ یعنی چی من داخل دنیاییم خارج از دنیای خودم؟میخوام ازین خواب ابنباتی بیدار شم.

_اما الان کسی تو اتاق تو نیست، تو اینجایی و الان کاملا بیداری!

خب، اول کاملا هنگ کردم که چی میگه این !

اما دوباره شروع کردم به عر زدن، و از روی تپه سنگی که نشسته بودم، بلند شدم، تا سرمو به درخت مرختا بکوبم تا شاید معجزه ای شه!

_ سگ تو روحت باز شروع شد؟

خواستم سرمو به اولین درخت روبه روم بکوبم، که یهو تمام بدنم عین سنگ سفت و بی حرکت شد، تنها اعضای بدنم که قابل حرکت بود، اعضای داخلی و چشمام بود!

_ خداروشکر، هیچ فکرشو نمیکردم معاشرت با یک آدمیزاد اینقدر آزار دهنده باشه!

انقدر ترسیده بودم که توهینش‌رو نادیده گرفتم! خیلی عذاب آوره که نه بتونی حرکت کنی، نه حتی صحبت ! نکنه طلسم شدم که این بلاها داره سرم میاد؟ به هر حال من باز هم سعی خودمو کردم، که نتیجشم شد:

_گیگا گَگی گا گِگَم گای….

_تلاش نکن حرفات برام نامفهومه!

عینهو اسب آبی دهنشو ده وجب باز کرد، و قهقهه های ماتحت سوزی به روم پاشید!

یهو از جلوی چشام غیب، و روی شونه سمت چپم ظاهر شد.

_نه توهمه، نه خوابه، من تورو از دنیای خواب و زندگی اون پایین که میشه دنیای انسان ها، کشیدم آوردم به دنیا هیولاها، مبنا بر دلایل و دستوراتی!

تعجب و شاشیدن به خودم رو که فاکتور بگیریم، یهو دیدم که رو شونه سمت راستم شروع به حرف زدن کرد:

_الان تمام هیولاها منتظر اومدن تو هستن، چون پیشگوی اعظم آینده ای‌ دیده که برای پیروزی و نجات شبح‌ستان دختر انسانی باید همراه ما باشه چون اون مهر تایید برد ماست..!

دوباره روبروم روی هوا ظاهر شد، اما این دفعه با یک لیوان ماگ توی دستش، که داشت می نوشید، ظاهر شد!

_آه، طعم ماهی با آبه گوشت بره بی نظیره! خب کجا بودیم؟ اره دنیاهای دیگه ایم جز دنیای خودتون وجود داره که موجوداتی در حال حیاطن، من فراخوانی شدم برای آوردن تو به این دنیا، زیادی طولش نمیدم. اگه به چیزایی که میگم عمل کنی اون موقع ترسیدنت کاملا بی معنیه. تو باید توی ماجراها با ما شرکت کنی، داخل امتحانات و کلاس ها برای بهبود عمل کردت شرکت کنی، در نهایت اگر در امتحان نهایی قبول شدی تو به دنیای خودت برمیگردی و آکادمی شبح‌ستان روهم نجات میدی. خب چی میگی؟

_گاگاگَم گون!

_اها یادم اومد.

به یک باره تمام بدنم شل شد و روی زمین افتادم. نفس عمیقی کشیدم و لب زدم:

_تو دقیقا چی هستی؟

هیچ صدایی نیومد، سرمو بالا گرفتم که یهو از پشت سرم به سرعت اومد و مقابلم ایستاد:

_شرمنده، ضروری بود باید تخلیه میکردم، چیز..چی فرمودی؟

_گفتم تو دقیقا چی هستی که هم گربه ای هم نیستی؟!

_اسمم دیلنِ، جادوگرم که خب اغلب به شکل یک گربه بین مردم ظاهر میشم، عاشق ماهی واسفناجم، هیولاها منو به نام تندخوی بی اعصاب میشناسن.. چه میشه کرد همیشه بی برو برگرد روی اعصاب همه رژه میرم. انسان هیولاهم نداره، از الف ها….

_خیل خب! گفتم یه بیو بهم بده، نگفتم که داستان زندگیتو برام تعریفکن.

به آرومی و با ظاهری عادی ایستادم و خاک لباس‌هام رو تکوندم. سپس، با سرعتی ناگهانی به سمتش حمله‌ور شدم، و اونم چون انتظارشو نداشت یهو جا خورد و تا به خودش اومد دید توی چنگال های من گرفتار شده !

_منو برگردون موش کثیف.

_من دیلنم، دیلن، تکرار کن، دیــــلـــــن!

داخل دستام فشارش دادم، که چنان قهقهه ای سرداد، ماتحتم که هیچ جیگرمم سوخت! خواستم تو صورتش تف بندازم، که یهو غیب شد.

_کجا رفتی نجس؟

_بالای سرت.

به بالا نگاه کردم، که دیدم با لیوانِ توی دستش، سیس عقاب تنها گرفته و داره بهم ورو ورنگاه میکنه!

بپر بپر کردم، اما تا میخواستم بگیرمش هی غیب میشد !

_هاااه هااه چی شد خسته شدی نی قلیون؟

_دردو مرض تو فرق سرت،خفشو!

رسما بازی موش گربه راه انداخته بود! هرجا میرفت میدویدم سراغش، اما تا میخواستم بگیرمش دود میشد میرفت هوا!

_احمق برات یه تجربه جدیده خیره سر نباش، کارِت که اینجا تموم شه برمیگردی به دنیای حوصله سر برتون!

تکه سنگی از روی زمین برداشتم و حواله اشم کردم، اما سنگه نرسیده بهش تو هوا ایستاد و برگشت سمت خودم! از دویدن ایستادم و پشت اولین درختی که دیدم مخفی شدم. با حرص صدامو بالا بردم و گفتم:

_خدا خفت کنه، سنگ پرت میکنی سمت من؟

_تو اول کردی کهن مغز.

_من کهن مغزم؟! اصلا خودت چند سالته موش کثیف؟

_دیـــلـــــنم، 999.

حقیقتا پشمام!

_مرده شور ببرت، خر پیر فرسوده!

_اینو کسی داره بهم میگه که، با دو دوتا چهار تا کردن هم مشکل داره!

از پشت درخت بیرون اومدم، و با صدای بلند بهش تو پیدم:

_منو برگردون اتاقم لاکسدار!!!

_اون لاکردار نبود احیانا؟ تو حتی نمی‌تونی یک کلمه رو درست تلفظ کنی، چطور انتظار داری کسی تو رو جدی بگیره؟

با پاهام به درخت مقابلم لگد زدم و جیغ گوش خراشی کشیدم!!

_تسلیم شو، تا با ما همکاری نکنی، نمیتونی برگردی خونه‌ت، خانوادتم هیچگاه نخواهی دید!

با حرف آخرش جرقه ای توی ذهنم زده شد. برگشتم سمتش و گفتم:

_راستی راستی؟

_ها؟ در چه مورد؟

_اینکه اونارو نمیبینم؟ یعنی الان برن اتاقم منو نمیبینن؟

_درسته!

لبخند امیدواری به روش پاشیدم و با ذوق گفتم:

_پس پایتم، فقط امیدوارم در به در دنبالم بگردن و از پیدا نکردنم طوری حرصشون بگیره که صورتشونو چنگ بندازن! وقتی بفهمن از دست دادنم چقدر سخته، دیگه قدر و قیمت من رو می‌فهمن! شاید هم از نبودم برن تو بیابون و آواره بشن، یا حتی افسردگی بگیرن و برای مدت‌ها از خونه پاشونو بیرون نذارن!

با اخم گنگی بهم خیره شد و بعد چند لحظه گفت:

_ببین ما چقدر بدبختیم، که کارمون گیر توئه!

همینطور که نفس نفس میزدم، لبخند دندون نمایی تحویل دیلن دادم.

سالن مطبوعات مدرسه:

خشکم زده بود! چشمام با دید اون همه بدن، سر و چشم های عجیب، به حدی گرد شد که درمعرض پاره شدن قرار گرفته بود!

جلل خالق!

از کوچیک بگیر تا بزرگ، از زشت بگیر تا خیلی زشت، از بی مو بگیر تا پشمالو، حتی بعضی ها انگار، دوتا حیون رو از وسط نصف کردن و بهم چسبوندن!

قیافه هاشون خیلی مضحک بود.

البته همینطور که من از دیدنشون شاخ در آورده بودم اونا هم دست کمی از من نداشتن، همشون با وحشت به من نگاه میکردن، بعضی از هیولاهای کوچیک که بنظر بچه میومدن، پشت سر هیولاهای بزرگ تر مخفی شده بودن، و از لای به لای پاها شون منو تماشا میکردن!

دیلن آروم دم گوشم گفت:

_نیم ساعته داری مثل یه عکاس حرفه‌ای بهشون نگاه می‌کنی! مگه تو دوربین هستی که اینقدر دقت می‌کنی؟ یه چیزی بگو دیگه!

سکوت اونجا انقدر عمیق بود که شک ندارم صدای دیلن رو، هیولاهام شنیدن!

به صورت دایره ایستاده بودن و من هم درست وسطشون بودم.

اب دهنمو قورت دادم، و با زدن لبخند کج و کوله ای و با صدایی که از ته چاه میومد، به سختی گفتم:

_هه.. سَسَلام؟

هَمهَمه یواشی بینشون پیچید. هیولایی که خیلی شبیه به یک گرگ بود، یعنی به صورت انسان روی دو پاش بود حتی لباس هم داشت، ولی کله‌اش کله گرگ و بدنش پر از پشم بود!

یک قدم جلو اومد و گازی به گلابی که دستش بود زد.

_دختر انسان که میگن تویی؟

غول بلند قامتی که یک چشم وسط پیشونی داشت ادامه حرفه گرگه رو تکمیل کرد:

_این میخواد شبح‌ستان رو نجات بده؟!

بعد گفتن این حرف همه هیولاها با صدای بلند شروع به خندیدن کردن!

یه هیولای سبز رنگ کوتوله که گوش و دماغ مضحک و بلندی داشت، درحالی که دلشو از خنده گرفته بود، گفت:

_سنتور با خودش چی فکر کرده میخواد عاقبت مدرسه رو به تو بسپاره؟ شاید تو توی دنیای خودت، سوپرمن باشی! اما اینجا تو فقط یک انسان معمولی‌ای.

صدای خنده ها بیشترو بیشتر شد! دهنمو با حرص روبه بالا کج کردم و عصبی نگاهی به اطرافم انداختم تا دیلن رو ببینم، اما نبود!

از بین هیولاها، هیولایی که تقریبا قد یک انسان رو داشت، جلو اومد. در کمال ناباوری تمام بدنش باند پیچی بود و شباهت زیادی به یک مومیایی داشت!

همینجور که خودشو قر میداد، رقصان سمتم اومد و کنارم ایستاد!

اما من از ترسم چند قدم عقب رفتم و ازش فاصله گرفتم.

_جدی نگیر اونو، گابلین ها بین هیولاها شرور ترین شونه!

_گابلین ها؟

به همون موجود کوتوله سبز رنگ اشاره کرد.

صدای کوبش چیزی، به پارکت های کف سالن، همه رو به سکوت وادار کرد.

از بین جمعیت، هیولایی با بدن شیر، و سر و بال های عقاب جلو اومد.

ناگهان با دیدنش به خودم لرزیدم، اینا چرا شبیه حیوون های جهش یافتن؟ الان یعنی شیر با عقاب چیز کرده بچشون شده این؟ رسما افتادم وسط یه انیمیشن!

بنظر پیر میومد، با عصایی که داخل دستش بود، اروم قدم برداشت و جلوی من ایستاد. سرشو کمی کج کرد و با چشم های بغلش تمام سر تا پامو اسکن کرد.

معلومه این حرفش برو داره چون از چهره هیولاها معلومه که ازش حساب میبرن!

_تو از دنیای انسان ها اومدی؟ اون دختر انسانی که همه‌جا حرفش پیچیده شده تویی؟

اب دهنمو دوباره با ترس قورت دادم، و با صدایی که به زور به گوش خودم هم میرسید، گفتم:

_بله…

_هوومم، خب بذار ببینمت.

با، بال هاش دستامو بالا پایین کرد، و یه دور، دورم چرخید. یه نگاه به تیپم انداختم، هنوز همون تیشرت لانگ با شورتک تنم بود!

روبه روم ایستاد و بال هاشو بند عصای دستش کرد.

_بسیار خب، بیا اتاقم منتظرتم. مومی؟ راهنماییش کن.

_ها؟

چشمم به همون مومیایی که چند قدم ازم اونطرف تر ایستاده بود خورد، سمتم اومد، و با خنده گفت:

_نترس، مومی منم. بیا بریم، اون شهرداره این شهره ، اما بیشتر بر امور مدرسه نظارت داره!

بعد رفتن شهر دارشون، هیولاها متفرق شدن اما هنوز، بعضیا با تعجب به من نگاه میکردن!

دفتر رسمی شهردار شهر"هیولاپولیس":

_خب، کجا بودیم خانوم جوان؟

پارچ دایره شکلی، که حاوی مایع بنفش رنگی بود رو، داخل ماگ نارنجی رنگ ریخت.

_شب نوش آسمانی، میخوری؟

_ها؟

به لیوان دستش اشاره کرد.

_چیز، اره البته.

لیوان رو دستم داد، و رفت پشت میز طلایی رنگی که از جنس پلاستیک نرم ساخته شده بود نشست.

_بنظر میرسه با اینجا بودن مشکلی نداری، درست متوجه شدم؟

نوشیدنیو یه نفس بالا رفتم و دستمو به شکل" یه دقیقه زمان بده "مقابل شهردار نگه داشتم.

_اوه عجب خنک بود، طعمشو دوست داشتم! البته اگر دو درجه شیرینیشو کمتر کنید بی نظیر تر هم میشه،مواد تشکیل دهندش چیه؟

به قیافه شهردار که نگاه کردم، مثل ماست روی مبل وا رفتم. اب دهنمو قورت دادم و گفتم:

_چیز ببخشید چی فرمودید؟

_بارون سیاه، و بلوبری.

_چی؟

_مواد تشکیل دهندشه دختر جون!

با تعجب یه نگاه به لیوان خالی توی دستم انداختم و زیر لب تکرار کردم" بارون سیاه؟ ".

_خب، یجور دیگه سوالمو میپرسم، حالا که اینجایی پس قبول کردی توی امتحانات نهایی باما همراه باشی، درسته؟

_خب، دیلن گفته یه یارویی دیده من اینده اینجا رو نجات میدم! چمیدونم منم به حرفش گوش دادم. خب البته خیلی تلاش کرد. اوه، اینم فراموش نکنیم خودمم یه تجربه اینجوری دوست داشتم، کیه که از اینجا بودن بدش بیاد؟ اینجا مثل بهشت میمونه لامصب.

پاهامو روی میز دراز کردم، و اصلا حواسم نبود که پاهامو مقابل دهن شهردار قرار دادم! دستامو پشت سرم قفل کردم و به پشتی مبل تکیه دادم:

_ ببین، همجا بو آبنبات و شکلات میده، راستشو بخواین اول که از دیلن شنیدم همچین جایی هست و مردمی مثل شماها داخلش زندگی میکنن، چندشم شد و ترسیدم. اما حالا میبینم که کاملا برعکس، شما حتی از ماهم تمیز ترین و یکی از یکی خلوَز تر و مضحک ترین!..

چشمامو بستم و عمیق قه قه سر دادم، با انگشت سبابم، قطره اشکی که در اثر خنده، از گوشه چشمم چکید روی لپمو پاک کردم، که در همون حین چشمم به شهرداری افتاد، که از پشت میزش بلند شده، و داره با غضب به منی که تو عالم خودم سیر میکنم نگاه میکنه!

…………………

در اتاق شهردارو با شتاب بستم و ایستاده لباسمو تکوندم .

_ میبینم روز اول شهردارو با خودت بد کردی!

با صدای یهوییش، تکون خفیفی خوردم و برگشتم سمتش، عه اینکه همون مومیاییست!

_ترسوندن این اون کارته؟

_نه من کار های مهم تری از ترسوندم یه سری مشنگ دارم.

_پس قبول داری همتون یه سری مشنگین.

همراه هم داخل سالن به راه افتادیم.

_خببببب چه میشه کرد؟ چی میتونم صدات کنم؟

_اسمم شادیاست، ولی خب شادی صداکنی میزون تره!

_ چقدر عجیب غریب،چند سال تا حالا زندگی کردی؟

_ها؟خب من 16 سالمه!

_چه جالب منم 563 سالمه.

با تعجب برگشتم سمتش ، و یه تای ابرو مو بالا دادم!

_ چیه؟ جوون ترین هیولایی که الان توی هیولاپولیسه، حداقل 100 سال عمر داره.

_جلل خالق!

_اسم منم مومیه.

_گفته بودی.

_ هه، دنبالم بیا.

با این حرفش،دنبالش راه افتادم. از طبقه آخر که می شد اتاق شهردار و اساتید مدرسه، خارج شدیم. روی درو دیوار سالن ها چراغ های فانتزی به شکل قارچ های کله گنده نصب شده بود، خیلی بامزه و خواستنی بودن. و جالب تراز همه، اون عود هایی بود که کنار در ها نصب شده بود و بوی وانیل میدادن!!

کلا همه جای این مدرسه تخیلی و غیر قابل باور بود! مومی گفت که اینجا فقط یک مدرسه نیست، جزوی از تاریخ شهر هیولاپولیسه. هیولاپولیس شهر همه این هیولاهاست، شنیدم که اینجا، دین یا مذهب خاصی نداره،حتی قبرستون هم نداره، چون تمام مردم اینجا جاودانه هستن. هربار که تعدادی متولد میشن، شهر رو گسترش میدن تا جا برای همه باقی بمونه. برای همین اگه داخل شهر بری، یه سری کار گر هایی میبینی که همش در حال ساختو سازن. و هر بار هم که تعدادی بر اثر بیماری یا هرچیزی میمیرن، چون تعداد زیادی نیستن، داخل همین جنگل های اطراف شهر دفن میشدن. اما اینجا فقط برام یه سوال بی پاسخی میمونه، ایا به دنیای واقعی خودم، جایی که میتونم دوباره به اونچه که میدونم، برگردم؟ یا اینکه توی این دنیای افسانه‌ ای غرق بشم و با ناشناخته‌ها روبه‌ رو بشم؟

رقصگاه سایه ها :

مومی دست منو کشوند و داخل برد، نور های رنگارنگ فضا رو رنگین کرده بود، صدای پایکوبی، و آهنگ هایی که سنگ رو هم به رقص وادار میکرد، کر کننده بود! ذوق زده، خنده یه وری کردم و با صدای بلند داد زدم تا صدام به گوش مومی برسه:

_عجب پارتیا میگیرن شما!!

مومی درحالی که تمام بدنش با ریتم اهنگ هماهنگ شده بود ،متقابلا داد زد:

_پارتی؟ نه ما اینجا رقص و پایکوبی می کنیم تا انرژی های منفی روحمون آزادشه!

بعد از گفتن این حرف، شیک زنون تقریبا بین جمعیتی از هیولاهای مست و پاتیل گم شد.

روح؟ مگه روح هم دارین شما، بابا همون دیسکو خودمونه دیگه! هیچ فکر نمیکردم یه روز بدون اجازه مامان برم پارتی، هع خدا نوکرتم!!

با احتیاط از گوشه های سالن به دنبال کانتر بار گشتم.

سرمو سمت راست متمایل کردم که چشمم خورد به دوتا زوج هیولا به شکل یک اختاپوس! لاکردارا به اختاپوس هام رحم نکردن!

یکیشون نارنجی و دیگری سبز بود. اونی که سبز بود، کت کرمی رنگی به تن داشت، نارنجیه که از سوتینش می‌شد جنسیتش‌رو تشخیص داد! هیکلشون که ازم بزرگتر بود هیچ اما بسیار خنده رو بنظر می رسیدن! اخی اکولی پَکولیا، داشتم با عشق بهشون نگاه میکردم که، سبزه دهن نارنجیه رو تقریبا کرد تو حلقش! یعنی چی؟ هیولاهام صحنه های مستهجن انجام میدن؟

ناچار تصمیم گرفتم از بین جمعیت عبور کنم. اولین قدمی که گذاشتم، پچ پچ هایی شنیدم :

_ هی مکی این همونیه که میگن سنتور اونو طلسم کرده و فرستاده اینجا؟

_ مامان این موجوده چرا انقدر لاغره؟

_راسته میگن توی دنیای انسان ها جادو وجود نداره؟

به ورمم نگرفتم حرفاشونو تا اینکه، تقریبا یک غول دوسرِ در حال رقص، با ماتحتش چنان کوبید تو صورتم که پرت شدم به عقب!

داشتم با کله فرود میومد روی زمین که دستی کمرمو سفت گرفت.

_مادمازل؟

میخواستم پاشم و با پا بزنم تو دهن اونی که با ماتحتش فکمو جا به جا کرد ، که چشمم خورد به جنتلمن جذابی که کمرمو تو بغلش گرفته! مسخ شده رو بهش گفتم:

_جوون؟ تو انسانی؟ اینجا چیکار داری، کجا بودی من تورو ندیدم بلا؟

مردی بلند قامت با صورت رنگ پریده، چشم ابرو مشکی، با روپوش قرمز، و البته دلربااا.

با تعجب لب باز کرد و گفت:

_چی میگی خانوم؟ انسان کیه، بلا چیه، من آریوسِ شب گردم، دورگهِ خون آشام!

فکم افتاد و با چشم های از کاسه در اومده، به نیش هایی که وقتی صحبت می کرد نمایان می شد خیره شدم!

_جادوگر جدیدی؟

منو از خودش فاصله داد و یه نگاه به سر تا پام انداخت، صداشو بخاطر آهنگ بالاتر برد و ادامه داد:

_بهت که نمیخوره خون آشام باشی، این تیپ و استایل اسمش چیه؟

با سرعت دستشو از دور بازوهام چنگ زدم! برگشتم و با تمام توان به هر جایی که چشمم کار میکرد دویدم. ناگهان لحظه آخر یه از خدا بی خبری با ارنجش چنان زد تو چشمم که تعادلمو از دست دادم و با کله رفتم روی میز.

_آخخخخخ ماتحتم سوراخ شد!

_سوراخ که بود ژیگر.

از روی میز پایین اومدم و به همون گرگعلی که داخل سالن مطبوعات دیده بودم، نگاه کردم. نفس زنان گفتم:

_تو بارمن دیسکویی؟

گلابیه توی دستشو با خونسردی گاز گرفت و با دهن پر گفت:

_دیسکو نَمنه، من اینجا مسئول تحویل نوشیدنیم، توهم یکی میخوای؟

_حالا چیا داری تو چَنته؟

با همون دستی که گلابی گرفته بود به قفس نوشیدنی های پشت سرش اشاره کرد:

_اینا مست کننده هامونه ژیگر: معجون دوزخی، زهر سیاه، نکتار شب، شربت جیغ‌زنان، زهر بامزه، معجون چرخشی، و در نهایت اون نوشیدنیه محبوب من، نکتار گل‌گلابی!

کش موهامو باز کردم، و با صدایی که ازش تعجب می بارید گفتم:

_همونو بده که خیلی ادمو میگیره، میخوام قشنگ ببرتم بالا.

_قبوله.

موهامو با دستم یکم صاف کردم تا نامرتب نباشه، شونه که نداشتم جون تو.

_بیا اینم اکسیر گازدار، ازینا خیلی کمه ها قدرشو بدون.

لیوان حاوی مایع سُرمه ای رنگو ازش گرفتم. روی صندلی کنارم نشستم و گفتم:

_اینکه توی گزینه هات نبود.

_درسته، چونکه این یکی خیلی خاصه و فقط به مشتری های خاص تعلق میگیره!

لبخند کجی زدم، و ابروهامو شیطون بالا دادم.

_اوو، نه خوشم اومد، لاسم که بلدی بزنی ، حالا اسمت چیه و دقیقا چی هستی؟

درحالی که دستمال رو داخل لیوان حرکت میداد تا تمیزش کنه، آرنج چپشو گذاشت لبه میز و گفت:

_والا عرضم به درزت از شکل قیافمون که پیداست، گرگینم اسمم گریگورِ.

نیِ داخل لیوان و تکون دادم، مایش خیلی غلیظ بود. تا جرعه ای ازش نوشیدم از شیرینی سرسام اورش، یکی از چشمام پرید! با همون صورت لوچ شده به سختی لب زدم:

_خوشوقتم، منم شادیم.

ربع ساعت بعد:

_سرشو که از کاسه توالت بیرون آورده بودم، پر از کثافت و عن های چسبیده به سر و صورتش بود ، تصور کنید چقدر وحشتناک ! خلاصه وقتی موهاشو رها کردم چند تار مو از موهای نحیف و بدرد نخورش لای انگشتای خوشتارش و کشیدم مونده…

یکی از اِلف ها وسط حرفم پرید و گفت:

_ میتونی دردی که کشیده رو هم توصیف کنی؟ اخه من مو ندارم بکشم ببینم چه حسی داشته!

کوتوله‌ای از اون طرف رو به الف آبی رنگ لب زد:

_بیا موهای منو بکش ببین چه حسی داره.

از روی میز پایین پریدم و سرمو گذاشتم روش. انقدر گیرا بود و از خود بیخود شدم که رسما وسط دیسکو تئاتر راه انداخته بودم! این الف ها و کوتوله های فضولم اومدن، بهم جو دادن، که خب بعدش چی شد؟

_چخه پیشته برید پیش ننه هاتون. هی به خودت اومدی ژیگر؟

سرمو به ارومی بالا اوردم که دیدم اونا رفتن، رو به گریگور کردم و گفتم:

_دمت گرم چیز حقی بود ناموسا، هنوز اثرش رومه.

_هی بچه ها الان صبح میشه، بیاید خودتو تکون بدین، روحتون نیاز به پایکوبی داره!

منو گریگور یه نگاه "چی میگی بابا دلت خوشه" ای به مومی انداختیم.

_پاشید بیاید بابا ، میرم وسط تا پنج دقیقه دیگه، شمارو اون وسط نبینم، چیزتون میکنم!

و بعد هم رقصان رقصان ازمون فاصله گرفت.

رو به گری گفتم:

_میشناسیش؟

با اخم با مزه ای جواب داد:

_هه، هم اتاقیمه!

اهی کشیدم و نگاهمو ازش گرفتم:

_میدونی هنوز فکر میکنم دارم خواب میبینم گری، اصلا من کجاوو اینجا کجا! فکر میکردم هیولا، خون آشام، یا حتی جادو، افسانه ای بیش نیست. من فکر میکردم آیندم توی هکری خلاصه میشه نه سفر به دنیای عجیب الخلقه ها!

گریگور دستشو گذاشت زیر چونش و به نقطه نامعلومی خیره شد:

_خب، این دنیا واقعا عالیه! فقط کافیه کشفش کنیژیگر! راستش، ما هم همیشه فکر می‌کردیم که انسان‌ها فقط یه شایعه هستن! مثل داستان‌های عجیب و غریب که توی کتاب‌ها می‌خوندیم،شما همیشه تو داستان‌های ما به عنوان موجودات شرور و ترسناک معرفی می‌شدید! اما به نظرم شما بیشتر شبیه به کودنی‌های بامزه هستید. این رو از تو میشه تشخیص داد!

متعجب بهش خیره شدم و با حرص گفتم:

_منو ببین گری! میزنم فکتو میارم پایینا، اصلا این گربه کدوم گوری غیبش زد؟

با اخم، دورو اطرافمو جُستم که گری گفت:

_دیلن؟

_اره خود ناکسشو میگم.

_اون هر موقع خودش بخواد میتونی ببینیش، حتما الان بهش نیازی نداری.

_اون به کمک همه میره بی برو برگرد؟

_اره بابا ماهر ترین جادوگر هیولاپولیسه،البته بعد پدربزرگش!

_اونوقت پدر بزرگش کیه؟

_سنتور! همون که تورو اینجا فرا خونده.

_ای مادرشو….

_بچه ها گمشید بیاید دیگه.

گری یه نگاه به ساعت مچیش انداخت و بعد به من اشاره کرد:

_پاشو بریم، خودشو پاره کرد!

به زور خودمو کشون کشون تا وسط سالن کشیدم، به نگاهای خیره هیولاهام توجه ای نکردم.

به صورت دایره منو، مومی و گری با هم شروع به دلقک بازی کردیم، اما مومی خیلی چنگولک بازی در میورد! و به نظر حسابی تو این کار استاد بود.