رمان مرجان دریایی به قلم مرجان منوچهری

ژانر : #عاشقانه #اجتماعی

خلاصه :

در کشاکش روزگار و تنگنای زندگی، مرجان، دختری از دل طبقات فرودست جامعه، در جستجوی کورسوی امیدی برای بقا، سرانجام در پناهگاه کودکان بی‌سرپرست، شغلی می‌یابد. با ورود به این دنیای تازه، فصل نوینی از زندگی‌اش آغاز می‌شود؛ فصلی که ناگهان با ورود عشق، رنگ و بویی دیگر می‌گیرد و دل دریایی‌اش را به طوفانی پیش‌بینی‌نشده می‌سپارد.

مرجان، با قلبی به وسعت دریا، شجاعانه با پیچ و خم‌های سرنوشت و قضاوت‌های آدم‌ها روبرو می‌شود. او ضربه‌های بی‌شماری را تاب می‌آورد، اما دریای وجودش هرگز از تلاطم نمی‌ایستد. این رمان عاشقانه، حکایت از زنی دارد که در هر چالش، عمق بیشتری از روح بلند خود را آشکار می‌سازد و ثابت می‌کند که حتی در سخت‌ترین شرایط، عشق و امید می‌توانند راهنمای راه باشند. سرنوشت برای مرجان دریایی چه در چنته دارد؟ آیا دلی به وسعت دریا تاب مقاومت در برابر موج‌های سهمگین زندگی را خواهد داشت؟

بعد از صحبت نه چندان خوش با مدیر مهدکودک، ناامید و کمی عصبی از آنجا خارج شده و سوار تاکسی شدم .

زنک با خودش چه فکری می کرد؟!! که مثلا من به عنوان مربی تمام روزهای هفته حتی پنجشنبه را در اختیارش باشم و فقط ماهی سه و نیم حقوق بگیر!!!

آن هم کار پرمسئولیت و حساس نگهداری از بچه های لای پر قو بزرگ شده ی مادران ادایی امروزی!

مگر از جانم سیر شده بودم که به خاطر دو سه تومان حقوق سگ دو بزنم و آخرسر نق ونوق چهار تا آدم افاده ای را به جانم تحمل کنم !

کلافه از غرغرهای ذهنم از ماشین پیاده شدم و مسیر سر خیابان تا خانه را که راه زیادی نبود پیاده گز کردم .

این هم نشد ! چه کار باید می کردم ؟به کجا سر نزده بودم؟ خرجم را از کجا باید درمی آوردم ؟

یاد مهری دوست دوران دانشگاهم افتادم که دیروز پای تلفن از دوست پسر پولدار و خرج ها و بده بستان های آنچنانی اش با ذوق تعریف می کرد.

مگرغیر این بود که روابط امروزی دو طرفه و به قول مهری بده بستان بود ؟

در توان من یکی این مقوله کارهای خاک برسری نبود و ترجیح می دادم حالا حالاها به دنبال یک لقمه نان کوچه خیابان ها را وجب کنم .

برای لحظه ای در دلم می گویم واقعا ترجیح می دهی؟؟

ای کاش کمی پررو بودم کمی فقط !

به خانه می رسم .دلم برای مادرم می سوزد که با دیدنم پرشوق و امیدوارانه از جور شدن کار می پرسد و منه بخت برگشته باز هم باید ناامیدش می کردم

مادرم سال هاست که تنهایی خرجمان را با هنر دستش، خیاطی به دوش کشیده و در این راه جوانی اش را صرف کرده بود .

خدا را شکر مشتریان خوب خودش را داشت و حداقل از بابت رخت و لباس مشکلی نداشتم .

خانه اجاره ای ما در طبقه دوم یک ساختمان دو طبقه بود.

پله ها را بالا رفتم و در واحد را با کلید باز کردم

پدرجانم کنار بخاری پای بساط همیشگی اش چرت می زد و تا صدای در را شنید نگاهی به من دوخت.

_ سلام بابا جان.چی شد کار پیدا کردی ؟

_سلام کار پیدا کردم ولی کار خوب با حقوق خوب تر پیدا نکردم

مادرم ازآشپزخانه نگاهی می اندازد و می گوید

_چرا مگه چقدر گفتن ؟

_سه و نیم ناقابل!

پدر خوش خیالم می گوید

_ ول کن بابا خودم ماهی پنج تومن بهت می دم بشین تو خونه کیف دنیا رو بکن

و بعد دمی از بساطش می گیرد و دودی بیرون می دهد .

دلم می خواست می گفتم آخر پدر من از کدام پنج تومان حرف می زنی ؟؟؟در خانه بمانم پی کدام کیف دنیا؟!!!

مادرم می گوید :اشکال نداره حالا بازم می گردی نرگس بهت زنگ نزد؟

نرگس دختر صاحبخانه مان بود که دوست و رفیق این روزهایم شده بود .

_نه زنگ نزد

_ ناهار حاضره برو لباست رو عوض کن بیا

باشه ای می گویم و به اتاقم پناه می برم. لباسم را عوض می کنم و کمی روی

تخت لم می دهم .آخرین امیدم نرگس بود قرار بود امروز با مدیرشان حرف بزند

نرگس در مرکز نگهداری کودکان بی سرپرست و بدسرپرست کار می کرد و گویا

به تازگی یکی از مربی های شیفتشان به خاطر بارداری اش ترک کار کرده بود و مرکز به یک مربی جدید نیاز داشت اگر جور می شد می توانستم با نرگس بروم

و بیایم فقط سختی کار به شیفتی بودنش بود که برای من مجرد مسئله ای نبود.

برای ناهار از اتاق بیرون رفتم. مادرم در آشپزخانه روی غذاخوری نشسته بود و مشغول کشیدن غذا بود. پدرم هم طبق معمول در حوزه استحفاظی خودش ناهار را در طبق همیشگی اش میل می فرمود .

_داییت زنگ زد

نفس خسته ای بیرون دادم..دوباره شروع شده بود!!!

_خب؟؟

_ راجب همون پسره

_پوووف چرا این قدر کشش می ده! ؟؟اصلا درک نمی کنم داداشتو

_عزیز من مگه بد تو می خواد! پسره کارمند بانکه دستش به دهنش می رسه خوبه این جوری هر روز دنبال کار منت این و اون رو می کشی !

_من منت کسی رو نکشیدم !بعدشم به چه زبونی بگم خوشم نیومد ازش !خوبه زنش بشم بعد طلاق بگیرم ؟؟

_این چه حرفیه آخه! حالا یک کم بدبخت چاق و قد کوتاهه قرار نیست که همه خوش قد و بالا باشن

_ من گفتم به خاطر قد و هیکلش زنش نمی شم؟؟؟ مادر من کلا باهاش حال نکردم چرا متوجه نمی شی از حرف زدنش از عقایدش خوشم نیومد

_ من که نمی فهمم تو چی می گی! مهم خونه و پوله که داره!دیگه شما جوونای امروز دنبال چی هستید خدا می دونه .

ترجیح دادم ساکت بمانم مادرم هیچ رقمه مرا درک نمی کرد ساکت نماند و ادامه داد

_همین بابات! عاشق بر و رو و قد و بالاش شدم .زبونشم نگم برات که مار رو از تو سوراخش می کشید بیرون ..نتیجه اش چی شد؟ عین یه ترکه چوب یا خماره

یا نعشه!! زبونشم براما چه فایده داشت؟ آب شد؟ نون شد؟

نگاه حق به جانبی به مادرم کردم

_من چی می گم تو چی می گی؟؟ به اون داداش جونت بگو از این لقمه ها برا دختر خودش برداره !والا!

_ بد کاری می کنه برادرم به فکر ماست؟

خسته از این بحث همیشه بی پایان گفتم

_ نه دستشم درد نکنه بذار حالا غذام رو بخورم

دیگر چیزی نگفت. نه اینکه از دایی ام بدم بیاید !اما اینکه همیشه مادرم با منطق و بی منطق سنگ او را به سینه می زد هم لج من درمی آمد هم لج پدرم .

دایی ام رئیس یکی از شعبات بانکی بود و برای خودش برو بیایی داشت. تقریبا رابطه صمیمانه ای نداشتیم و فقط سالی یک بار همدیگه را می دیدیم ، اما

ارتباطش با مادرم به قوت خودش باقی بود. دلیل این دوری هم آن بود که مدام

مادرم را به خاطر این زندگی از اولش سرزنش می کرد و همیشه اصرار به کمک داشت

پدرم اگر هیچ نداشت غروری داشت و هیچ وقت راضی به کمک کردن برادر زنش نبود

معلم از کار افتاده ای بود که چندرغاز حقوقش صرف خودش و کرایه خانه می شد .مابقی گردن مادرم بود و این موضوع هیچ جوره در کت دایی پولدارم نمی رفت .

زنگ واحد زده شد از جایم بلند شدم می دانستم نرگس است در را باز کردم و با چهره همیشه بشاش روبه رو شدم

_سلام آن شرلی چطوری

به خاطر رنگ موهایم مرا آنشلی می خواند

_ سلام بیا تو

_ نه بد موقع ست بیا پاتوق

به خاطر شرایط پدرم مراعات می کرد و دوست نداشت داخل شود

_باشه الان میام

نرگس رفت و من به سمت اتاقم قدم برداشتم

_ایشالا که خوش خبر باشه

همان طور که می رفتم ایشالایی در جواب مادرم گفتم و وارد اتاقم شدم.

شنلم را برداشتم و از واحد خارج شده و به سمت پشت بام پاتوق همیشگی خودم و نرگس و برادرش نیما که حالا به خدمت سربازی رفته بود رفتم.

نرگس روی نیمکت نشسته بود و به صفحه گوشی اش نگاه می کرد روی صندلی نشستم.

_چه خبر؟

_سلامتی تو چه خب؟کار پیدا نکردی؟

_نه بابا... دیر برگشتی امروز

_تایم معاینه چشم بچه ها بود امروز رحیم پور گفت بمونم منم دیگه دیدم می خوام راجب تو باهاش حرف بزنم نه نیاوردم!

_ ببخشید به خاطر من افتادی تو زحمت

_ نه بابا این چه حرفیه کاری نکردم ...باهاش حرف زدم گفت بیاد ببینمش

_ خب چیز دیگه نگفت؟؟

_ چرا راجب رشته تحصیلی و سابقه کارت پرسید منم گفتم رشتت روانشناسیه و سابقه کارم نداری

_می گفتی تازه فارغ التحصیل شدم!

_ گفتم اتفاقا حالا گفت حضوری بری باهات صحبت کنه. نگران نباش زن خوبیه!

_ پسفردا که میری سر کار باهات بیام ؟؟؟

_نه چرا پسفردا!! همین فردا یه سر دوتایی می ریم .

قدرشناسانه نگاهش کردم

_ممنون نرگس جبران کنم!

نرگس چشمکی زد و گفت

_جبران می کنی عزیزم نگران نباش! خیلی خوب می شه جور شه دوتایی اون جا شیفت وایسیم

_ آره دیگه توام راحت جیم بزنی بری پیش محسن جونت

_ بره گم شه! قهرم باهاش

_ باز برا چی؟؟

_ هیچی بابا پریروزی بهش گفتم خونه هستم و شرایطش رو دارم بیا همو ببینیم ..همون موقع که مامان و بابام رفته بودن تشییع جنازه ی عموی بابام !..آقا برگشته می گه باید ماشینم رو ببرم تعمیرگاه و فلان و بسان

_ خب لابد خراب بوده باید می بردش

_نه بابا وسواس بیخودی داره من می شناسمش! حالا هر چی تو که می دونی چقدر قرار گذاشتن باهاش برام سخته!!

راست می گفت اگرهیچ کس نمی دانست من می دانستم که چقدر پدر دیکتاتور و سختگیری داشت .

پدرش نظامیه بازنشسته ، شدیدا مقرراتی و سختگیر بود

یاد زهرا خانم مادر نرگس افتادم که هرچه گریه و زاری کرد تا شوهرش واسطه

شود نیما همین دور و بر سربازی اش را بگذراند حسن آقا پدر نرگس قبول نکرد و

زیر بار نرفت. در مرام او پارتی بازی حتی برای پسرش ممنوع بود ..

_می دونم حق داری...چی بگم !

_به خدا قدر باباتو بدون!

قدرش را می دانستم. اگرچه پدری نصفه و نیمه برایم بود اما همراهی و محبتش و به قول مادرم زبان خوش خط و خالش همه کمبودهایش را تا حدود زیاد جبران می کرد

بحث را عوض کردم

_ داییم دوباره زنگ زد! برا همون پسر تُپله

_ خب؟

_ خب نداره بازم گفتم نه!

_ خُلی به خدا !!بگو بیاد منو بگیره

خندیدم .

_دیوونه !!مگه رو دست ننه بابات موندی دختر؟؟!!

_ بیست و هفت سالمه آنه! کم کم می ترشم

_نترس نمی ترشی ! بالاخره یه بدبختی پیدا می شه

_ کی از دست بابام جرئت می کنه در خونه ما رو بزنه؟

نرگس اگرچه چهره ای آنچنانی نداشت اما دختری با ظاهری دلنشین و نمکی

بود که بیشتر از صورتش اخلاقش خاص و زیبا بود با این وجود خواستگاری نداشت و همیشه از این بابت نگران بود

بعد از صحبت های تکراری و دخترانه ام با نرگس به واحدمان برگشتم .

پدرم مثلا اخبار می دید و باطنا در خواب بود .مادرم منتظر من هنوز روی غذاخوری نشسته بود و در فکر فرو رفته بود و چشم به صفحه تلویزیون دوخته بود.. با دیدنم گفت

_ چی شد مرجان ؟؟

_هیچی گفته حضوری برم

_ یعنی قبولت کرده؟

_ نمی دونم حالا برم ببینم چی می شه

به اتاقم برگشتم و روی تخت دراز کشیدم خسته از پیاده روی امروز چشم هایم گرم خواب شد و به خواب رفتم ..

صبح فردا شد و مشغول آماده شدن برای مصاحبه کاری ام بودم .

اگرچه به قول نرگس مرکزشان خصوصی بود و خیلی به ظاهر پرسنلش توجه

نمی کرد اما من ترجیح دادم برای دیدار اول پوششی رسمی تن کنم ..مانتو و مقنعه ای رسمی پوشیدم و خودم را در آینه برانداز کردم

موهای مواج قرمزم کمی بیرون زده بود

چهره ام ترکیبی از چهره پدر و مادرم

بود .رنگ سفید پوستم سرخی لب هایم مژه های بلند فرخورده ی قهوه ای ام و موهای قرمز رنگم به مادرم رفته بود و چشم های عسلی و بینی کوچک و استخوانی ام و لب های غنچه ای ام به پدرم.

تعدادی کک ومک ریز هم روی بینی و اطراف آن داشتم که فقط مال خودم بود! نه به پدرم رفته بودم و نه به مادرم.

این خال های زیادی کوچک را دوست داشتم و هیچ وقت سعی در پنهان کردنشان نکرده بودم اصلا انگار زیباترم می کرد و برای چهره من ساخته شده بود

صبحانه مختصری خوردم و با نرگس راهی مرکزشان شدم

نرگس در راه توصیه های لازم را گفت و من ظاهرا گوش می کردم عادت به چاپلوسی و تملق هرگز نداشتم و خودِ خودم بودم.

امروز هم قرار بود خودم باشم نه تظاهر به کسی که من نبودم

به مرکز رسیدیم .نگاهی به سر درش کردم .روی آن نوشته بود "خانه کودکان امید"

خوشم آمده بود .از اینکه بی رحمانه ننوشته بود مرکز نگهداری کودکان !

از واژه ی خانه استفاده کرده بود که یعنی این جا خانه آن هاست نه جایی صرفا برای

نگهداری! و از واژه امید استفاده کرده بود که مامنی برای امید از دست رفته کودکان کوچک و معصوم باشد.

بعد از تحلیل نامش در ذهنم با نرگس که زنگ آیفون را زده و در باز شده بود وارد خانه شدم.

ساختمان مرکز جنوبی بود .یک ساختمان دو طبقه!

چند پله ابتدایی را بالا رفتیم و از دری که سمت چپ قرار داشت داخل شدیم .

معلوم بود که قسمت اداری مرکز پایین بود و محل زندگی و خواب کودکان بالا !

در طبقه پایین راهروی باریکی قرار داشت که به سه در و یک آبدارخانه کوچک و یک سرویس منتهی می شد .

زنی مسن که نرگس او را سرایدار و آبدارچی معرفی کرده بود با خوشرویی به ما سلام کرد و بعد از معرفی من از جانب نرگس به من خوشامد گفت

نرگس پرسید: خانم رحیم پور هستند؟

زن پاسخ مثبت داد و نرگس در اتاق مدیریت را آرام کوبید.

بعد از مکثی وارد شدیم و سلام و احوال پرسی مختصری انجام شد

خانم رحیم پور زنی حدودا چهل ساله سبزه روی با موهای لخت و مشکی که کمی از مقنعه اش بیرون زده بود چهره دلنشین و زیبایی داشت

به نشستن دعوتمان کرد و کمی بعد خانم سلطانی همان زن سرایدار چند فنجان چای برایمان آورد

خانم رحیم پور کمی مرا برانداز کرد و لبخند دلنشینی زد

_ماشاالله چهره زیبایی دارید

_ممنونم محبت دارید

کمی جدی شد و صحبت هایش را شروع کرد

_ ببینید خانم دارابی این جا یک مرکز خصوصیه که به وسیله خیرین اداره می شه ..البته تحت نظارت سازمان بهزیستی هستیم اما عمده منبع مالی ما حمایت

خیرینه! پونزده پسربچه شش تا ده سال داریم که بعد از ده سالگی بچه ها به مرکز دیگه ای منتقل می شن .حتما خودتون می دونید که شرایط این بچه ها حساسه و روحیاتشون منحصر به فرده !مسئولیت این بچه ها بعد از تایم مدرسه با مربیان شیفته که باید بدونید چقدر مسئولیت سنگین و سختیه و هیچ کوتاهی و اشتباهی قابل قبول نیست!!!

کمی با حرف هایش ته دلم خالی شد اما وقتی بحث به قسمت مالی کار و حقوقش رسید به خودم قبولاندم که هر طور شده این کار را با تمام سختی هایش باید می گرفتم

حقوقش چیزی بیشتر از دو برابر حقوق پیشنهادی مهدکودک بود و این برای من خواستنی و دلپذیر بود

صدای زنگ آیفون آمد و خانم رحیم پور بعد از دیدن مانیتورِ روبرویش دکمه آیفون را فشرد

نگاهی به نرگس کرد و گفت :خانم محتشم اومده!

دوباره نگاهی به من انداخت

_ خانم محتشم از حامیان اصلی این مرکز هستند !البته نرگس جان سر فرصت خیرین و نماینده اون ها رو بهتون معرفی خواهدکرد اگر مایل به کار در این مرکز با این شرایط باشید!!

صدای مکالمه ای از راهرو آمد و کمی بعد پیرزن شیک پوشی به همراه پیرزن دیگر وارد اتاق خانم رحیم پور شدند

بعد از سلام و احوالپرسی کلی ،خانم محتشم رو به رحیم پور همراهش را با دست نشان داد و گفت

_ ایشون از دوستان من هستن. اومدن جزئی از این مجموعه باشن

خانم رحیم پور با روی باز تشکر کرد و خوش آمد گفت

نرگس اشاره ای به من کرد و ما عزم رفتن کردیم

از جایمان بلند شدیم و نرگس رو به رحیم پور گفت

_ ما دیگه مزاحمتون نمی شیم !

خانم رحیم پور لبخندی زد و گفت

_من مشکلی با این همکاری ندارم بقیه توضیحات از جمله ساعت کاری و حیطه وظایف رو نرگس جان توضیح می دن

بعد رو به خانم محتشم کرد و گفت

_ مربی جدیدمون هستن !

خانم محتشم لبخندی زد و براندازانه نگاهی به من انداخت با گفتن "خوشبختم "دستانش را جلو آورد و گرم دستانم را فشرد

خوشحال از گرفتن کار از همه خداحافظی کرده و از آنجا خارج شدیم

نرگس جیغ کوتاهی کشید و در آغوشم گرفت

_ آخ جوووون همکار شدیم

_ یکم می ترسم نرگس

_ از چی ؟

_یعنی از پسش برمیام؟

_ آره بابا نگران نباش منم هستم هواتو دارم

_ نمی دونم.. یکم از کار برام بگو

_ببین !بچه ها تا ظهر مدرسه هستن بعد که میان ناهار می خورن و سر درس و مشقشون می رن بعضیاشون کلا سای متفرقه مثل زبان و کلاسای ورزشی دارن که با یک همراه می رن و برمیگردن بعد تایم تلویزیون دارن تایم حمام دارن تایم تمیزکاری دارن یعنی باید اتاقو تختشون رو تمیز کنن .بعدم تایم شام و تا ساعت نه هم همه باید خواب باشن .

_ما باید بیدار بمونیم؟

_ یه جورایی! اگه می خوابیم هم باید هوشیار بخوابیم البته همه مربیا می خوابن غمت نباشه !

_نه اونش برام مهم نیست

_ راستی یک بچه با شرایط خاص داریم که مراقبت ویژه می طلبه

_ چه شرایطی ؟

_ علی تالاسمیه و ماهی یک بار خون می زنه دارو می خوره و حواسمون باید به تایم داروهاش باشه !!

_آخی طفلی !

_اصلا برای همین پدر و مادرش نخواستنش از پس خرجش برنمی اومدن

_ناراحت شدم !

_باید عادت کنی تقریبا همشون با شرایط بد و اسفناک به اینجا رسیدن نمی شه که برای همه شون هر روز غصه بخوری

_ چی بگم سخته یه کم

_ برای منم اولش سخت بود باید پوستت رو کلفت کنی !!

_سخت ترین کار ممکن برای من!! از خیرین بگو !

_ببین اینجا خیر زیاد داره از کمترین مبالغ و ارزاق و لباس و چیزای اهدایی بگیر تا خیرهایی که مرکز به پشتوانه ی اونا پابرجاست مثلا حقوق بعضی از ماها رو هم خیرها می دن خلا صه خیر زیاد هست ولی چند تاشون اصلین که از بین اینا یکی دوتاشون به نمایندگی از بقیه تو جلسات شرکت می کنن و هر هفته تقریبا به مرکز سر می زنن و کارای لازم رو انجام می دن نیازها رو به گوش بقیه خیرها

می رسونن و کمک مالی خودشون و بقیه رو خرج مرکز می کنن فعلا همین دوتا رو بشناسی کافیه

"آقای جهانیان و آقای سرلک! "

خانم محتشم که دیدی جز خیرین اصلیه..سوالی هست ؟؟

_نمی دونم فکر می کنم در طول کار باید با روند اونجا آشنا بشم

_ آره کم کم یاد می گیری نگران نباش!

به سر خیابان رسیده بودیم. سوار تاکسی شدیم و به خانه برگشتیم

مادرم بعد از شنیدن چند و چون کار اول خوشحال شد و خدا را از ته دل شکر کرد بعد به مرحله نگرانی و ته دل خالی کردن رسید

_ مادر نکنه نتونی! یه وقت برات دردسر نشه !!این بچه ها خانواده ندارند ولی به وقتش صد تا خانواده پیدا می کنند

_ من همین جوریشم استرس دارم بعد تو تهه دلم رو خالی می کنی! من عاشق بچه هام خودت که می دونی این بچه های معصوم هم تشنه ی محبت وتوجهن. در توانم براشون کم نمی ذارم !

_خدا کنه از پسش بر بیای

_ میام !!

_یه چند تا پارچه دارم برات چند رنگ مانتو می دوزم مناسب باشه واسه اون جا

_ حالا عجله ای نیست دارم از قبل یه چندتایی

_ باشه اینارم داشته باشی بد نیست... الان از فردا کارت رو شروع می کنی ؟

_به امید خدا

_ خدا همیشه پشت و پناهت باشه اتفاقات خوب سر راهت بذاره کم سختی نکشیدی تو این زندگی

چشمانش پر از اشک بود

_ باشه مامان جنگ که نمیرم دارم مستقل می شم خوشحال باش!

اشک را با دستانش پاک کرد

_چی بگم.. مجبوری میری سر کار وگرنه من راضی به کار کردنت نبودم

_خودم دوست دارم مامان بمونم خونه چی کار کنم ؟؟

نفس صداداری بیرون داد و گفت :خدا کمکت کنه!

صبح فردا با هیجان و شوق و ذوقی وافر آماده رفتن به محل کار جدیدم شدم

آرایش ملیح و کمی روی صورتم نشاندمو برای روز اول مانتوی کرم رنگ بلندی که روی آن گل های رنگارنگی گلدوزی شده بود به تن کردم .دلم می خواست

مناسب روحیات بچه ها لباس بپوشم ..شالم را سر کردم و کیفم را برداشتم

میس کال نرگس روی تلفنم نشان از آماده شدنش می داد

روی پدر و مادرم را بوسیدم و از خانه خارج شدم

در دل خدا را آرزو کردم در توانم انجامِ موفقیت آمیز این کار را قرار دهد واتفاقات خوبی از این پس برایم رقم بخورد

با نرگس تا سر خیابان پیاده قدم زدیم و از آنجا با تاکسی مسیری را پیمودیم

قرار شد برای آنکه دعوایمان نشود یک روز من کرایه را حساب کنم و یک روز نرگس و امروز را به اصرار نرگس مهمان او بودیم.

وقتی به مرکز رسیدیم بچه ها نبودند و به مدرسه رفته بودند

شیفت را از مربی های قبل گرفته و آنها به خانه رفتند.

بماند که نرگس چقدر پشت سرشان غیبت کرد!!

خانم رحیم پور صدایم کرد و من به دفترش رفتم

از من خواست مدارک لازم به همراه مدرک تحصیلی ام را در اولین فرصت به دستش برسانم .

امروز برعکس دیروز کمی قوت قلب داد و برایم آرزوی موفقیت کرد

بعد از آن با نرگس به طبقه بالا رفتیم یک سالن پر از تخت های دو طبقه و کمدهای کوچک با کشوهایی در پایینشان در یک طرف سالن که جای لباس و وسایل مدرسه شان بود، یک تلویزیون روبه روی تخت ها به دیوار نصب بود ،یک

سرویس بهداشتی کوچک به همراه دو حمام ،یک آشپزخانه کوچک و یک اتاق مجددا کوچک مخصوص استراحت مربی ها .

به اتاق مربی ها رفتیم یک کمد برای وسایل مربی ها و دو تخت یک نفره در دو طرف اتاق و یک میز و دو صندلی کوچک و یک پنجره رو به خیابان .

نرگس کمد مخصوص وسایلم را نشان داد و قیافه مظلومی به خود گرفت

_آنه من یادم رفت بهت بگم برای خودت ملحفه بیاری تو هم وسواس داری میدونم امشب روی این بالش نمی خوابی!

نگاهش کردم و گفتم

_عیب نداره شالم رو پهن می کنم رو بالش. حالا خوبه عقلم رسید ماگ و ظرف برا خودم آوردم

_ خوب کردی بازم به عقل تو!

_ عاشقی دیگه چی کارت کنم.. با طرف آشتی کردی؟؟

_ آره بابا همون روز !

_همون !می دونم طاقت نداری

_اولین قرار رو بعد آشتی کنون امشب داریم

_آها یعنی می خوای رو من حساب کنی ؟

_نه پس!!

_ سرایدار نمی فهمه؟

_ بفهمه! می گم می رم داروخانه چیزی بخرم بعدشم خونه آقا و خانم سلطانی توی حیاطه. شبام زود می خوابن کاری به این ور ندارن.

_ راستی از کجا می شه به حیاط رفت؟ پایین متوجه نشدم

_پایین یه اتاق ته راهرو هست مخصوص یه سری کلاس های متفرقه و یه وقتایی مطالعه بچه ها و یه سری جلسات پرجمعیت! اونجا مشرف به تراس و حیاطه .اتاق بغلش هم انبار بود پر جنس و ارزاق و یخچال و خرت و پرت

_ آها فهمیدم

_بیا بریم یه نگاهی به وسایلشون بندازیم

_ وسایل! براچی؟

_ هر روز باید همه جا رو خوب نگاه کنی ببینی چیزی قایم نکرده باشن !

_مثلا چی؟

_ چه می دونم سیگاری موبایلی هر چیز ناجور دیگه

_وا !!! اینا پرِ پرش ده سالن!سیگار برا چی داشته باشن؟

_ساده ایا!.. دیدیم که این کار رو می کنیم .بچه های بزرگتر مخصوصا همون ده ساله ها! این فسقلیا کاری نمی کنن ولی همون ده ساله ها یهو دیدی تو وسایل بچه کوچیکا جاساز کردن که لو نرن

_چه عجیب!

_ آره بابا انتظار هر چیزی رو داشته باش

با سری پر از فکر با نرگس همراه شدم و یکی یکی کمدها کشوها و تخت ها را گشتیم .مابین کارمان نرگس به خاطر شلخته بودن بعضی کمدها حرص می خورد و اسم کودک مورد نظر را به من می گفت تا تذکرات لازم را بدهیم این

وسط بماند چیزهای عجیب و غریبی مابین وسایل پسرها مخصوصا کوچکترها پیدا می کردیم

چند تکه سنگ پیچ و مهره ساعت از کار افتاده و شکسته، چراغ قوه ی خراب سرمدادی های کثیف و چرک، باتری ،کارت های بانکی باطل شده پوست شکلا ت

و تیله های رنگ وارنگ و چیزهای دیگر .

چه دنیای عجیبی داشتن چه دلخوشی های ساده و معصومانه ای دلم گرفت و روی یکی از تخت ها نشستم بی اختیار چند قطره اشک ریختم این بچه های طفل معصوم باید در کنار خانواده با دلخوشی های بزرگ تری سر و کله می زدند.

مثلا پی اس بازی می کردند کارتن های جورواجور می دیدند غذای مورد علاقه شان را به مادرشان سفارش می دادند برای مهمانی به خانه پدربزرگ مادربزرگشان می رفتند و غرق بوسه و محبتشان می شدند.

آهی کشیدم. نرگس متوجهم شد و نزدیکم آمد

_این طوری بخوای خودتو اذیت کنی نمی شه ها گفته باشم!!

_ نرگس این بچه ها گناهشون چی بود؟؟

_گناهی ندارن ولی سرنوشتشون همینه چاره چیه ؟بعدش هم بهشون بد نمی گذره. باور کن !! به خدا سینمای هر ماهشون به راهه.! شهربازی باغ وحش هر دفعه یه خیری براشون اسباب بازی و لباس می آره که خیلی از بچه ها کنار پدر

و مادراشون این امکانات رو ندارن

_هر چی بگی بازم کنار پدر و مادر بودن یه چیز دیگه است. جای خالی محبت اونا رو هیچ اسباب بازی ای نمی تونه پر کنه

نفسی بیرون داد و گفت

_ بیا بریم پایینم بهت نشون بدم

از جایم بلند شدم و اشک هایم را پاک کردم با او همراه شدم و به طبقه پایین رفتیم

در اتاق مدیریت بسته بود و صدای مکالمه رحیم پور با مردی شنیده می شد

..وارد اتاق مطالعه شدیم چند میز و صندلی دور تا دور و یک کامپیوتر قدیمی خاک خورده ای در گوشه ای از اتاق چیده بود.. یک در کشویی قسمت چپ اتاق بود که به حیاط باز می شد در را باز کردیم و روی ایوان رفتیم حیاط نسبتا بزرگی با تعدادی درخت و گل در سمت راست آن و تاب و سرسره قدیمی قسمت انتهایی حیاط ،یک خانه کوچک هم سمت چپ متعلق به سرایدار مرکز بود.

نفس عمیقی کشیدم و کمی آرام شدم هوای سرد پاییز ماه بود و روی درختان برگ های خشک زرد و قهوه ای دیده می شد

نرگس نگاهم کرد

_ بهتری ؟

مغموم جوابش را دادم

_اوهوم

_بیا بریم آبدارخونه چایی بخوریم

_بریم

به سالن برگشتیم و نرگس به بهانه آوردن ماگ من به طبقه بالا رفت و من در سالن پایین تنها ماندم .

در اتاق رحیم پور باز شدو با مردی از آن بیرون آمد .رحیم پور با دیدنم لبخندی زد و ما را به هم معرفی کرد

_ خانم دارابی مربی جدیدمون هستن ..ایشون هم آقای سرلک از حامیان مرکز هستند

سلام و احوالپرسی کوتاهی انجام شد و مرد با لحن نسبتا خشکی خوش آمد گفت.

سرلک مردی با قد متوسط پوست سبزه که جلوی موهایش کمی خالی بود با ریش و سبیل نسبتا بلند، کت و شلوار نوکمدادی به تنش بود و تسبیحی به دستش .

در کل رسمی و خشک نشان می داد

نرگس آمد و بعد از سلام و احوالپرسی، سرلک عزم رفتن کرد و رحیم پور تا دم در بدرقه اش نمود

نرگس آرام دم گوشم گفت

_ بخت النصرو زیارت کردی ؟

_هیسسسس می شنوه!!!

_ نمی شنوه !دم درن.... یک آدم خشک و خسیسیه که نگو! اگه برا مرکز چیزی لازم دیدی تو جلسات به جهانیان بگو به این اصلا!!! همش جواب می ده

"ضرورتی نداره !ضرورتی نیست" مرتیکه!!

_ جهانیان چطوره؟

_ اونم جدیه ولی برای این بچه ها خیلی دلسوزی می کنه و قلب مهربونی داره بعدشم صد صفر توی تیپ و قیافه از سرلک جلوتره!مانکنیه برا خودش !!ببینی عاشقش می شی.. همه تو کفشن!

صدایش را پایین تر آورد

_حتی رحیم پور !

نگاهش کردم و ریز خندید

_مگه مجردن؟

_ نه سرلک که زن داره جهانیان هم داشت و شکر خدا جدا شد

دوباره ریز خندید

_خاک بر سرت !چه شکر خدایی هم می گه!!

_ والا!! حیف این نعمت خدا که در انحصار یک موجود مونث باشه جهانیان متعلق به همه ست

_خدا نکشدت نرگس !محسن اگه بدونه چیا تو ذهنته!

_ نیست که خیلی برایش مهمه

رحیم پور برگشت و نرگس سریع تغییر حالت داد و لبخندی مصنوعی و مسخره تحویلش داد او هم با لبخند و بی هیچ حرفی وارد دفترش شد

ماگم را برداشته و به آبدارخانه رفتیم برای خودمان چایی ریختیم و به طبقه بالا اتاق مربی ها برگشتیم

نرگس از کمدش شکلات آورد و به همراه چایی ها خوردیم

ظهر شد و بچه ها یکی یکی به مرکز برگشتند.

نرگس هر کدام را نام می برد و من را به آن ها معرفی می کرد اگرچه پسرهای شر و شیطونی نشان می دادند اما معصومیتی در پی چهره های همه شان بود

که دل هر آدمی را می سوزاند.

علی کوچولو که مبتلا به بیماری تالاسمی بود هشت سال داشت و کلاس اول بود چهره لاغر و رنگ پریده ای داشت و کمتر از سنش نشان می داد آرام و دوست داشتنی بود

پسرهای کوچک تر مرا در آغوش می گرفتند و محجوبانه سوال می کردند که می توانند خاله صدایم زنند.. البته که می توانستند صمیمی شدن با آن ها خواسته مهم من بود که به لطف خدا و دل پاک و مهربانشان در همان لحظه اول حاصل شده بود

بچه ها مدام به من نگاه می کردند و در گوش هم چیزی می گفتند بزرگترهایشان بعد از آن که در گوشی پچ پچ میکردند می زدند زیر خنده و مثلا با مسخره کردن من روزشان را می ساختند

خانم سلطانی بساط ناهارشان را آورده بود و به کمک من و نرگس سفره را روی زمین پهن کردیم .نرگس مدام تذکر می داد که اول دست هایشان را بشورند و من با نگاه کردن به آنها سعی در به حافظه سپردن اسم هایشان بودم

بالاخره بعد از کلی کشمکش و درگیری دست هایشان را شستند و ناهارشان را خوردند و من و نرگس هم کنارشان ناهار خوردیم.

بچه ها یکی یکی از من سوال می پرسیدند

_خاله چند سالته

_ خاله ازدواج کردی

_ خاله بچه داری

_ خاله این جا می مونی

_خونه تون کجاست خاله

_ خاله شبیه خارجی هایی

_خاله رنگ موهات مال خودته

_ خاله بلدی باهام ریاضی کار کنی

_خاله برای جلسه میای مدرسه مون

نرگس چپ چپ نگاهشان می کرد و من با حوصله و لبخند به سوال هایشان جواب می دادم

بعد از ناهار با کمک بچه ها که از قوانین مرکز بود سفره جمع شد. کار بعدی شستن جوراب ها یشان به نوبت بود هر بچه هر روز باید جورابش را می شست و روی شوفاژ پهن می کرد

علی و پسر کوچولوی دیگر که شش سالش بود با دستان کوچکشان به جان جوراب هایشان افتاده بودندوبی جان چنگی به آن می زدند..

دلم ریش ریش می شد و گلویم بغض آلود!

نرگس اما بی خیال تذکرش را می داد و گاهی از تهدید و تنبیه استفاده میکرد

ساعت دو بود که بچه ها سر درس و مشقشان نشستند و منو نرگس درگیرتکالیفشان شدیم

بچه ها دوست داشتند من با آن ها کار کنم و مدام نام مرا صدا می زدند

نرگس کناری نشست و با ذوقه از کار در رفتن برایم چشم و ابرو می آمد که یعنی تحویل بگیر!!

یکی یکی به تکالیفشان رسیدم و در حل بعضی سوال های ریاضی می ماندم

بعضی ها را نرگس به دادم می رسید و بعضی ها را انگار هر هفته معلم های خصوصی شان،که داوطلبانه و بی حقوق به این مرکز می آمدند، با آن ها سر و کله می زدن

با این سن و تحصیلاتمان از پس بعضی مباحث ریاضی سوم و چهارم برنمی آمدیم که برای بچه ها عجیب بود

خانم رحیم پور ساعت سه خداحافظی کرد و رفت

خانم سلطانی هم بعد از ناهار رفته بود.من ماندم و نرگس و پانزده پسربچه قد و نیم قد

نرگس اشاره ای به من کرد و گفت

_ برو یک کم استراحت کن خسته شدی

_ تو چی؟

_ یکم دیگه تایم تلویزیونه اون موقع منم استراحت می کنم

واقعا خسته شده بودم به اتاق آمدم و کمی روی تخت دراز کشیدم ذهنم درگیرچهره های بچه ها و داستان زندگی شان بود چرا کارشان به اینجا کشیده بود

چطور یک پدر و مادر می توانستند از فرزندانشان بگذرند و حتی ماه ها به دیدنشان نیایند چه دردی متحمل شده بودند این بچه ها

بعد از مدتی نرگس هم به اتاق آمد در اتاق را باز گذاشت و روی تخت لم داد

چشمانش را مالید و به من نگاه کرد

_ خسته شدی!

_بیشتر ذهنی خستم

_ عادت می کنی

نرگس داستان پسر کوچولو که با علی میچرخه چیه؟

_ صدرا ؟برای چی می خوای بدونی!خود آزاری داری ؟؟

_فقط همین یه دونه را بگو قول می دهم راجع به بقیه نپرسم

نرگس پوفی کرد و گفت

_ با مامان معتادش زندگی می کرد شوهر مادرش هم معتاد بود و جفتشون موادفروش بودن خونه شون پاتوق معتادا بوده ناپدری آشغالش هم کتکش می زده حتی یک بار دستش رو با سیم سوزونده

نرگس می گفت و چهره من متعجب و مغموم تر می شد دلم برای پسرک کوچک ریزنقش سوخت و کباب شد .گناهش چه بود!! نرگس نگاهی به من کرد و ادامه داد

_ خلاصه همسایه ها زنگ زدن که بیایید بچه رو بردارین ببرید

چشم هایم پر از اشک شد پدر من هم معتاد بود شاید اگر مادری فداکار و از خودگذشته نداشتم کار من هم به این جا می کشید چقدر من نسبت به این بچه های طفل معصوم خوش شانس بودم که زیر یک سقف کنار پدر و مادرم زندگی کرده بودم هرچند که حضور پدرم ناقص و ناپیدا بود به جایش مادرم همیشه حضوری فعال و پررنگ داشت..

فردای آن روز شیفت را تحویل داده بودیم و به خانه برگشتیم..شبِ قبل از فکر و خیال و هم به خاطر عوض شدن جای خوابم نتوانسته بودم چشم روی هم بگذارم

وقتی به خانه رسیدم مادر و پدرم در خواب بودند دوشی گرفتم و صبحانه مختصری خوردم مادرم بیدار شد

_ سلام مامان جان صبح بخیر

_سلام صبحت بخیر

مادرم همان طور که به سمت سماور می رفت گفت

_ خسته نباشی !روز اول کارت چطور بود

_ خوب بود حالا تعریف می کنم.من می رم بخوابم خیلی خستم

_ صبر کن چایی بخوری

به سمت مادرم رفتم و محکم در آغوشش گرفتم لپ های سفید و نرمش را بوسیدم

_ مرسی که هستی مامان

_ وا !!خواب دیدی!

حق به جانب نگاهش کردم

_یجوری می گه که انگار تا حالا از این حرفا نزدم !!

_من که یادم نمی آد

_عجبا !!

_عجب به جمالت !بشین یه چایی بخور بعد برو

_نه خستم بعدا می خورم

به اتاقم رفته و تقریبا خود را روی تخت پرت کردم نگاهی به گوشی موبایلم انداختم کم کم چشم هایم گرم شد و به خواب رفتم

مادرم برای ناهار صدایم کرده بود و نتوانسته بودم از جایم بلند شوم .عصر بود که از خواب پریدم .همه جا تاریک بود و حس بدی پیدا کردم ..هیچ وقت دوست نداشتم در طول روز آنقدر بخوابم که با تاریکی هوا بیدار شوم.. کسل بودم و بی حوصله !

روی تخت نشستم و تلفنم را چک کردم. از نرگس تماس و پیام داشتم.

شماره اش را گرفتم ..خورده و نخورده جواب داد با صدای گرفته ای سلام کردم.متعجب گفت

_ تا الان خواب بودی؟

_او هوم

_ خوبه نمی برمت کارگری بیل بزنی !

_دیشب نخوابیدم خب!

_ الان میزونی؟

_ نمی دونم

_خوبه فردا استراحتیم وگرنه هر روز باید کسل و بی حوصله تحملت می کردم

_چیکارم داشتی زنگ زدی ؟

صدایش را پایین آورد

_می خواستم با هم بریم بیرون محسن رو ببینم دیگه الان دیر شده

_ببخشید !برای فردا هماهنگ کن!

_ باشه به مامانم اینا گفتم تو خرید داری برای اون می ریم حواست باشه !