ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت صد و دوازده :
ناهار در سکوت بین من و ماهی صرف می‌شود. ماهی در آرام‌ترین حالت ممکن غذا را می‌خورد گویا که اصلا عجله‌ای برای تمام شدن آن ندارد. املتی به این خوشمزه‌ای تاکنون نخورده بودم. سعی می‌کنم چهره جدی به خودم بگیرم.
- مسموم که قرار نیست بشم؟
غذا به گلوی ماهی می‌پرد. با خنده خبیثانه نگاهش می‌کنم.
- بیا این لیوان آب رو بخور حالا.
ماهی آب را یک نفس می‌نوشد.
لطفا صبر کنید...
