ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت صد و ده :
«ماهی»
محمد همچنان منتظر است که من حرفی بزنم اما بغض گلویم را می‌فشارد.
- ببین ماهی، الان وقت گریه نداری، باید حرف بزنی. من باید بفهمم اون بیمارستان چی داشته که اینقدر مهم شده و هنوز دارن دنبال یه موش می‌گردن که داشته اونجا فضولی می‌کرده.
دستم را به طرف ظرف میوه به حرکت در می‌آورم، سیبی را بر می‌دارم.
- من واقعا نمی‌فهمیدم که مژگان چه مرگش شده! خودش
لطفا صبر کنید...
