حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و بیست و یک :
نادر چشمانش را باریک کرد. سارا دستپاچه سعی در ماله کشیدن بر قضیه و آرام نمودن او کرد: زشته نادر! چه حرفیه؟ خدا رو خوش نمیاد پشت سر اون بندۀ خدا بهش توهین کنی. چه بویی آخه! ماجرا همینه. اهمال کردم، چوبشو خوردم. گنده ش نکن لطفا!
دعا کرد خدا او را به خاطر دروغش ببخشد. مجبور شد دروغ بگوید؛ فقط به خاطر نادر.
_ بگو جون نادر؟
_ اِاااا! چرا قسم می دی؟ می دونی بَدم میاد به جون کسی قسم بخورم.<
لطفا صبر کنید...
