پارت هفتاد و چهارم :

از میان آدم‌هایی که روی صندلی‌های فلزیِ بیمارستان نشسته بودند، گذر کردم و وارد محوطه‌ی سوزناک حیاط شدم.
آسمان سردِ بامداد، گرگ و میش شده بود و انگار خورشید، درحال ظهور و طلوع بود!
با مه سنگین و بادِ اندکی که می‌وزید، شاخه‌های چند درخت خشکیده‌ی حیاطِ بیمارستان، به‌آرامی تکان می‌خوردند.
از حجم سنگین سرما، دودستم را برهم مالیدم و سعی کردم با تنفس‌های پرحرارتم، از سرمای

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۶۹۲ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • ملودی

    3

    خوشم میاد مهرو تو هر حالی که باشه؛ باوجودِ کلی ترس و اضطراب و...اما زبونش جلو داوین کم نمیاره😂👌بازم مثل همیشه عاووولییی🤗❤️

    ۲ سال پیش
  • نازنین هاشمی نسب | نویسنده رمان

    مرسی ملودی قشنگم🧡مهربون و پرانرژی

    ۲ سال پیش
  • نشمین

    1

    مرسی بابت رمان خوبت

    ۲ سال پیش
  • لیلی

    0

    نه بابا پاشا بود که مسخره میشد

    ۲ سال پیش
  • مهتاب

    1

    عالی بود نازنین جانم 👌

    ۲ سال پیش
  • فاطمه ❤️

    1

    پاشا وارد میشود 🥺مهرو بیچاره کلا آسایش نداره

    ۲ سال پیش
  • م.ر

    1

    نکنه واقعا پاشا بوده اگه باشه چه چیز هایی پیش میاد🫢🫢

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️