تلالو هور به قلم نازنین هاشمی نسب
پارت هفتاد و چهارم :
از میان آدمهایی که روی صندلیهای فلزیِ بیمارستان نشسته بودند، گذر کردم و وارد محوطهی سوزناک حیاط شدم.
آسمان سردِ بامداد، گرگ و میش شده بود و انگار خورشید، درحال ظهور و طلوع بود!
با مه سنگین و بادِ اندکی که میوزید، شاخههای چند درخت خشکیدهی حیاطِ بیمارستان، بهآرامی تکان میخوردند.
از حجم سنگین سرما، دودستم را برهم مالیدم و سعی کردم با تنفسهای پرحرارتم، از سرمای
مطالعهی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۶۹۲ روز پیش تقدیم شما شده است.

نازنین هاشمی نسب | نویسنده رمان
مرسی ملودی قشنگم🧡مهربون و پرانرژی
۲ سال پیشنشمین
1مرسی بابت رمان خوبت
۲ سال پیشلیلی
0نه بابا پاشا بود که مسخره میشد
۲ سال پیشمهتاب
1عالی بود نازنین جانم 👌
۲ سال پیشفاطمه ❤️
1پاشا وارد میشود 🥺مهرو بیچاره کلا آسایش نداره
۲ سال پیشم.ر
1نکنه واقعا پاشا بوده اگه باشه چه چیز هایی پیش میاد🫢🫢
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...

ملودی
3خوشم میاد مهرو تو هر حالی که باشه؛ باوجودِ کلی ترس و اضطراب و...اما زبونش جلو داوین کم نمیاره😂👌بازم مثل همیشه عاووولییی🤗❤️