حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و بیست :
غروب بود. وصال چند ساعت منتظر در ماشین نشسته بود. کلافه نفس میکشید و روی فرمان ضرب میگرفت.
در شلوغی خیابان جنوب شهر، ظاهر شیک و گران قیمت ماشین نظر عابرین را جلب می کرد. وصال جلب توجه را دوست نداشت. حتی اسم دختر را نمی دانست؛ شاید با گفتن اسم و دادن مشخصات ظاهری اش به اهالی محله، او را بیابد. عزم رفتن کرد. سوئیچ را چرخاند که ضربۀ آرامی به شیشه خورد. سر بلند کرد و او را دید. با خیال آسوØ
لطفا صبر کنید...
