رعیت ارباب زاده به قلم زهرا خزائی
پارت پنجاه و هشتم :
آفتاب
نفس های تند و نامنظمی میکشیدم و چشام بسته بود،با تموم جونی که داشتم سعی کردم چشمام رو باز کنم،این اتفاق افتاد و آروم آروم چشمام باز شد و باریکه ی نوری به داخل چشمام خورد و باعث اذیت شدنم شد،
دستم رو روی چشمم گزاشتم و لب زدم:
_آخ
هنوز یکم از چیزی که گفته بودم نگذشته بود که صدای یه مرد رو شنیدم،
مردی که برام غریبه نبود،آشنا هم نبود،یه غریبه ی آشنا که یه قسمت از زندگی
لطفا صبر کنید...
لیلا
2داستانش واقعا بدور از عقله نمیتونم باهاش ارتباط بگیرم