حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و شانزده :
ونداد با یک جهش، پاهای بلندش را از پشت مبل روی نشیمنش گذاشت و در کسری از ثانیه وصال را که خندان جیغ می زد، میان حلقه دستانش اسیر کرد. وصال بی نفس خندید. شانه های ونداد لرزید و
خنده کنان خط و نشان کشید. یاسمین هم پای آن دو خندید. بهبود حال ونداد دلخوشی این روزهایش
بود. رفتار متعصبانه اش و پیام هایی که بی اجازه خوانده بود به خوشی اش در عین حیرت، عمق بخشید.
_ جیغ نزن! سرم رفت. شما دختØ
لطفا صبر کنید...
