پارت بیست و یک :
***
اوایل بهار بود؛ با گذشت یک هفته از سیزده‌بدر و شروع مدارس، بساط عید و عیددیدنی‌ها همچنان به راه بود. دریا با زانویی بغل گرفته، مغموم و بی‌حوصله گوشه‌ی ایوان نشسته‌بود و با انگشت گوشه‌ی پیراهنِ صورتی رنگش را به بازی می‌گرفت.
یک چشمش به دروازه آهنی انتهای حیاط بود وت یک چشمش به پنجره‌ی کوتاهِ پذیرایی که از قابش می‌توانست پریچهر خانم، مادر عماد را ببیند.
با چشمان منتظرش
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۷۱۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
فرنوش
1این مردم کودن دو زاری داره عصبیم میکنههه مگه دریا پدر نداااارهههه