جاذبه به قلم راضیه نعمتی
پارت هفتاد و پنجم :
دیر وقت بود که به خانه رسیدم. مادرم و میلاد دوباره پیله کرده بودند کجا بودم که با دیدن چشمان سرخ از اشکم بیشتر نگران شدند و حالا پای پدرم هم به میان آمد.
ـ دل آرا چی شده بابا؟ این چه قیافه‌‌ایه؟
کاش می‌‌توانستم به آن‌‌ها بگویم چقدر غصه در دلم تلنبار شده. سرم را زیر گرفتم و با لحنی اندوه‌‌بار جواب دادم:
ـ هیچی نیست.
به اتاقم رفتم و در را بستم. تنم داغ بود و سرم درد می‌‌کرد
لطفا صبر کنید...
م
4چه خانواده شادی داشت،چقدر مادرش بانشاط وسرحال بود،دل آرا باحماقتش وتصمیم های عجولانه تمام خانواده رو افسرده و غمگین کرد