جاذبه به قلم راضیه نعمتی
پارت شصت و ششم :
به خودم آمدم و برای اینکه نقشه‌‌ام خراب نشود با مهربانی تصنعی گفتم:
ـ می‌‌دونم، اما آخه نه اینکه تا حالا با پسری نبودم یه کم زمان می‌‌خوام تا بتونم باهات صمیمی بشم.
نفس کوتاهی کشید و گفت:
ـ باشه قبول! بهت زمان می‌‌دم
ـ ممنونم. حالا بیا عسکمون رو بندازیم.
پژمان پشت سر من ایستاد و صورتش را کنار من آورد و دوتایی به صفحه گوشی نگاه کردیم و خندیدیم. پژمان اصرار داشت عکس
لطفا صبر کنید...
