گیلدا به قلم مرضیه اخوان نژاد
پارت سیصد و شانزده :
بالاخره از جسدِ گیلدا دل کند. وسطِ سوله ایستاد و رو به آسمان از همان پرشهای معروفی که بندِ دلِ گیلدا را پاره میکرد، زد و بالا رفت. از دیوارهی سقف گرفت و با یک دستش پنجرهی نورگیر را گشود.
هوا گرگ و میش بود و رفتهرفته سروکلهی کارگرهای سوله از گوشه و کنار شهر پیدا میشد.
روی سقف نشست و پنجره را بست. سینهخیز خود را به لبهی بام رساند و به خیابانِ منتهی به سوله چشم دوخت؛ دقایÙ
لطفا صبر کنید...
