گیلدا به قلم مرضیه اخوان نژاد
پارت سیصد و یک :
آخرین نگاهش را حوالهی دو چشمم کرد. عجز و پشیمانیِ نگاهش برای من سود نداشت. او با کارهایش بلایی سر من آورد که یکتنه مسبب مرگِ بنیامین شدم! او هم همدست من در این قتل بود. پس هرگز نه میتوانستم ببخشمش و نه فراموش کنم با من چه کرد.
از جا برخاست و مسیر خروجی اتاق را پیش گرفت. لحظهی آخر همانطور که دستش روی دستگیرهی در نشست، رو به عقب شانه کشید و لب زد:
-کاش لااقل بتونی ببخشیم!
تر
لطفا صبر کنید...
