ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت هشتاد و ششم :
چند دقیقه که میگذرد درد کم و کمتر میشود. محمد همراه با سرم وارد اتاق میشود، رفتنش را متوجه نشده بودم.
- نیاز به سرم نیست، بهترم.
محمد سرم را روی میز کارش قرار میدهد:
- اگه حالت خوب نیست ادامه نمیدیم. باقی حرفها بمونه برای فرداشب.
چطور میتوانم بگویم که امشب و فردا ندارد؟ برای منی که اسیر هستم و هر لحظه از آینده مبهم پیش رو در عذاب هستم، این ح

لطفا صبر کنید...

فاطمه
1مثل همیشه عالی و بی نقص