حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و نهم :
وصال با حرص دستش را پس زد: مردهشور تو و عشقت رو ببره.
دامیار مستانه خندید: من به درک... خودتو چرا می خوابونی رو تخت مرده شور خونه؟!
حیف تو نیست؟
با دست تخت سینه اش زد و آغوشش را باز کرد: جای تو این جاست عزیزم. درست روی قلبم. خانم خونهم که شدی، سرت می ذاری روی ضربان عاشقش و می شه لالاییت. دستام و لبام می شه نوازشگر روح و تنت. عین حالا که می خوام نوازشت کنم عشق دامیار.
وصال با تنی
لطفا صبر کنید...
