چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت سی و سوم :
***
در همهمۀ فرودگاه به دنبال چشمانی آشنا بود؛ چشمانی که یادآور صورت ماهان پیش از قتل و پیش از مرگش باشد.
موهایش زمخت بود و بلند؛ میان کش اسیرشان کرده بود و بلندی ریش‌هایش مسیر تفکیک مو از ریش را مشکل می‌کرد.
عینک آفتابی را لابه‌لای موهای پرپشتش نهان کرد و پا روی اولین پلۀ برقی گذاشت.
ایران را از یاد برده بود؛ به اندازۀ پانزده سال... به اندازۀ یک عمر!
روزی از پشت آن شیشه
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
1قدّوس یامحبی؟متوجه نمیشم