چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت سی و یک :
***
چرخ چمدان بر آسفالت‌های داغ تهران می‌رقصید.
روزی همین چمدان و همین رقص را دیده بود به مقصد شیراز؛ در نخستین روزهای مهر که قرار بود آرزوهایش را در آن بچیند و به خانه بازگردد؛ اگر کرونا نبود...
حالا اینجا بود؛ در خیابان انقلاب و زیر سقف آسمان تهران؛ اردیبهشتی که هوای شیرازش بهشت بود و گرمای تهرانش جهنم.
سبّابه‌اش که روی زنگ نشست، تصویر سایه پررنگ شد و جان گرفت؛ روزها بود
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۷۳۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
Helia
0کاش درد شون تموم بشه کاش ثابت بشه که کار کسری نبوده