چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت سی :
نفس‌هایشان سنگین بود و نگاه‌هایشان خیره.
در مجاورت پزشک بودند؛ پزشکی که دست سرنوشت به غلط پای او را به سوی شمیرانات تهران باز کرده بود.
- بچۀ اوّل بودم و پدرم اسم برام انتخاب کرد؛ گفت اسمشو می‌ذاریم کسری تا مثل نومش صاحب جلال و جَبروت بشه.
لبخندش تلخ شد و زهر شد. به تختش اشاره کرد و سبّابه‌اش روی میله‌های زندان ماند.
- خدا رو شکر که نیست ببینه پسرش به چه جلال و جَبروتی رسی
لطفا صبر کنید...
Helia
0آفرین دووم بیار