ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت هفتاد و سوم :
نگاهی به ساعت می‌اندازم، زمان زیادی برایم باقی نمانده است:
- تو این فاصله دوش بگیر. برات لباس و وسایل مورد نیاز رو گرفتم، ببین چیزی کم و کسر نیست. می‌دونم زیادی دارم عادی حرف می‌زنم، انگار که سال‌هاس تو رو می‌شناسم اما الان وقت ریسک کردن نیست ماهی.
از روی صندلی بلند می‌شوم، پیراهن را مجدد روی چوب لباسی قرار می‌دهم:
- شاید تو ذهنت منم مثل بقیه بازجوها، شای
لطفا صبر کنید...
لی لا
4موضوع و قلمتون خیلی خوبه اما کوتاه بودن پارت ها باعث میشه نتوانیم خیلی ارتباط بگیریم با رمان