چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت بیست و دوم :
نفسش را سنگین و با حجم عظیمی از اندوه بیرون فرستاد؛ اندوهی که بر وجدانش تازیانه میزد اما پیشهاش فرصت و رخصت برای همدردی نمیگذاشت.
با دیدن چشمان گریان و نفسهای منقطع و صدای لرزانش عجیب تصویر چشمان سیاه مادرش وقتی قرآن به دست میگرفت و زیر لب ذکر میگفت و با دعا رهسپار مأموریتش میکرد، مقابل چشمانش نقش بست.
ماهرخ گامی پیش رفت و عوض زبان با چشمانش سؤال پرسید.
ثابت سرتاپØ

لطفا صبر کنید...

Aa
1ممنون عالی بود🌺👏🌹