حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت نود و یک :
وحید روی صندلی مقابل تخت نشسته بود؛ رخ به رخ وصال. در حالی که ونداد به تاج تخت تکیه داشت و گوشه چشمی به او عرضه نمی کرد. غم نهفته در صدای یاسمین، خواسته یا ناخواسته او را در جلد آرام فرو رفته بود. گفت و گوی آخرش با فرزندانش را به یاد نداشت. اصلا مطمئن نبود گفت و گویی داشته یا نه! محبت پدرانه اش در برطرف کردن نیاز مالی خلاصه می شد.
چشم در اتاق چرخاند. تِم قرمز اتاق، بی توجهی هایش را یادآور Ø
لطفا صبر کنید...
