توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت صد و ششم :
سرما خواب را مهمان پلکم کرده بود؛ پَتوی ارتشی بازداشتگاه را تا گردن بالا کشیدم اما زمهریر همچنان، از جِدارههای پشمینِ پتو به پوست تنم رسوخ میکرد.
لب گزیدم و با ناخن انگشت اشاره و لاکِ زرشکی لبپَرَش، عدد چهار را روی دیوار حک کردم.
چهار ثانیه، چهار دقیقه یا چهار ساعت گذشته بود؟ هر دقیقه در آن اتاق نمور سرد، ساعتها میگذشت. به چهرهٔ غرق در خواب دختری که خودش را «سپیده» معرفی

لطفا صبر کنید...

Aa
0خواهرش چه رابطه ای با شوهرش داشته؟ واشکان چی؟! توهم بوده ممنون عالی بود🌸🌼🌸