تعمیرکار به قلم میلاد سرداری
پارت هشتاد و دوم :
گیج و سرگردان درون بیمارستان می‌چرخید، به برادرهایش زنگ زد و بعد از چند جمله با عصبانیت تلفن را قطع کرد، عرق از روی پیشانی‌اش شره می‌کرد و انگار نگاه ترحم آمیز پرستارها مایه‌ی عذاب بیشترش بود. ناامید به لابی رفت و خودش را روی صندلی پرتاب کرد و سرش را میان دستش فشرد. سر به گریبان فرو برد و چشماهیش را بست، نمی‌دانم چه تصویری پشت پلک‌هایش نقش بست اما هرچه که بود موجب شد اشک‌هایی دردناک
لطفا صبر کنید...
اسرا
0عجب میگن تومرگ یادم نبوددورتومرگ باش که تنهاندم اون دنیاولی بیچاره برادرهای آقای خشایار😔🙏