گیلدا به قلم مرضیه اخوان نژاد
پارت دویست و سی و سوم :
سمت اتاقش پا تند کردم و او را که در آستانهی در ایستاده بود، کنار زدم و وارد اتاقش شدم. مقابل آینهی دراور اتاقش ایستادم و با چشمهای لبریز از اشکی که نفهمیدم چی وقت کرد در کاسهی چشمم بجوشد، به تصویر خودم در آینه زل زدم؛ دماغم سیاه شده بود. انگار مشت خورده و من نفهمیدم! زیر پرههای بینی و دور لبم نیز از خون سرخ بود. ولی چیزی که از همه عجیبتر بود، این بود که دماغم کوچک شده بود! دیگر خبری
لطفا صبر کنید...
