پارت دویست و سی :

ریز خندیدم:
-خُب حالا. الان این‌قدر گیجِ گیجم که نمی‌دونم صبحه، ظهره یا عصر! اصلاً من وسط پذیرایی چی‌کار می‌کردم؟ مگه دیشب تو اتاق نخوابیدم.
لیوان چایم که دست‌نخورده دستم بود را گرفت و یک نفس نیمی از آن را نوشید. با چشم‌های فراخ به او که بی‌تعارف چایم را قاپید، زل زدم.
دستی به گلویش کشید و با ریشخند گفت:
-شرمنده این‌قدر فک زدم گلوم خشک شد.
پشت چشمی برایش نازک کردم و اÙ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۸۲۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!