توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت نود :
نگاهش رنگ تحسین گرفت. او همین را می‌خواست؛ می‌خواست هدیه‌اش را به دیدارم با آذر پیوند بزند. می‌خواست در همان شب مهتابی به کدورتم با آذر پایان ببخشم.
لبخند زد و ردّ نگاهش به یاقوت چشمانم نه، به یاقوت گردنم رسید.
- خودش ازم خواست بیام دنبالت.
گره اخم میان ابروانم نشست. پشت به او چرخیدم و نازکی پشت چشمم از دیدش دور ماند.
- پس به اصرار آذر اومدی دنبالم؛ به خواست خودت نیومدی.
لطفا صبر کنید...
لیلی
0ما همیشه فکر میکنیم اونی داد میزنه مقصره اونی که مظلوم بی سروصدا کاری نکرده:(