توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت هشتاد :
***
ثانیه به ثانیه نزدیک‌تر می‌شدیم به همانجایی که سال‌ها از آن گریزان بودم. به نقطه‌ای که خاکستر چکامه در هوا می‌رقصید، به مکانی که روح چکامه نفرین کرده بود خاکش را.
- چقدر دیگه داریم؟
به بیرون نگریستم؛ به دانه‌های برف که با طمأنینه بر خاک می‌غلتیدند.
- پونزده تا.
چشم بستم و زیر لب شمردم.
ده... نُه... هشت... .
بهمن سه سال پیش، درست زیر تابلوی سبزی که عدد پانزده را
لطفا صبر کنید...
