ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت بیست :
سرم را بر می‌گردانم؛ بیمار پررو بافت مرا در دستی که سرم ندارد گرفته است؛ بافت را در دستش تکان می‌دهد؛ لبخند روی لبش حکایت از این دارد که قصد بازی دادن مرا دارد؛ مکث مرا که می‌بیند؛ آهسته می‌گوید:
- ماهی؟ حرف بزنیم؟
دنبال جمله‌ای می‌گردم که نشانش دهم که بافت در دستش برایم اهمیتی ندارد:
- مشکلی دارین؟ الان می‌گم دکتر شیفت بیاد.
بافت را کنار تختش می
لطفا صبر کنید...
لیلی
1بیمار پررو😄 ..کرکره ذهن🙃..اصطلاحاتتون قشنگه بعضی وقتا خندم میگیره شمانویسنده خوش ذوقی هستین مشتاق ادامه ی داستانم