توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت شصت و هشتم :
***
«از اوّلش اصلاً ژن مرموز بدی داشت.»
اضطراب، مُهلِکتر از یک بیماری مسری بر تنم رخنه کرده بود و سکسکه توانی در تنم باقی نگذاشته بود.
ساعت از نیمه گذشته بود اما تلاطم مردم مهاجر یا مسافر صبح علیالطّلوع یا نیمۀ شب نمیشناخت.
صدای رقص چرخهای چمدان ارغوانی بر سرامیکهای مرمرینِ سفید میپیچید و با صدای پاشنۀ تیز کفشی کرم میآمیخت. فرودگاه امام مملو بود از پرواز آرزوها
لطفا صبر کنید...
