توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت شصت و ششم :
***
«شعر "یکرنگی" نشد باشی، زمستانت رسید.»
باز همانجا نشسته بودم و او با چشمان قهوه رنگش، مقابلم نشسته بود؛ باز آن نگاه خیرۀ نگاه من بود و آن چهرۀ مردانه مالِ من؛ بی‌واسطه و بی‌مزاحم.
- اصفهان خوش گذشت؟
از آسمان ظهر تهران چشم گرفتم تا بیشتر از این پرتوِ خورشید اقیانوس نگاهم را ذوب نکند. باز همانجایی نشسته بودیم که روزی شامش را می‌خوردم. او سؤالی دیگر می‌پرسید و من جوابی دی
لطفا صبر کنید...
