عطر به قلم راضیه نعمتی
پارت هفتاد و سوم :
صبح روز بعد کلافه روی تخت نشسته به پایش که توی گچ بود چشم دوخته بود. مادرش توی اتاق نبود. احتمالاً رفته بود تا با پزشک صحبت کند. دست عرق‌‌آلودش را روی پیراهن صورتی بیمارستان کشید و لبش را محکم گزید تا درد را تاب بیاورد. در دل گفت: «خدایا خودت از اینجا نجاتم بده!» در همان حال حس کرد کسی داخل آمد. نگاهش به جانب در کشیده شد و مهرداد را با دسته‌‌گل زیبا و خوش‌‌بویی بر دست جلوی در دید. این‌‌با
لطفا صبر کنید...
