توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت پنجاه و چهارم :
- آدم‌های غمگیـــن دوست دارن تنــها باشَند.
ربود؛ آن تشویش، آن غرور، آن نگاه‌های پرسشگر و رشک‌برانگیز مهمان‌ها و آن پاسخ مثبت من را در لفّافه و در هجوم بی‌انگیزۀ رویا رُبود.
عسل سرد نگاهش را خیرۀ صورتم کرد:
- تو هــم غمگــین هستــی؟
تلخ شدم؛ تلخم کرد. با سؤالات و با نگاهش تلخم کرد.
بودم؛ چون در زندگی جز خاکستریِ ثروت رنگی نمی‌دیدم؛ چون اردلان طعم عشق را به زن بخت‌بر
لطفا صبر کنید...
Aa
0ممنون زیبا بود🌹اگه اردلان ببردش دکتر ببینن پاش سالمه چطوری میشه؟👏⚘