پارت صد و شصت و هفتم :

پیراهنم را سر جالباسی پشت در اتاقش آویزان کردم و او که متوجه‌ی خروج من از حمام شده بود، همان‌طور که چمدان بزرگ و سنگینش را از داخل کمد بیرون می‌کشید، با تحکم گفت:
-زود بپوش که راه بیفتیم. حوصله‌ی ترافیک رو ندارم.
حتی نمی‌خواست منتظر بماند پدر و مادرش از خواب بیدار شوند و با آن‌ها هم خداحافظی کنیم.
خدا را شکر من شب قبل با مامان و بابا و مریم خداحافظی مفصلی کردم. وگرنه با این اØ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۸۸۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!