توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت چهل و هشتم :
***
تنها صدایی که سکوتِ سنگین لابی را می‌شکست، موسیقیِ آرامِ در حال پخش بود.
رنگ کرمِ دیواره‌ها و فرش‌ها با مخمل مبل زرشکی چه ترکیب نحسی می‌ساخت وقتی هرچه در مقابلم بود، نحس و شوم بود... .
از درخشش ساعت نقرۀ اردلان زیر تَشَعشُع لوستر؛ از لباس‌های جوان پسندش، آن پیراهن کاربنی و کتان سفیدش. گردن بندی که همیشه بر گردن می‌انداخت تا همه بدانند نخستین حرف نامش را... . همه ببینند و می
لطفا صبر کنید...
بانو
0من گیج شدم الان این ترانه بودپس چکامه چی شد یکم رمانتون سنگینه میشه بازش کنید