عطر به قلم راضیه نعمتی

پارت سوم :

ساعت هشت شب بود که به ویلای زیبا و پرنور شاهرخ رسیدند. شاهرخ و مادرش مه‌‌سیما با خوش‌‌رویی جلوی در به استقبال ایستاده بودند. با دیدن میهمانان عزیزشان تمام وجودشان به شادی نشست. مه‌‌سیما مادر شاهرخ قد کوتاهی داشت و چشمان گرد عسلی پرجاذبه‌‌ای که با مهربانی خاصی به آن‌‌ها دوخته شده بود. نگار با اینکه حرف‌‌های زیادی پشت سر او در فامیل شنیده بود اما هیچ‌‌وقت حس بدی به او نداشت. شاهرخ با احترام همه‌‌ را درون ویلا برد. هنوز روی مبل‌‌ها جای نگرفته بودند که سهند پسر اول شاهرخ با چهره‌‌ای گشاده از پله‌‌ها پایین آمد. بلافاصله همه به احترام او برخاستند. سهند مقابلشان رسید و با صدای بلند و لحنی پرانرژی گفت:
ـ ستار خان! تو آسمونا دنبالتون می‌‌گشتیم تو زمین پیداتون کردیم! می‌‌گفتید گاوی گوسفندی براتون زمین می‌‌زدیم!
ستار با نگاهی به چشمان خندان او جواب داد:
ـ ما که تو همین زمین خودمون بودیم عمو جون. شما رفته بودین آسمونا و پیداتون نبود.
سهند به او دست داد و به گرمی با هم روبوسی کردند. پس از آن سرش را چرخاند و نگاهش روی چهره‌‌ی زیبا و آرام نگار نشست. لبخندی آشنا به تدریج بر لبش پدیدار شد. نگار تنها دختر پسرعموی پدرش را خوب به یاد داشت! دختربچه‌‌ای ناز و ملوس که در کودکی به دل هر کسی می‌‌نشست. چقدر از دیدنش خوشحال شده بود. توقع نداشت او هم همراه پدر و مادرش آمده باشد! سرش را کمی خم کرد و با احترام گفت:
ـ احوالِ نگار خانم؟
نگار با صدایی دلنشین جواب داد:
ـ ممنونم آقا سهند!
سهند با لبخند نگاه از او برگرفت. دستی بر موهای نیما که هنوز با فضا نامأنوس بود، کشید و پرسید:
ـ این پسر خوشگل همون نیما کوچولوی خودمونه؟ وقتی به دنیا اومده بود موهاش مثل پر می‌‌رفت هوا.
هما با لحنی محبت‌‌‌‌آمیز گفت:
ـ چه خوب یادت مونده سهند جان!
سهند به سرش اشاره کرد و گفت:
ـ از حافظه‌‌ی من دقیق‌‌تر پیدا نمی‌‌کنید هما خانم!
با نگاهی به میهمانان که همچنان سرپا ایستاده بودند شرم‌‌زده به مبل‌‌ها اشاره کرد و گفت:
ـ بفرمایید خواهش می‌‌کنم! بفرمایید بشینید!
دوباره همه روی مبل‌‌ها نشستند. نگار تازه متوجه شد شهرزاد را میان جمع ندیده است. آهسته از مه‌‌سیما پرسید:
ـ شهرزاد جون نمیاد؟
مه‌‌سیما سرش را نزدیک او و مادرش برد و با صدایی آهسته جواب داد:
ـ این دختر امشب زمین و زمانو به هم دوخت تا یه لباس خوب بپوشه. آخرشم زد زیر گریه و گفت تقصیر شماست که من یه‌‌دونه لباس خوب با خودم نیاوردم ویلا.
نگار خنده‌‌اش گرفت. معلوم بود شهرزاد هنوز همان شهرزاد سابق بود و اخلاقش تغییری نکرده بود. با صدایی آرام گفت:
ـ اگه اجازه بدین برم دنبالش.
مه‌‌سیما با مهربانی گفت:
ـ اتاقش طبقه‌‌ی بالا سمت راسته عزیزم.
نگار از روی مبل برخاست و معذب از مقابل چشمان سهند و شاهرخ که تمام حواسشان پی او بود، عبور کرد. پله‌‌های چوبی را بالا رفت و خود را طبقه‌‌ی بالای ویلا که فضای رمانتیک و دلپذیری داشت، رساند. نگاهش را چرخاند تا اتاق مورد نظر را بیابد اما سمت راست دو اتاق قرار داشت و نمی‌‌دانست در کدام را بزند‌! خواست برگردد و آدرس دقیق را از مه‌‌سیما بپرسد اما با این فکر که دوباره باید از جلوی چشمان سهند و شاهرخ عبور کند منصرف شد و شروع به در زدن یکی از دو اتاق کرد. پس از چند ثانیه در گشوده شد اما به جای شهرزاد، پسر جوان قد بلندی با چهره‌‌ای بی‌‌نهایت زیبا مقابل چشمانش نمایان شد که برای چند ثانیه عقل و هوش را از سرش ربود!... همچون مجسمه‌‌ای خشک‌‌شده بر جا مانده بود و قادر به انجام هیچ واکنشی نبود!... نکند داشت خواب می‌‌دید و حضور شاهرخ کنار دریا و دعوتشان به این ویلا واقعیت نداشت؟... حالت آشنایی در نگاه او وجود داشت که ذهنش را به بازی گرفته بود!... به یکباره خاطرات شیرین گذشته به ذهنش هجوم آوردند... قلبش فرو ریخت و نگاهش روی صورت او لرزید!... او مهرداد پسر دوم شاهرخ بود که با دیدنش تمام احساسات کودکی‌‌اش نسبت به او برگشته بود!... مهرداد که کاملاً مشخص بود از دیدن دختر جوان پشت در اتاقش جا خورده بود، غافل‌‌گیر نگاهش می‌‌کرد و چشمانش رنگ سؤال گرفته بود... نگار به زحمت خودش را آرام نگه داشت و با صدایی لرزان گفت: