شاخه سرخ ارغوان به قلم اعظم افتخاری

پارت یک :

"ارغوان" با صدای آلارم گوشی چشم‌هایش را نیمه‌باز می‌کند. در همان حالت خواب‌آلودگی با حرکت دست، گوشی را از روی میزِ کنار تخت برمی‌دارد تا صدا را قطع کند امّا یک‌باره چون برق گرفته‌ها از جا می‌پرد.
-وای دیر شد...
با جهشی از تخت کنده می‌شود وشلخته‌وار روتختی را مرتب کرده وسمت دستشویی می‌رود.
قرار است برای گزینش کار جدیدی که پیدا کرده سرِ ساعت ۹ در محل کار باشد. آدرس بالاشهر است و ساعتی با محل زندگی‌اش فاصله دارد.
وقت زیادی ندارد. با وضعیت ماشین مدل پاینش و ترافیکی که احتمالش را می‌داد، مجبور است هر چه زودتر حرکت کند.
سر وقتِ لباس‌هایی که از شب قبل آماده کرده می‌رود و در یک چشم بر هم زدن تن می کند. لباسی رسمی و مرتب.
موهای نسبتاً بلندش را با گیره‌ای پشت سر جمع می‌کند و موهای جلو را با مهارت روی پیشانی فرم می‌دهد. فرصت زیادی برای آرایش کردن ندارد و همان‌طور ساده از اتاق خارج می‌شود...
مادر را نمی‌یابد. حدس می‌زند برای خرید بیرون رفته باشد. خداروشکر می‌کند که او نیست تا به اصرارِ صبحانه خوردن، همان زمان کوتاه را کوتاه‌تر کند.
حیاط کوچک خانه جایی برای پارک ماشین ندارد بنابراین از درِ خانه که بیرون می‌آید اول چشمم به ماشینش می‌افتد که در قسمتی از کوچه و جایگاه همیشگی‌اش پارک است.
از وقتی صاحب آن ماشین شده جای پارک را در آن قسمت قُرُق کرده بود طوری که همه همسایه‌ها می‌دانستند آن قسمت از کوچه که جلوی خانه هیچ کس نیست، جای ماشین ارغوان، دختر آقای نادری است...
در کوچه "ارسلان" را می‌بیند:
-سلام آبجی کوچیکه! کجا با این عجله؟..
-کار جدید پیدا کردم می‌رم برای گزینش. فقط دعا کن که قبول بشم.
ارسلان دستی به موهایش می‌کشد:
-بی‌خیال آبجی! نشد هم نشد. مگه من مردم؟ والا همون کار قبلی رو هم راضی نبودم بری. بمون خونه بلکه بختت بازبشه و یه شوهر خوب برات پیدا بشه. و می‌خندد...
ارغوان با حرص دندان روی هم سایید و گفت: برو کنار دیرم شده. خودت چی؟ یک ساله از سربازی اومدی هنوزم آس و پاس می‌چرخی. منم بخوام نرم سرکار که هیچ... آقاجونم چه گناهی کرده؟ تا ابد که نباید جور ما رو بکشه.
درِ ماشین را باز می‌کند و پشت فرمان می‌نشیند. ارسلان سرش را خم کرد و از شیشه‌ای که پایین بود گفت:
- اتفاقاً با اِسی زدیم تو یه کارِ خفن و نون و آب‌دار. چند وقت دیگه مشخص می‌شه کی آس و پاسه.
ارغوان حین استارت زدن نگاهش کرد و گفت: ایشالله به سلامتی؛ ما که بخیل نیستیم خان‌داداش!
ارسلان کنار می‌رود.
-مراقب خودت باش آبجی کوچیکه. حواست به غیرت ما هم باشه. محیط کارت زنونه باشه‌ها.
ارغوان گازی به ماشین داد و با صدای بلندتری خداحافظی کرد و رفت...