توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت هجده :
***
«تو شدی یک زود رفت و دل نبست و دور ماند.»
باز همه چیز روی دُور تکرار بود؛ باز کلمۀ «تندیس» مقابل چشمان مضطربم خودنمایی می‌کرد باز راهروی طویل و تاریک و عاری از حس بر صورتم سیلی می‌کوفت.
باز آن اتاق‌های پر از بیمار و ناله‌های پر دردشان و باز ترس از بخشِ تلخ «مراقبت‌های ویژه».
باز آن اتاق پوشانده از نوار سرخ و آن جِسم بی‌جان که دیگر بر تختش نبود؛ حتّی نحیف، حتّی لاغر و ا
لطفا صبر کنید...
