پارت بیست و هفتم :
***
فردای آن روز شهلا را مرخص کردیم. روی نگاه کردن به چشم‌هایش را نداشتم.
خودم را بابت آن حال بدش مقصر می‌دانستم.
اما من حتی روحم هم خبر نداشت که او از این جریان خبر نداشته است.
همه علت بد شدن حال شهلا را می‌پرسیدند اما من نگذاشتم حتی مامان هم چیزی از سقط جنین بداند.
فکر می‌کردند تصادف کرده و همین.
شهلای گرفته و مغموم را روی تخت قدیمی‌اش خواباندم و پتویش را تا زیر چا
لطفا صبر کنید...
