بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و پانزده :
کنار ایستاد تا اول من وارد شم و بعد هم خودش اومد و در و بست.
اتاق سادهٔ تمام سفیدی به چشمم خورد که هیچ پنجره‌ای نداشت و درش محو شد.
با قدمی که برداشتم پام به چیزی گیر کرد، نزدیک بود زمین و متر کنم که ناگهان آرمان بازوم و گرفت و به بالا کشیدم.
با حرص لگدی به صندلی سفید رنگ جلوی پام زدم و پرتش کردم به گوشه‌ای.
قبلا یه بار از اتاق شکنجه تموم سفید شنیده بودم که باعث کوری و دیوونگی می
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۰۴۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
هانیه
10نمیشه ماهم یه آراد خاکستری یا یه آرمان جنتلمن از نوع خوبش داشته باشیم
۶ سال پیشZahra
5نجات داد چیه دختره نقاب داره از کجا شناختش
۶ سال پیشآهوو
10جوووون اراد نجاتش داد یعنی هنوز دوسش اداره ولی کاش رهاا خواهرش رو نکشته بود این جوری امید من واسه به هم رسیدن این دوتا دو چندان می شود
۶ سال پیشکیانا
8عجب کثافتیه این آرمان خان
۶ سال پیشSa_r_a
8اِی ژاننممممممممممم🙂
۶ سال پیشAramesh
12به معنای واقعی کلمه شت! تا حالا سر این رمان تو خماری نمونده بودم که الان موندم 😶👌
۶ سال پیشFatemeh
13واییییی آراد نجاتش داد، معلومه هنو دوسش داره هاااا وگرنه نمیومد نجاتش بدع... امیدوارم ب هم برسن :))
۶ سال پیشهستی
11خدایه من 😭
۶ سال پیش
لطفا صبر کنید...
رزا
4این پارت عالی بود