اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده

پارت سوم :

با صدایی گرفته گفتم:
_آزیتا یه خرده فشار دستت رو کم میکنی، دارم خفه میشم.
فاصله گرفت و گفت:
_ببخشید… ببخشید.
_خب دیگه برو دیرت میشه.
بدون آنکه پشت به من کند، در حالی که به آرامی عقب عقب می‌رفت، گفت:
_مواظب خودت باش خطرناکه.
دستم را در هوا تکان دادم و گفتم:
_مواظبم آزیتا، خدافظ.
_خداحافظ… خداحافظ.
پشت به من کرد و در تاریکی گم شد. چشمانم را بستم و نفس‌هایی عمیق کشیدم.
آزیتا، دختری بسیار خوب و دوستی شایسته بود، اما گاهی اوقات مانند مادران به من توجه نشان می‌داد که موجب کلافگی و گاهی عصبانیت من می‌شد.
از پشت در شیشه‌ای رستوران به داخل نگاه کردم. دنبال چه می‌گشتم؟ پاسخی برای سوال خود پیدا نکردم، پس نگاه برداشتم و از آن مکان دور شدم.
سکوت، همه جا را در بر گرفته بود. کاسبان در پیت‌های حلبی چوب می‌سوزاندند و با شعله‌های آتش خود را گرم می‌کردند.
بعضی‌ها مشغول برف‌روبی بودند و بعضی دیگر به گرمی خانه‌هایشان پناه برده بودند. با گام‌هایی مطمئن در کوچه‌ای قدم می‌زدم که تنها نور ماه آنجا را روشن کرده بود.
مردی با هیکلی درشت، تلوتلو خوران به من نزدیک می‌شد. از راه رفتن خمیده و زیگزاگی او متوجه شدم که او مست مست است.
یقه‌ام را گرفت و تنم را به دیوار پشت سرم کوباند. صورت گوشتالود و کوچکش را نزدیک به صورتم نگه داشت‌.
صورتم را به سمت راست برگرداندم و گفتم:
_اون صورت حال بهم زنت رو ازم دور کن و برو عقب.
با لب و لوچه‌ای آویزان و لحنی کشدار گفت:
_خانوم کاریت نَآرَم فقط می‌خوام اون صورتتو نیگا کنم.
_به نفعته قبل از اینکه کار دستت بدم گورتو گم کنی!
سکسکه‌ کرد و گفت:
_من عاشق اینم زنا کار دستم بدن.
صورت کریحش را نزدیک‌تر کرد. چشمانم را با حرص بستم و زمزمه کردم.
_خودت خواستی!
دستکش‌هایم را از دستم درآوردم و با قدرتی که در اختیار داشتم، خنجری یخی ساختم.
نوک تیز آن را به آرامی به سمت گردن او نزدیک کردم.
تنها لحظاتی تا فرو رفتن خنجر در گلویش و پایان دادن به حیاتش فاصله بود که صدای قدم‌هایی که میشد مرا بازداشت و مجبور به نابودی خنجر کرد.
آن را در دستم شکستم؛ هزار تکه شد و روی زمین ریخت.
دستم را روی سینه‌ی مرد قرار دادم و با فشار، او را به عقب هل دادم تا فاصله بین ما بیشتر شود.
کمی فاصله گرفت و توانستم نفس بکشم.
در همین لحظه، متوجه شدم چوبی بلند بر فراز سر او برافراشته شده و بی‌درنگ با قدرت بر سر مرد فرود آمد. او با چشمانی باز بر زمین افتاد.
نگاهم را از بدن بی‌جان مرد برداشتم و به چهره پسر جوانی دادم که در مقابل من از ترس می‌لرزید.
او خواننده خوش صدای رستوران فرانسیس بود.
همانکه احساس می‌کردم سال‌هاست او را می‌شناسم. همان که گویی آشناترین فرد زندگی‌ام بود.
من صد و بیست و چهار بهار را دیده بودم و در طول عمرم با آدم‌های بی‌شماری ملاقات کرده بودم، اما هیچکدام برایم متمایز نبودند.
همه‌شان یکسان به نظر می‌رسیدند، نه از نظر ظاهری، بلکه از نظر حسی که در کنار آن‌ها داشتم.
ولی این پسر متفاوت بود. نه به دلیل ظاهر یا شخصیتی خاص، بلکه به خاطر همان حس ناشناخته‌ای که مرا به وجد می‌آورد، تفاوت داشت.
حسم نسبت به او، او را برایم خاص کرده بود.
نمی‌توانستم حسی که نسبت به او داشتم را با کلمات توصیف کنم، یک حس غیرقابل نامگذاری و ناآشنا!
به او نگاه می‌کردم، تا اینکه چوب از میان دست‌های بی‌حالش به زمین افتاد.
او دستان لرزان خود را به سر برد و موهایش را با انگشتانی که می‌لرزیدند، فشرد و آرام زیر لب زمزمه کرد:
_بدبخت شدم… بدبخت شدم.
سرش را بالا آورد و مضطرب پرسید:
_مُرده؟ آره مُرده… بیچاره شدم.
گفتم:
_زنده‌است.
_از کجا می‌دونی؟ اون مرده. وای خدایا من یه آدم کشتم. واااای. خاک تو سرم خاک تو سرت سامیار. آخه تو گه میخوری تو کاری که بهت مربوط نیست دخالت میکنی.
نفسم را با کلافگی به بیرون فوت کردم و گفتم:
_بسه دیگه چقدر حرف میزنی سرم رو بردی!
نزدیک بدن بی تحرک آن مرد شدم و دو انگشتم را روی نبض گلویش گذاشتم. نبضش به نوک انگشتانم کوبیده می‌شد. متاسفانه زنده بود.
_زنده‌است. اگه باور نمیکنی خودت بیا ببین.